Sögur af Svíum

2008-10-21T01:25:00.002+02:00

Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar fyrst ég væri nú flutt á Skerið þá væri nú um að gera að skella sér í námskeiðsferð með kallinum í fyrsta skipti. Hann er búinn að fara á námskeið og læknaþing út um allar trissur síðustu ár og alltaf hef ég verið heima með börnin. Þannig að nú ætla ég sko að nýta mér það að fylgja með eins og alvöru læknafrú, bora í nefið og slappa af á meðan hann er á námskeiði, almennilegt! Nú, förinni er heitið til Vín í Austurríki í nóvember og er mikil tilhlökkun í gangi. Var að vísu að hugsa um að hætta við þegar við Íslendingar fórum næstum á hausinn en þar sem þegar var búið að borga undir rassinn á mér þá held ég láti bara slag standa. Best að nota sér það að hafa aðgang að pössun.
Þegar maður ætlar til útlanda er nú yfirleitt hluti af undirbúningnum að verða sér úti um gjaldeyri. Það sem okkur þótti sýnt að það yrði kannski ekki alveg hlaupið að því ákváðum við að það væri kannski ekki alveg úr vegi að vera tímanlega í því. Þannig að ég fór niður í Landsbanka í dag, með útprentaðan farseðil, og ætlaði að fá Evrur. Jú, maður átti að geta fengið mest 300 evrur ef maður var með útprentaðan farseðil sem ég hafði meðferðis. En í Landsbankanum voru til 5 evrur. FIMM EVRUR!! Ég keypti þær og borgaði rúmar 770 krónur fyrir. Ég labbaði sem sagt út með evruseðilinn og hafði þar með á samviskunni að hafa klárað evrusjóð Landsbankans á Akureyri í dag. Og ekki von á fleirum næstu daga sagði konan í bankanum.

Þetta er náttúrulega alveg absúrd. Aldrei hefði maður dottið í hug að lenda í svona ástandi. En þetta var bara svo fáránlegt allt saman að ég og konan gátum bara ekki annað en hlegið dátt af þessu. En ég ætla sem sagt að passa vel upp á evrurnar mínar 5, þær eru verðmætar, og biðja svo aðra Akureyringa sem komu í Landsbankann í sömu erindagjörðum afsökunar á að hafa tæmt bankann.

Jæja, þetta er nú bara tímabundið. Best að hlægja bara að þessu, það er ekki hægt annað.

Klukk (frá Hallrúnu)

2008-09-24T21:24:00.002+02:00

Fjögur störf sem ég hef unnið við um ævina:

1. Frystihúsið á Hofsósi, ýmis skítadjobb þar

2. Ábær Sauðárkróki, afgreiðsla og vinna í eldhúsi

3. Goði kjötvinnsla, vinna í pökkun og merkingum

4. Folktandvården Skåne, tandsköterska (tanntæknir)

Fjórir staðir sem ég hef búið á um ævina:

1. Sauðárkrókur, Skagfirðingabraut

2. Reykjavík, Bragagata

3. Akureyri, Skarðshlíð

4. Lund, Svíþjóð, Västratornsvägen í Vallkärra

Fjórar bíómyndir sem ég held upp á:

1. Mýrin

2. The eternal sunshine of the spotless mind

3. Gone baby gone

4. Robin Hood: Men in tights (þar sem atriðið með blinda kallinum og súlunni er í sérstöku uppáhaldi, haha)

Fjórir sjónvarpsþættir í uppáhaldi:

1. House

2. Så skall det låta

3. Äntligen hemma

4. Ýmsir heimildarþættir um eymd og volæði (eins og Jónas orðar það)

Fjórar bækur sem ég hef lesið oftar en einu sinni:

Held ég hafi ALDREI lesið neina bók oftar en einu sinni, nema þá barnabækurnar fyrir strákana. Les afskaplega lítið af bókum, plægði mig þó í gengum þrjár bækur eftir Arnald Indriðason þegar ég var ólétt af Jóhanni, annað hef ég ekki lesið síðustu ár. En er algerlega tímaritasjúk og get lesið þau oftar en einu sinni.

Matur sem er í uppáhaldi:

1. Humar

2. Grillaður ferskur túnfiskur

3. Íslensk kjötsúpa

4. Fiskisúpan hennar Tobbu

Fjórar síður sem ég heimsæki daglega (fyrir utan bloggsíður):

1. Aftonbladet.se

2. mbl.is

Engar fleiri, en tek gjarnan við ábendingum um áhugaverðar síður!

Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum:

1. Osló, heimsækja ættingja

2. Danmörk, heimsækja ættingja og Legoland

3. Ísland, heimsækja ættingja

4. Róm, æðislegasta borg sem ég hef komið til

Fjórir staðir sem ég myndi vilja vera á núna:

1. Í Róm á góðum veitingastað

2 Í heimsókn hjá Tobbu og Sveinba

3. Í nuddi

4. Á líkamsræktarstöð. Ok, myndi ekki vilja VERA þar, en myndi alveg vilja fá árangurinn af því!

Fjórir bloggarar sem ég klukka:

Heh, heldur þú virkilega að ég þekki FJÓRA bloggara sem ég get klukkað??!!? Sem að auki lesa þetta blogg sem ég er hætt að uppfæra?!?! Bjartsýni. Humm, prófa alla vega að klukka Bjarkey (ef hún kíkir hér inn ennþá) og læt þar við sitja...

Komin í netsamband og búin að fá íslensk símanúmer!

2008-08-01T22:42:00.006+02:00

Já, við erum komin til Akureyrar eftir töluvert vagg og veltu á Norrænu. Úff, vill ekki einu sinni hugsa um það þá verð ég sjóveik!

Og hafi maður hugsað "Litlir kassar á lækjarbakka" áður en maður flutti þá veit ég ekki hvað maður á að syngja núna. Hér er sem sagt kaos. En Akureyri tekur á móti okkur með þvílíku blíðunni að það liggur við að þetta sé eins og skánsk molla. Garðurinn hérna er alger pottur og væri maður sennilega orðinn brúnn og sætur ef maður hefði tíma til að sleikja sólina. Þannig að ég er bara sæt...ha, ha

Hér eru nokkrir punktar sem hafa dúkkað upp á þessum fáu dögum síðan ég kom hingað:

Plúshliðin:

Afskaplega gott að geta bara talað ástkæra ylhýra þegar maður stendur inn í málningavörubúðinni og ræðir um gljástig á málningu við afgreiðslumanninn. Eða þegar maður ræðir við píparann um ástand á lögnum hérna í húsinu. Það var alltaf þegar maður var að ræða eitthvað svona undarlegt á sænskunni sem mann rak í vörðurnar. (Ókey, það var ekki ég sem ræddi ástand lagna, það var Jónas...en samt!)
Hér droppa ættingjar við í unnvörpum. Me like!
Geta labbað í háa grasinu hérna á hólnum rétt hjá án þess að þurfa að hafa áhyggjur af að fá á mig "fästinga", þ.e. blóðsugupöddur.

Mínushliðin:

Ja eins og maður vissi þá svitnar maður nú bara við að versla í matinn. Og stressið í Bónus, guð hjálpi mér.
Aftur og nýbúin. Finnst ég vera nýbúin að standa í því að kaupa og festa upp gardínustangir og myndir. Nenni þessu varla. Að vísu bjargar að húsið er hreinlega horfið í háum trjám þannig að það sérst varla hér inn, hvorki að framan né aftan. Keyrði nokkrum sinnum fram hjá húsinu í byrjun því ég sá það ekki fyrir trjánum!
Í þessu húsi hefur ekki nokkur manneskja litið út í garð í fleiri ár. Allt ofvaxið, nema grasið sem ekki lifir hér í skógarbotninum. Og hér eru engin blómstrandi blóm. En þessu verður nú öllu kippt í liðinn næstu sumur...
Allir nágrannarnir virðast vera kominir á eftirlaunaaldurinn þannig að einu börnin hér í nágrenninu eru hugsanlega barnabörn.
Sakna þess að hafa ekki Tobbu og Sveinba í nágreninnu. Hulk, snöft..

Undarlega hliðin:

Að vera alltaf spurð um hvort maður vilji kvittun í verslunum.
Ef maður er búinn að flokka rusl eftir öllum kúnstarinnar reglum í mörg ár, þá er afskaplega erfitt að hætta því.
Skyr er gott, en íslendingar virðast vera algjörlega skyrfrelsað fólk. Og mjólkurvörur með lágu sykurinnihaldi virðast ekki vera á hverju strái.
Mér lá nú næstum við yfirliði þegar ég fór í Bónus og komst að því (eftir mikla leit að hrökkbrauðsrekkanum) að það er bara seld EIN EINASTA tegund af hrökkbrauði í Bónus! En við hliðina á því eru örugglega seldar tuttugu tegundir af súkkulaðikexi!!

Jamm, þannig var nú það. Best að fara að gera eitthvað að viti...

ALLT ÚT Í GÁM!!!!!!!!

2008-07-06T09:26:00.002+02:00

Ef maður er að pakka öllu út í gám, nú þá pakkar maður ÖLLU út í gám. Þar með talið passanum mínum og jakkafötunum sem Jónas ætlaði að vera í í skírninni í Osló....

Humm... fjölskyldumeðlimirnir eru farnir að fela sig fyrir mér, hvur veit nema ég pakki þeim annars bara út í gám líka!!

Nú er þetta allt að koma..

2008-07-03T21:57:00.005+02:00

Samantekt á deginum:

Best í dag: Að þrátt fyrir kæfandi hita hérna getur maður alltaf svalað sér við tilhugsunina um flíspeysusumar á Akureyri. My like!
Ótrúlegast í dag: Þegar ég settist inn í bílinn (sem var síðast notaður í gær) og það var massífur kóngulóarvefur frá stýrinu yfir í mælaborðið...
Fyndnast í dag: Þegar ég var að keyra heim úr búðinni og sá eldri dömu, frekar frjálslega vaxna, úti að labba með hundana sína... á bikiníi einum fata! Ja, af hverju ekki, það er nú einu sinni kæfandi hiti hérna!
Duglegastur í dag: Jónas! Hann er eins og batterískanínan í auglýsingunni, alltaf fullur af orku og alltaf að. Púff.

Jæja, nú verður gámnum parkerað hér fyrir framan húsið snemma í fyrramálið. Svo er bara að fara að pússla og sjá hvort við komum öllu í hann. Mikið afskaplega verð ég fegin þegar þetta er búið. Það að hafa Jóhann í eftirdragi þegar maður er að reyna að koma skipulagið á draslið hérna er nú ekki svo vel heppnað! Maður setur eitthvað ofan í kassa og svo fimm mínútum seinna rekst maður kannski á sama hlut liggjandi á klósettgólfinu!

Gámurinn fer héðan á mánudaginn og við siglum svo á stað til Osló á þriðjudaginn. Þetta verður því síðasta innlegg mitt hérna frá Svíþjóð, svo kemur bara í ljós hvernig verður með Akureyrarblogg. Kannski get ég bloggað um það sem kemur mér "spánskt" fyrir sjónir heima, að minnsta kosti þangað til maður verður sjálfur búinn að aðlagast!

Sjáumst í Eikarlundinum!

Flutningapælingar

2008-06-27T20:21:00.005+02:00

Jæja, ein vika þangað til gámurinn kemur... Og hvernig leggst þetta í mann? Jú, akkúrat núna er maður bara að hugsa um að að maður verður feginn þegar pökkunarstandið er búið. En eitt og annað kemur nú upp í hugann, hér eru nokkrir punktar!

Ég á eftir að sakna:

Garðsins míns. Sérstaklega kryddjurtanna, Stokkrósanna og Lavendersins.
Sænska sumarsins. Að borða úti á kvöldin. Hvað á maður að gera við allar stuttubuxur og sandala sem eru til hérna? Og garðhúsgögnin eru nú ekki beint nauðsyn á Skerinu, eða?
Allra sem ég er búinn að kynnast hérna. Vinnufélaganna, grannanna og síðast en ekki síst vinanna.
Kisunnar minnar. En sem betur fer er hún búin að fá nýtt heimili hjá Tobbu vinkonu og þar unir sér hún vel. Takk Tobba, þú bjargaðir alveg sálarheill minni (og kisu!)
Að geta sest í bílinn og keyrt í innan við klukkutíma og alltaf fundið nýja og spennandi staði til að skoða. Og að hafa Köben svona nálægt.
Rólegheitanna hérna. Og að búa hálfgert úti í sveit.
Held að uppáhalds hrökkbrauðið mitt fáist ekki á Íslandi... buhu!! Og hér er maður orðinn gjörspilltur hvað grænmeti og ávexti varðar. Lifum á nýuppteknum kartöflum og jarðaberjum þessa dagana.

Og þegar maður kemur til Íslands:

Ég hef enga hugmynd um hvernig leikskóla- né skólakerfið er á Íslandi. Atli var bara 1 og 1/2 árs þegar við fluttum. Vona að þetta verði fínt.
Mitt ástkæra ylhýra er nú frekar sænskuskotið... jæja, verðu nú ekki lengi að kippa því í liðinn, það er þá alltaf hægt að hlægja að mér! Hef mestar áhyggjur af því að þeim elsta verði strítt.
Vona að strákarnir eignist góða vini sem búa nálægt.
Spái mikið í hvernig verður með vinnu hjá mér. Vona að það séu einhverjir hressir tannlæknar með viti þarna á Akureyri. (Og með viti á ég við að þeir vilji ráða mig í vinnu, að sjálfsögðu!).
Hvernig á íslenska þjóðarsálin eftir að leggjast í mann? Alla vega búið að vara mann við að það sé mikill barlómur á Skerinu núna. Ætli við þurfum ekki áfallahjálp eftir að hafa verslað í matinn í fyrsta skiptið.
Ég ætla að gera mitt besta til að gerast ekki fréttasjúk eins og flestallir Íslendingar virðast vera. En íslenska stressinu smitast maður nú sennilega af á endanum.
Öll fjölskyldan hlakkar til að loksins getað keypt eins mikið skyr og við getum í okkur látið. Og svo höfum við jú Brynjuísinn... úff þetta hljómar eins og nokkur extra aukakíló...
Það verður sko ljúft að komast í sund annað slagið.
Og síðast en alls ekki síst veður frábært að hafa ömmur, afa og aðra ættingja nálægt. Eftir 8 ára heimsóknasvelti eigum við gersamlega eftir leggjast upp á ykkur! Bíðið þið bara!
Og baranapössun? Jibbíí. LOKSINS!!

2008-06-19T21:55:00.000+02:00

Sko kallinn minn bara orðinn heimsfrægur á Íslandi!

http://www.mbl.is/mm/frettir/taekni/2008/06/14/mjadmir_karla_thola_sidur_ofthyngd/

2008-06-19T19:05:00.002+02:00

Litlir kassar á lækjarbakka, litlir kassar o dingalingaling............

BJEEEEEHHHH ÉG ÆTLA ALDREI AÐ FLYTJA ATFUR, HVERNIG ER HÆGT AÐ EIGA SVONA HRYLLILEGA MIKIÐ AF DRAAAAASLI?!?!?!?!?!? Ætla helst að bera út úr gámnum í skjóli myrkurs svo enginn sjái hversu mikið af drasli við erum með... Neih, djö... það er víst aldrei myrkur á skerinu á þessum árstíma... Þar fór það....

Litlir kassar á lækjarbakka, litlir kassar og ég að fara yfir um.....

Andlaus...

2008-06-01T19:51:00.003+02:00

Jamm, er nú búin að gera ófáar tilraunirnar til að setja fleiri myndir inn á bloggið, en það endar alltaf með því að ég dett út af netinu. Undarlegt. Er sem sagt ekki með andann yfir mér þessa dagana og ætlaði því að redda mér fyrir horn með því að setja bara inn myndir, en það gengur sem sé ekki!

Í fréttum er það annars helst (fyrir utan bévað pökkunarstandið sem við minnumst nú sem minnst á) er að Egill Ari (millistykkið) er orðinn 6 ára. Hér var haldinn veisla fyrir alla vinina í götunni og foreldra þeirra. Egill ákvað hvað bjóða ætti upp á og valdi hann hamborgara og djöflatertu á eftir. Þetta tókst bara með eindæmum vel og var fullt hús af fólki. Afmælisgjafirnar samanstóðu af alls kyns skrímslum sem ég ekki kann nöfnin á, en það er uppáhaldið þessa dagana ásamt öllu sem hefur með hauskúpur að gera. Hann fékk þó hvorki skrímsli né hauskúpu frá foreldrum sínum, hann fékk reiðhjól, enda orðin eins og hálfgerð rækja að hjóla á gamla hjólinu. Atli lærði ekki að hjóla fyrr en í fyrra og því var ekkert hjól til sem gat "gengið í arf" til Egils. Og nú er sko enginn miskunn, það er ekki til í myndinni að keyra í leikskólann, nú er bara hjólað!

Vinnufélagar mínir buðu mér út að borða um daginn, svona til að þakka fyrir allt og kveðja. Við borðuðum Tapas úti í blíðviðrinu á veitingahúsi niðri í miðbæ og svo var ég leist út með gjöfum. Fékk rosaflotta eyrnalokka og hálsfesti. Mjög gaman en samt sorglegt, ég á eftir að sakna margra. En tvær af þeim sem ég var að vinna með eru alveg harðákveðnar í því að koma í heimsókn til mín næsta sumar. Það yrði sko gaman ef af yrði. Svo er nú eitthvað af grönnunum búnir að vara okkur við að þeir dúkki kannski upp einhvern daginn á Skerinu. Að vísu hef ég litla trú að nokkur Svíi dúkki bara si svona upp í Eikarlundinum. Þeir plana nú svo langt fram í tímann að maður myndi vita það með margra mánaða fyrirvara.

En verð að láta þetta nægja í bili. Er að fara að reyna að svæfa þann yngsta. Reyni enn og aftur seinna með myndirnar...

Fullt af myndum!

2008-05-13T18:41:00.003+02:00

Letilíf í sófanum!

Jóhann í þungum þönkum á uppáhalds staðnum sínum. Þarna getur hann setið dágóða stund með hendur á hnjánum og horft á það sem er að gerast í götunni.

Á vanalega rúntinum upp að lestarteinum

Snotra í letistuði og húkkaði sér far með Jóhanni

2008-05-13T18:29:00.005+02:00

Snotra í pössun hjá okkur. Jóhann og hún eru peruvinir og geta endalaust leikið sér saman. Þegar húnn vill vera sérstaklega góð við hann sleikir hún á honum eyrun.

Atli og Egill á Valborgsmessubrennu hérna í hverfinu.

Svaka stuð að fá að vaka langt fram yfir háttatíma!

Hádegismatur úti. Í hestahólfinu blómstra fíflarnir en lengra frá má sjá gulan akur þar sem rapsið blómstrar. Rapsið er ekki bara fallegt svona á vorin, nálægt akrinum er einnig ljúfur ilmur.

Skýrsla frá pakkhúsinu

2008-05-07T19:52:00.005+02:00

Þegar úti eru 25 stig, brakandi sól, nóg að skemmtilegum hlutum að gera í garðinum og yngsti sonurinn vill bara vera úti; hvað gerir maður þá?

Jú, þá lokar maður sig inni í húsi og fer að pakka ofan í kassa!

Þetta er sko mánuðurinn sem maður spáir virkilega í það hvort það sé ekki í lagi með okkur að vera flytja frá þessum fallega stað með þetta æðislega veður. Hér er maímánuður og fyrri partur júní langbestu mánuðirnir. Júlí er oft einum og heitur fyrir svona eskimóa eins og mig. En maí er alveg mátulegur, gott veður, allt er lifnað við í garðinum, kirsuberjatrén í blóma og allar kryddjurtirnar farnar að vaxa. Og geitungarnir ekki enn komnir á stjá. Sem sagt ekki besti mánuðurinn til að fara að pakka. En það þýðir nú svo sem ekki að vera að kvarta, þetta er sko engum að kenna nema okkur sjálfum! Kannski vex manni þetta líka meira í augum þar sem mér finnst ég nýbúin að pakka upp og koma okkur fyrir. En ég er alveg sannfærð um að þetta verður allt þess virði, Ísland er alltaf heima og Akureyri er sko ekki síður fallegt en skánsku slétturnar. Þannig er að nú er bara að bíta á jaxlinn og bölva í hljóði og láta sem maður sjái ekki sólina þarna úti, pakka í nokkra kassa og þegar Jóhann er orðinn temmilega inniveikur er pása og við förum út að sleikja sólina. Svo kemur þetta allt með kalda vatninu og einmitt í júlí, þegar svækjan er að drepa mann, komum við heim og njótum norðlenska sumarsins. Nei, þegar betur er að gáð þá gæti þetta bara ekki verið betra!

MIKILVÆG LEIÐRÉTTING!

2008-05-02T19:40:00.004+02:00

Já, nú verð ég nú bara að fara að skýra málin. Stundum þarf maður greinilega að spekúlera aðeins í hvað maður er að segja svo það misskiljist ekki. Og það að hugsa áður en ég tala (eða skrifa) hefur nú aldrei verið mín sterkasta hlið, en kannski ég þurfi að fara að bæta mig í þessum málum. Þeir sem kíkt hafa á bloggið mitt annað slagið hafa varla misst af því að þrálát ælupest herjaði hér á fjölskylduna fyrir dálitlu síðan. Síðasta bloggið sem ég skrfaði var um þegar Jónas fékk ælupestina í þriðja sinn og Atli spurði hvaða hljóð þetta væru sem hann heyrði frá baðherberginu þegar Jónas var að æla. Einhvernveginn tókst nú ekki betur til en svo með það innlegg að fullt af fólki misskildi um hvað ég var að skrifa og hélt að um morgunógleði væri að ræða (s.s. hjá mér, ekki Jónasi!!). Þegar ég sagði mömmu og Hallrúnu frá þessu ætluðu þær að rifna úr hlátri og sögðu mér endilega vera ekkert að leiðrétta þetta og láta alla halda að ég væri ólétt. Því hélt ég ró minni í svolítinn tíma. En nú eru svo margir farnir að halda þetta og meir að segja Sæunn vinkona búin að óska mér til hamingju, að ég meika þetta ekki lengur.

Sem sagt, til að gera langa sögu stutta þá er málið: ÉG ER EKKI ÓLÉTT! Og það er sko alls ekki á planinu, er sko alveg búinn að gera mitt í þeirri deildinni. Púff, gott að fá þetta á hreint. S.s. engar hamingjuóskir og pakkið niður prjónunum, minn tími er ekki kominn!!!!!!!!

Sorry tengdó....

2008-04-27T19:10:00.002+02:00

Verð bara að fá að sýna smá myndir úr garðinum. Nú er orðið virkilega vorlegt hérna, og í allra mestu uppáhaldi hjá mér eru þessir brjálæðislega fallegu djúpbleiku túlipanar. Myndi alveg vilja taka þá með mér til Íslands. En keramikkisinn og balinn fá að fylgja með, jú og yngsti sonurinn líka, haha!!

2008-04-24T21:50:00.003+02:00

Afi.

Hrossahlátur. Stórar hendur. Svo háværir hnerrar að maður hrökk í kút. Stórir gúmmískór og helst lopapeysa. Hestaspjall. Klóraði sér á bakinu á karminum við búrdyrnar. Hressilegar snýtingar. Sögur sem hann tók sér góðan tíma til að segja - en voru fyllilega þess virði að bíða eftir. Húmor. Vasaklútur í buxnavasanum. En þó fyrst og fremst maður með mikla útgeislun, æðruleysi, ákveðni, dugnað og hlýju. Þetta var afi minn.

Mikið afskaplega fannst mér tómlegt að koma í Tumabrekku þegar afi var ekki þar. Mér fannst hvað eftir annað að hann hlyti bara að vera úti í hesthúsi eða inni stofu og kæmi fljótlega fram í eldhús. Ég held að ég geti sagt að þetta sé í fyrsta sinn sem ég hef virkilega séð eftir því að hafa búið erlendis síðastliðin átta ár. Ég geri mér grein fyrir að ég hef misst af mörgum góðum stundum sem ég hefði getað átt með afa og öðrum ættingjum hefði ég búið nær. En svona er gangur lífsins, lífið heldur áfram og allir hafa sitt. En minningin um afa er ljóslifandi og mun vera um ókomin ár.

2008-03-24T14:56:00.004+01:00

Í morgun:

Atli: "Mamma, mér heyrðist einhver vera að æla inni á baði, er það rétt?"
Ég: .............ekkert svar.... (ég er í algerri afneitun)...

Og annað sem er helst í óspurðum fréttum er að hér er hríð!

2008-03-23T19:19:00.002+01:00

GLEÐILEGA PÁSKA ALLIR !!!!

Læt hér fljóta með mynd af týpísku sænsku páskaeggi. Engin súkkulaðipáskaegg hér. Er með eitt svona pappaegg hér á borðinu sem ég fékk frá vinnunni, stútfullt af nammi. Ég heyri hvernig það kallar á mig... en er ekki búin að falla fyrir freistingunni... ennþá!

Bíóferðir og snjómokstur í kafhríð..

2008-03-22T21:39:00.003+01:00

Fór með strákana í bíó í dag. Finnst sænsk bíóupplifun ennþá dálítið framandi þrátt fyrir 8 ár í þessu landi. Áður en sýningin hefst kemur einhver starfsmaður bíósins inn í salinn, býður alla velkomna, bendir fólki á hvar klósettin eru, hvar ruslatunnurnar eru og óskar svo öllum góðrar skemmtunar (eftir að hafa minnt alla á, einu sinni enn, að taka með sér allt rusl og henda í tunnuna fyrir utan dyrnar). Jamm, og Svíarnir gera náttúrulega eins og þeim er sagt, þeir taka með sér allt rusl og henda samviskusamlega í ruslatunnuna fyrir utan. En þó ekki fyrr en allir stafirnir eru horfnir af tjaldinu, því enginn stendur upp fyrr en myndin er ALVEG búin. Ekkert sem stressaðir Íslendingar eru vanir, sem sagt.

Nú svo er það hvað menn maula á meðan glápt er. Vanalegast er náttúrlega popp og kók, en bland í poka er líka mjög vinsælt. Svíar bara elska bland í poka, ekki bara börnin, heldur fullorðnir líka. En það eru sko ekki allir sem eru svo flottir á því að kaupa sér bíópopp og drykk í bíóinu fyrir okurprís, það er vanalegt að fólk komi með bakpoka með sér og dragi svo upp plastpoka með heimapoppuðu poppi og djús blandað í einnota plastflöskur. En nú ansi hrædd um að það yrði glápt á mann ef maður gerði slíkt á Skerinu! En ég þarf sem sagt ekkert að hafa áhyggjur af því þar sem ég er frekar ósænsk hvað bíóferðir varðar.

Annars er það helst héðan að frétta að fjölskyldan er heil heilsu! Nú er bara allt á fullu við að gera allt í stand hér fyrir húsasölu. Allar fjölskyldumyndir verða að fara ofan í kassa, það þarf að grisja úr alla smáhluti og slatta af leikföngum. Allt verður náttúrulega að vera tandurhreint og fínt, ekki svo mikið sem spjör í óhreinatauinu, engin borðtuska í vaskanum, engir skítugir skór í forstofunni. Í stuttu máli sagt þá á helst að líta út fyrir að enginn búi hér, þetta sé bara einskonar sýningarhús. Ekki mjög auðvelt þegar maður er með 3 börn, verkinu miðar jafn hratt áfram eins og ef maður væri að moka innkeyrsluna í kafhríð!!

Framhaldsskýrsla frá ælubælinu.

2008-03-15T19:06:00.002+01:00

Jú, staðan er sum sé þannig núna (fyrir þá sem eru spenntir að vita, heh):

Jóhann dúndurhress
Egill varla farinn að borða neitt ennþá
Jónas drulluslappur
Atli veikur, ældi fyrst fyrir 10 dögum og er búinn að æla tvisvar í dag
Og við getum orðað það svo að ég hafi einhverntíman verið hressari (þó það væri ekki nema andlega af þessu æluveseni)...

Við erum búin að vera með þessa pesti í húsinu í rúmar þrjár vikur núna, þetta fer nú að verða gott.

Jamm, þetta var sem sagt æluskýrslan frá Skáni. Spennandi ekki satt? En yfir í allt aðra sálma.

Svar til Elvu:

Jú, Elva við erum væntanlega að flytja á Skerið í sumar. Það kom endanlega í ljós núna um mánaðarmótin þegar Jónas fékk að vita að hann hefði fengið vinnu á FSA. Við vildum helst ekki ræða þetta við neinn fyrr en það væri komið í ljós nema hvað að mamma vissi hvað við vorum að pæla. En hún fékk skýr fyrirmæli um að segja ekki nokkrum manni frá fyrr en þetta væri komið á hreint. Frekar leiðinlegt að allir væru búnir að frétta af þessu ef Jónas hefði ekki fengið vinnuna. Eitthvað virtist þetta leka út, meir að segja áður en Jónas var svo mikið sem búinn að sækja um stöðuna, en mamma stóð sig í þessu og bláneitaði öllu þegar fólk var að spyrja hana hvort við værum á leið heim.

En þú ert sem sagt fyrsta manneskjan til að spyrja okkur beint!

Þannig að nú er bara heljarinnar sirkus í gangi, mikið sem þarf að huga að fyrir flutninga milli landa. Næst á dagskrá er að setja húsið hér á sölu (við erum búin að festa okkur hús á Íslandi), svo þarf að panta gám og ég veit ekki hvað. Svo mikið er alla vega víst, að það er sko ekki gefið að flytja heim, en maður verður bara að bíta í það súra, þetta leggst alla vega vel í okkur!

Skýrsla frá ælubælinu

2008-03-10T13:28:00.003+01:00

Jæja, nú er ég nú eiginlega komin með æluna upp í háls af þessu öllu saman. Þetta heimili er búið að vera þvílíkt ælubæli hérna síðustu þrjár vikurnar að það er engu lagi líkt. Hér er stutt skýrsla:

Jónas fer til Íslands til að vinna og tengdó kemur til að passa á meðan ég er í vinnunni.
Jóhann fær ælupest og stuttu seinna verður tengdó líka veik.
Jóhann verður svo veikur að við förum með hann á neyðarmóttökuna og verðum að fá lækni heim tvisvar sinnum.
Tengdó verður ennþá slappari en Jóhann fer að braggast eftir að hafa ælt upp öllu í fimm sólarhringa.
Atli verður veikur en fer að braggast eftir þrjá daga.
Jónas kemur heim.
Tengdó fer heim hálfveik.
Atli veikist aftur.
Jónas verður veikur, ég rýk heim úr vinnunni til að passa Jóhann og er varla komin heim þegar það er hringt frá leikskólanum því Egill er orðinn veikur.

Og þannig er staðan í dag. Í vinnunni hjá mér finnst engum merkilegt lengur að ég verði að rjúka heim: "Ha, nú? Hver er veikur núna?" Og svo er maður með samviskubit yfir að skilja vinnufélagana alltaf eftir með það sem ég á að vera að gera, þó það sé nú lítið við því að gera. Týpískt. Bíð nú bara eftir því að verða veik sjálf, er orðin svo taugaveikluð af þessu öllu saman að maður er sífellt að spá í hvernig manni líður. "Jú, nú finn ég sko að ég er að verða skrýtin í maganum..."

En nú finnst mér sem sagt nóg komið. Er búin að fá nóg af því að þrífa upp ælur, deila út kóki og horfa upp á fjölskyldumeðlimi líða virkilega illa. Pirr, arg, stuna, hvæs, nöldur.

Jäkla skit (fyrirgefið orðbragðið)

Jæja, þá er ég búin að fá aðeins útrás. Lofa að vera í betra formi næst.

Kveðja frá ælubælinu á Västratornsvägen.

2008-03-07T21:53:00.002+01:00

Jæja, er loksins búin að fá tölvuna aftur, en hún fór á flakk með Jónasi til Íslands í tvær vikur. Get því loksins kíkt á póstinn minn og farið að blaðra meira ógáfulegt á þetta blogg...

2008-02-15T20:34:00.002+01:00

Læt hér fljóta með smá brot úr netpósti sem ég sendi til Sæunnar vinkonu hér um daginn, en talið barst að hversu tæknisinnuð ég er...

"Í mig vantar nefnilega gersamlega tæknilegu hliðina, hef antipat á öllu flóknu tæknilegu drasli. Og það versta af öllu er að þurfa að lesa leiðbeiningabæklinga - það geri ég bara ekki - er bara ekki fyrir mína þolinmæði (hvaða þolinmæði spyr Jónas..!) Er bara ánægð með að geta skrifað e-meil og bloggað! Gemsinn minn er nú kominn til ára sinna, án myndavélar og gvuð má vita hvað sem annars fylgir nútímasímum. Batteríið í honum er eiginlega orðið handónýtt og ég þarf alltaf að vera að hlaða hann en ég vil bara ekki kaupa nýjan! Þá þarf ég nefnilega að læra á hann! Jónas hristir náttúrulega bara hausinn yfir þvermóðskunni í mér. Hann gerði að vísu heiðarlega tilraun til að gera mig aðeins tæknivæddari nú um jólin, en þá gaf hann mér lítinn MP3 spilara. Og er ég búin að nota hann? Nei! Ég er ekki einu sinni búin að hafa það af að setja svo mikið sem eitt lag inn á hann! Sum sé: vonlaus. En sem betur fer á ég bæði hjálplegan eiginmann og son sem geta hjálpað gömlu konunni ef hún vill horfa á DVD en sjónvarpið meika ég sjálf. Og GPSgræjan sem Jónas keypti í haust? Neipp, frekar vafra ég stefnulaust um vegi Skánar í leit að reittum áfangastað...."

Já, svona er það nú með mig, er þetta merki um að maður sé orðinn gamall, eða..??!

Af sorphiðumálum í Svíaríki

2008-01-31T21:44:00.000+01:00

Einhverntíman man ég eftir að hafa heyrt einhvern segja að sé maður staddur í Sviss þurfi maður "meirapróf" til að geta fleygt einu karamellubréfi. Ég man að þegar ég heyrði þetta fannst mér þetta frekar fyndið, enda týpískur Íslendingur sem henti öllu rusli, sama úr hverju það var, í sömu ruslatunnuna. Það var kannski helst rétt áður en við fluttum til Svíþjóðar sem við vorum farin vera duglegri við að sortera, alla vega dagblöðin. En síðan hefur mikið vatn runnið til sjávar. Er nú svo komið að það er sko ekki á færi allra að fara út og henda ruslinu í sorptunnuna hér á heimilinu. Eða tunnurnar öllu heldur. Í innkeyrslunni að húsinu standa nú sum sé tvær stórar og glænýjar sorptunnur með fjórum hólfum hver, sem sortera þarf í samkvæmt kúnstarinnar reglum. Það að rusl sé bara rusl eru liðnir tímar. Fyrir utan "lífrænt rusl", þ.e. matarafganga og slíkt, sorterum við í pappírsrusl, mjólkurfernur og kassa, harðplast, ál, litað og ólitað gler, plastflöskur, batterí, ljósaperur, garðaúrgang og rusl sem má brenna, svo sem timbur og plastpoka. Aðrir "spes" hlutir eins og málningarafgangar, gömul rafmagnstæki, spreybrúsar, steypubrot og steinar og ég veit ekki hvað þarf svo að sjálfsögðu að keyra á endurvinnsluna. Og er ég örugglega að gleyma einhverju í upptalningunni. Það er því ekki alveg laust við að stundum verði maður bara ringlaður þegar maður stendur þarna með "ruslið" í hendinni og veit ekkert í hvaða hólf það á að fara. En það gildir bara að bíta á jaxlinn og bölva í hljóði, allt er þetta jú gert fyrir náttúruna og svo vill maður að sjálfsögðu ekki verða tekinn af "sorplöggunni". Eins og gamla konan sem var kærð fyrir að skilja gömlu steikarpönnuna sína eftir við hliðina á ál-gámnum þar sem gatið til að henda pönnunni í gáminn var ekki nógu stórt.

Já, Svíar taka þetta með að vera umhverfisvænn mjög alvarlega svo ekki sé meira sagt...

Vor í lofti...

2008-01-24T19:47:00.000+01:00

Já, þó að skánsku veturnir séu kaldir, blautir og drungalegir þá eru þeir nú ekki mjög langir. Nú þegar má sjá fyrstu vorlaukana skjóta upp kollinum hér og hvar. Það er nú að vísu alveg í fyrsta lagi, hér er náttúrulega ennþá skítakuldi, en mikið ósköp þykir manni samt gaman að sjá að bjartari tímar með blóm í haga eru kannski ekki eins fjarri og ætla mætti. Þessi mynd er tekin beint fyrir utan útidyrnar hjá mér, þarna eru "snödropparnir" mínir þegar farnir að blómstra!

2008-01-24T19:37:00.000+01:00

1. Hnífapör hvað??!?
2. Strákarnir að skoða Pyreneafiska á fiskasafni í Köben.

Af hernaðarbrölti Eyjaskeggja.

2008-01-19T13:37:00.000+01:00

Já, ekki er öll vitleysan eins.

Á nýársdag náði Jónas í Innlendan fréttaannál og Skaupið á netinu. Og svo með smá tilfæringum, snúruflækjum og veseni gátum við horft á herlegheitin. Þá er nú eins gott að horfa á þetta í réttri röð, annálinn fyrst og svo Skaupið á eftir svo maður skilji eitthvað í því. Við Jónas erum nefnilega orðin ansi löt við að fylgjast með fréttum frá Íslandi. Jú, fréttaannállinn var áhugaverður og Skaupið bara ansi gott en það er nú samt eitt atriðið sem mér finnst standa alveg upp úr sem alfyndnast af öllu. Og það merkilega er að það atriði var ekki í Skaupinu heldur í annálinum! Það var fréttin um þennan eina íslenska hermann sem kallaður var heim frá ...Króatíu eða hvaða landi sem það nú annars var. Þetta hafði greinilega orðið stórmál á Íslandi og í annálinum var meðal annars viðtal við einhvern pólitíkus sem háalvarlegur hélt því fram að með því að skipa þessum einum hermannaræfli að hypja sig heim værum við að svíkja heilu Króatísku þjóðina (eða einhverja aðra Astur-Evrópu þjóð sem ég ekki man hvað heitir). Ég verð nú bara að segja það að þetta hlýtur að hafa verið einhver súperhermaður fyrst hann getur haft afgerandi áhrif fall eða líf þessarar þjóðar.

Einhverra hluta barst það svo í tal í vinnunni um daginn, þetta um hermenn sem sendir eru til Austur-Evrópu. Þá datt mér í hug íslenski hermannaræfillinn sem á þessum tímapunkti var sennilega aftur kominn heim á Skerið. Ég veit ekki hvert vinnufélagar mínir ætluðu, þeim fannst þetta svo fyndið. Það er eitthvað súrrealistískt við að senda einn hermann, en samt samt ennþá súrrealískara að halda því fram að maður svíki heila þjóð með að kalla hann heim. Svo spunnust heilmiklar umræður um það hvernig þessi eini ræfils Íslendingur hefði haft það þarna austur í Fjarskanistan þegar hann var þar. Væflaðist hann um í einsemd sinni með tjaldið sitt á bakinu? Eða bankaði hann kannski upp á í tjaldbúðum Svía og spurði með bænaraugum hvort hann fengi að vera memm? Jæja, ekki veit ég. Ég finn það samt að þetta er háalvarlegt mál fyrir íslensku þjóðina og alls ekkert til að gera grín af. Kannski er eitthvað sem ég er ekki að fatta í þessu samhengi, en þá hlýt ég bara í fattleysi mínu að fá að hlægja að öllu saman, ekki satt?

Áfram Ísland, heimsins stærsta smáþjóð!!

2008-01-16T20:06:00.000+01:00

1. Jóhann í fína sjóliðabúningnum frá stuttulangömmu sem hún gaf Atla á sínum tíma.

2. Atli ánægður með fígúruna sem hann fékk í jólagjöf og Egill ekki síður ánægður með gítarinn sinn (þegar þarna var komið við sögu var hann líka búinn að fá stjörnustíðsbúning og máta hann, svo hafði hann náttúrulega ekki tíma til að klæða sig aftur áður en ráðist var á fleiri pakka!)

Stutt skýrsla..

2008-01-16T19:45:00.000+01:00

Jamm, það er nú meiri framtakssemin í manni þessa dagana. Eftir að jólaskrautinu var pakkað niður er maður ekki búinn að gera mikið annað en að vinna og sinna börnum og búi. Ekki það að það er nóg bara að sinna því. Hér er vetruinn jafn grár og drungalegur og vanalega, enginn snjór og örsjaldan sól. Ég held að það hafi tvisvar eða þrisvar sést til sólar hér nýja árinu, og þá bara smá stund í senn. Hér vantar svona fína bjarta daga með skítakulda og sól! Það gáfulegasta sem hægt er að gera á þessum árstíma er að gera sem minnst, kannski hugsanlega skipuleggja sumarfríið!

Jæja, ég ætla annars ekki að kvarta meira. Hér eru allir hressir, Jóhann bara stækkar og stækkar og æðir út um allar trissur, feginn frelsinu sem fylgir því að geta labbað. Atli er algerlega húkkt á tölvuleiknum frá Hallrúnu og Rana og sífellt að skipuleggja einhverjar árársir á Spánverja eða einhverjar aðrar ræfils þjóðir. Egill er aftur komin á fullt í tennis og fótbolta og svo er líka nóg að gera að leika sér með "götugenginu" hér í götunni. Jónas fílar sig í tætlur sem heimavinnandi heimilisfaðir, spurning hvort hann vilji nokkuð út á vinnumarkaðinn aftur! Og ég snýst í kringum tannlæknana, blóta tölvufjandanum, blanda fyllingar, bóka tíma, sótthreinsa og spjalla við sjúklinga alveg eins og vanalega. Hér er sem sagt allt eins og það á að vera, það vantar bara sólina (og snjóinn ef strákarnir fengju að ráða)!

2008-01-05T19:11:00.001+01:00

ÞRÍR LITLIR JÓLASVEINAR....

2008-01-01T14:55:00.000+01:00

2008-01-01T14:27:00.000+01:00

GLEÐILEGT NÝTT ÁR!

Hér voru róleg og góð árámót hjá okkur. Við borðuðum góðan mat (önd í appelsínusósu a la Jónas sem er orðinn fastur liður í áramótastemmingunni) svo var skotið upp flugeldum. Mér er bara hætt að lítast á blikuna, hér eru sem sagt 3 flugeldabrjálaðir karlmenn á heimilinu og öll mótmæli mín um að það hafi nú ekki þurft að kaupa svo mikið af flugeldum hlusta þeir ekki á. Hér er ég í augljósum minnihluta! Ég sé í hendi mér að flugeldakaupin eigi bara eftir að aukast næstu ár, strákunum fannst þetta alveg brjálæðislega gaman og Jónasi ekki síður. Flugeldakaupin hefðu nú þótt hógvær á íslenskan mælikvarða en við stóðum nú samt fyrir mestu sprengingunum í götunni. Jónas lenti á kjaftatörn við grannana í gærkvöldi en þeir voru þá komnir út á lóð til að skjóta upp þessari einu rakettu sem gestir þeirra höfðu komið með með sér! Svo um miðnætti fórum við öll út á svalir hjá okkur en frá þeim má sjá flestalla flugelda sem skotið er upp í Lundi. Algert stúkustæði verð ég að segja. Og Jóhann sem vaknaði aftur fyrr um kvöldið var alveg agndofa yfir allri litadýrðinni. Í dag er því svo tekið rólega, Egill er úti með vini sínum af safna flugeldaprikum, Atli er í tölvuleiknum sem hann fékk í jólagjöf, mamma er að lesa, Jóhann sefur á sitt græna og Jónas er að bjástra við tölvuna þannig að við getum horft á íslenska áramótaskaupið og annálinn í sjónvarpinu. Vona bara að það takist...

2007-12-25T14:34:00.000+01:00

GLEÐILEGA JÓLAHÁTÍÐ!!!

Vona að þið eigið gleðilega jólahátíð, kærar þakkir fyrir okkur. Er búin að taka helling af myndum og eitthvað af þeim hlýtur að rata inn á bloggið fljótlega. Erum annars búin að hafa það ósköp gott hérna þrátt fyrir þráláta kvefpest sem verið hefur að herja á fjölskylduna. Erum búin að halda eins íslensk jól eins og hægt er að halda hér um slóðir (meir að segja með norðlensku hangiketi, ORA baunum, maltesíni og laufabrauði!) og það besta af öllu er að geta hlustað á jólakveðjurnar á Rás 1 í gegnum netið. Það er alvöru jólafílingur!

Vonandi hafið þið það gott, jólakveðja ;)

2007-12-11T21:02:00.000+01:00

Jæja, þá eru jólin farin að nálgast með hröðum skrefum. Að sjálfsögðu er maður farinn að hita upp með því að éta yfir sig meðal annars á jólahlaðborði, nú síðast með vinnufélögunum í hádeginu í dag. Og ég verð bara að segja að ég fíla sænska jólamatinn, eins og mér fannst hann nú óspennandi fyrst þegar ég flutti hingað. Ég er meir að segja farin að spá í hvort ég eigi að fara að prófa mig áfram með smá sænskan jólamat hérna um jólin. Samt hringdu viðvörunarbjöllur í hausnum á mér fyrst þegar ég fór að spá í þetta, "jæja, er ég nú orðin SVONA sænsk?!?".
En málið er að íslenskur jólamatur er svo sem ekkert gífulega spennandi, ja alla vega íslenskur jólamatur sem maður hefur aðgang í Svíþjóð. Fyrstu jólin hér keyrðum við yfir til Danmerkur til að kaupa hamborgarahrygg alveg þangað til við komust að þeirri niðurstöðu að okkur fannst hamborgarahryggur ekkert góður! Þannig að þá voru góð ráð dýr, niðurstaðan varð sú á endanum að við kaupum sænskt hangiket af Íslendingi sem býr hér ofar í Svíþjóð og svo keyrum við yfir til Köben og kaupum svínabóg með puru. Alveg ágætismatur en ég væri alveg til í smá síld, egg, heitreyktan lax og Freistingu Janssons sem er hreint út sagt hrikalega góð. Og smá spari-sænskar kjötbollur fyrir strákana... Nei, þetta gengur ekki lengur, nú verð ég bara að hysja upp um mig íslensku buxurnar. Kannski að ég ætti að biðja mömmu um að koma með vel kæstan hákarl? Þá er maður nú rammíslenskur ekki satt?

2007-12-08T19:37:00.000+01:00

Frá hinni hefðbundnu jólahlaðborðsferð fjölskyldunnar. Við förum alltaf á sama stað, lengst út í sveit þar eru hjón sem reka hálfgerða sveitagistingu og veitingar tengdar því. Þar eru börn sérstaklega velkominn og jólasveinninn kemur meir að segja í heimsókn og gefur krökkunum pakka. Alveg meiriháttar!

2007-12-05T21:30:00.000+01:00

Nokkrar myndir frá Kanarí.

Hawaiirós í blóma.

Mynd frá rútuferðinni - útsýni yfir norðurhluta Tenerife. Eins og sést ekki mikill gróður, aðallega kaktusar og þykkblöðungar.

Frá Garachico, fallegasta þorpi sem ég hef á ævi minni séð.

Hótelið sem við vorum á var brjálæðislega stórt og ekki var hótelgarðurinn og sundlaugin minni.

Jólarósirnar sem við kaupum í blómabúðinni fyrir jólin eeu aðeins minni en þessi sem sennilega var milli 3ja og fjögurra metra há.

Pálmatré og glæsilegar byggingar í kvöldsólinni.

2007-12-04T23:13:00.000+01:00

Ok, ég hef nú alltaf verið þekkt fyrir að hlægja að óförum annarra, því pissaði ég næstum á mig úr hlátri við að lesa þetta blogg... þið verðið bara að kíkja!

http://gudrunb.blog.is/blog/gudrunb/#entry-383012

2007-12-02T20:47:00.000+01:00

Tapas og kaktusalýs.

Jæja, þá er ég komin heim frá Kanarí. Alveg rosalega fín ferð. Sex tímar í flugvél er langur tími, maður er hálf flatrassa á eftir. Ja, brúnn varð maður alla vega ekki í þessari ferð, enda var það ekki planið. Búin að sitja á fyrirlestrum frá morgni til kvölds (ekki verður maður minna flatrassa af því) en þetta voru mjög fínir fyrirlestrar og ég er búin að læra alveg helling. Það er alltaf hægt að læra meira um tennur og allt sem þeim tengist...

Hitinn þarna var afskaplega þægilegur, svona 23 til 25 gráður og oftast smá gola. Mjög undarlegt að sjá jólaskraut í þessu sumarveðri! Vorum í fyrirlestrarfríi á miðvikudeginum og þá greip ég tækifærið og fór í rútuferð um Teneriffa eyjuna. Flestir aðrir ætluðu sko aldeilis að nýta tækifærið og liggja í sólinni allan daginn. Ég hef nú aldrei verið neitt fyrir að liggja í sólbaði, mér finnst það óþægilegt og hef auk þess enga eirð í mér að liggja kyrr og sólbakast!

Þannig að ég fór í rútuferð og sá margt fallegt. Maður hefur þessa mynd í huganum að Kanarí sé eintómar sólarstrendur, hótel og sólbrúnir gamlingjar. Þessi mynd af eyjunum passaði alveg þegar maður skoðaði sig um nálægt hótelinu (hef aldrei á ævi minni séð eins marga og eins brúna gamlingja, eins mikið af dýrum búðum og eins hrikalegan fjölda af veitingahúsum á litlu svæði!), en þegar maður var komin aðeins frá helstu túristasvæðunum var margt áhugavert að sjá. Teneriffa liggur til dæmis það sunnarlega að þar vex ekki gras nema þar sem það er vökvað reglulega. Þannig að út í náttúrunni er ekki stingandi strá að sjá, þarna vaxa bara pálmatré, kaktusar og aðrir þykkblöðungar. Allt fullt af nálum og kaktusávöxtum. Sem sagt ekki gott að hlaupa út á víðavang þar ef maður vill ekki verða allur út í nálum. Kanaríbúar rækta mikið að banönum, þannig að það var mikið af bananatrjám, og auk þess rækta þeir líka möndlur, tóbak, saffran, döðlur, fíkjur og margt annað (Fraktaði heim fíkjum, möndlum, kaktusmarmelaði og pálmasýrópi). Ég gerðist meðal annars svo fræg að prófa að tína kaktusalýs, hafið þið prófað það? Jú, kaktusalýs voru mikilvæg útflutningsvara fyrir eyjaskeggja á árum áður, þær eru nefnilega fullar af eldrauðu litarefni sem var mjög eftirsótt áður en verksmiðjuframleidd litarefni litu dagsins ljós. Campari (áfengið sem er á bragðið eins og eyrnarmergur, jakk!) og sumar tegundir af varalitum eru til dæmis litaðar með lit frá kaktusaúsum.

Ég sá meðal annars fallegasta þorp sem ég hef á ævi minni séð. Hef aldrei séð neitt í líkingu við það, gekk bara um göturnar þar með vantrúarsvip á andlitinu. Ótrúlega fallegt með afslöppuðum smábæjaranda. Vona að ég eigi eftir að komast þangað aftur og stoppa í einhvern tíma. Þegar ég síðan kom "heim" á hótel og fór að lýsa ferðinni fannst mér eins og að margir hálf sæju eftir að hafa legið á ströndinni allan daginn.

En svo var náttúrulega farið út að borða með vinnufélögunum á hverju kvöldi. Meðal annars búin að smakka brjálæðislega góðan fisk að ógleymdu tapasinu. Og svo gerði ég svolítið sem ég hef aldrei gert áður: Stóð upp á veitingastað og söng "Skál og syngja Skagfirðingar" fyrir sænska vinnufélaga mína (var bláedrú!).... jamm, nóg um það... fór svo á diskótek á eftir og dansaði eins og vitlaus manneskja (hef ekki gert það síðan sögur hófust) og uppskar hræðilega strengi í ANNARRI rasskinninni daginn eftir, hvernig sem ég fór nú að því....!!

Ég veit ekki, ég er farin að halda að ég sé frekar grámygluleg og litlaus svona dagsdaglega í vinnunni því vinnufélagar mínir voru oft hissa í ferðinni, fannst alveg stórmerkilegt að sjá mig dansa, fíflast, syngja og láta almennt eins og fífl (eins og mér er annars tamt!). Mér hefur greinilega tekist að villa á mér heimildir fram að þessu.... hí, hí!!

En alla vega, til að gera langa sögu stutta (..of seint..), þá var þetta fín ferð. Skrýtið að koma heim í kuldann og myrkrið, og það sem er ennþá undarlegra: ÞAÐ ERU AÐ KOMA JÓL!!

Jæja, læt þetta nægja að sinni, set inn myndir seinna. Kominn háttatími hjá mér....

2007-11-11T20:06:00.000+01:00

Fyrst ég er loksins búin að læra að setja myndir inn á bloggið get ég ekki stillt mig........!
Frá ferðinni í Experimentarium í Kaupmannahöfn í haust (Experimentarium er svona hálfgert tæknisafn þar sem maður má og á að fikta í öllu). Atli og Egill stilltu sér upp fyrir framan risaeðlurnar sem voru í fullri stærð og hreyfðu sig ótrúlega eðlilega. Egill var smá smeykur í fyrstu en þegar hann var búinn að fatta að þær voru ekki "alvöru" var hann náttúrulega alveg heillaður.

Önnur mynd úr Experimentarium; Jömmíí..... Egill með grænmeti í matinn!

2007-11-08T20:57:00.000+01:00

Jæja, þá er ég búin með fyrstu vikuna í vinnunni. Búin að vera temmilega heilaþvegin þegar ég kem heim á kvöldin, en þetta er nú samt fljótt að koma. Helst tölvufjandinn sem vefst fyrir mér en það er nú ekkert nýtt, he,he! Tannlæknirinn sem ég vinn hjá er við sama heygarðshornið, sem sé alveg jafn fúll og vanalega og allar hinar klinkurnar á stofunni eru yfir sig ánægðar að ég sé komin aftur þannig að þær sleppi við að vinna hjá honum. En sjálfri finnst mér bara fínt að vera hjá honum (ég hlýt bara að vera svona skrýtin). Ég nenni bara ekkert að vera að æsa mig yfir kallinum, hann er bara eins og hann er, besta skinn inn við beinið og svolítið gamall í hettunni. Það gildir bara að loka eyrunum þegar það á við og þykjast vera mátulega sammála til að hafa hann góðan!

Nú svo fer bara að styttast í Kanarí, verður ekki amalegt. Spurning samt hvort maður verði ekki alveg búni að fá nóg af vinnufélögunum eftir að hafa hangið með þeim og engum öðrum í heila viku! En það verður alla vega gaman að sjá Teneriffa, sleikja aðeins sólina (ekki vanþörf á á þessum árstíma) og njóta þess að vera til. Hef ekki einu sinni hugmynd um hvað á að fjalla um á þessu námskeiði, enda talar enginn um það í vinnunni, það eru allir miklu spenntari fyrir sjálfu ferðalaginu og ævintýrinu eins og skiljanlegt er. Þannig að nú er bara að fara að pakka niður sólarvörninni og hárburstanum.....

TENERIFFA HERE I COME!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2007-11-08T20:36:00.000+01:00

Ég og kisi... við erum vinir! Er maður annars ekki orðinn flottur, orðinn eins árs og allt!!?

2007-11-01T21:56:00.000+01:00

Frá bleyjum yfir í tennur.

Já, þá er sko ekkert elsku mamma lengur. Nú er bara að rífa sig upp klukkan sex í fyrramálið og hjóla í vinnuna. Ja, það að vakna klukkan sex verður nú ekkert sjokk, sá yngsti er morgunhress með afbrygðum þannig að maður er hvort eð er alltaf vaknaður kortér í snemma. Aðalmunurinn verður kannski að það verður ekkert elsku mamma fyrir Jóhann meðan ég er í vinnunni, nú er það pabbi sem gildir og eins gott, þar sem hann er orðinn eins og algert frímerki á mér.

Það sem er kannski heldur verra er það að mér finnst ég gersamlega vera búin að gleyma öllu sem hefur með vinnuna að gera. Og ekki bætir úr skák að á meðan ég var í fæðingarorlofi kom nýtt tölvusístem með nýju bókunarkerfi, sjúkraskýrsluskráningu, tímabókunum og reikningakerfi. Umm, það verður gaman hjá mér. Og hafi ég haldið að mér yrði gefinn tími til að læra á þetta fyrst áður en ég set allt á fullt þá hafði ég rangt fyrir mér. Beint inn að tannlæknastól og setja í gang! Jæja, ég er alla vega nokkurn veginn viss um að einhver á eftir að geta hlegið að mér á morgun og þannig getur maður kannski gert daginn glaðari fyrir einhvern.

Svo kem ég heim seinnipartinn á morgun, gersamlega heiladauð og stari tómum augum út í loftið. En þá er nú gott að eiga ástkæran eiginmann sem nú er heima í feðraorlofi. Hann tekur örugglega vel á móti mér, færir mér dagblaðið og inniskóna, vísar mér inn í sófa, og ég get svo lesið í ró og næði á meðan ég finn matarylminn breiðast um húsið. Svona eins og þegar Jónas kemur heim úr vinnunni....he, he! Nja, kannski ekki alveg! En það er nú samt gott að skipta aðeins um hlutverk og komast frá heimilinu. Ætla ég að því tilefni að satsa aðeins extra á mig, fara í leikfimi og svona. Já, ég segi nú bara eins og Jóhanna forðum: "Minn tími er kominn!".. og hana nú!

2007-10-27T22:14:00.000+02:00

Vá maður, þetta skrifast á spjöld sögunnar, ég komst loksins inn á bloggið mitt! Var alltaf á leiðinni að skapa nýtt blogg og gefa skít í þetta, en tókst þetta loksins (humm... með hjálp frá Jónasi). Að sjálfsögðu nennir enginn að kíkja á þessa síðu lengur þar sem ekkert hefur gerst í mánuði en það er nú kannski ekki úr vegi að athuga hvað ég verð dugleg að blogga áður en ég fer að segja fólki frá endurlífguninni....hummm..

2007-03-25T20:58:00.000+02:00

Labbandi lampaskermur

Þegar lampaskermurinn labbar fram hjá mér fæ ég þetta svakalega samviskubit. Svo sest hann niður beint fyrir framan mig og horfir á mig með þessu líka eymdarsvip. Og ég geri ekkert til þess að hjálpa og það sem verra er er að ég ber ábyrgð á þessu öllu saman...

Nei, þetta er ekki neinn súrrealískur draumur sem mig dreymdi í nótt, heldur raunveruleg sena hér úr heimilislífinu síðustu dagana. Þar sem ég ætla ekki að fara að standa í einhverju kettlingastandi þá var kötturinn sendur skurðaðgerð til að koma í veg fyrir allt slíkt í framtíðinni. Þannig að nú labbar hún hér um húsið með einskonar lampaskerm á hausnum til að hún sleiki ekki sárið. Og mér finnst ég vera alveg svakalega vond manneskja. Ég meina, í sveitinni var sko ekki gert neitt svona, kettirnir fengu bara að leika lausum hala. Og þar hreyfðu þeir sig það mikið að þeir fitnuðu ekki. En hér gilda aðrar reglur. Ég er til dæmis búin að læra að maður verður að halda í með matinn, annar hleypur vinkonan bara í spik. Fattaði það að vísu aðeins of seint og var skömmuð hjá dýralækninum að kattarræfillinn væri þybbinn. Nú er bara harkan sex, naumt skammtaður matur, engin mjólk (hún þolir ekki mjólk!), og bara þurrfóður. Þvílíkt hundalíf segi ég nú bara.

En kötturinn kvartar ekki (nema þá yfir lampaskerminum) og lætur sér hundalífið vel líka. Kattakelling sem ég er, þá er ég alltaf að fíflast í henni, Agli finnst gaman að leika sér við hana og Jóhann hefur ekki af henni augun ef hann sér hana einhversstaðar. En nú þegar er búið að "taka hana úr sambandi" þá er loksins hægt að fara hleypa ræflinum út og verður þá spennandi að sjá hvað hún dregur hér heim í hús. Ég giska á að það verði eitthvað fleira en þessi fölnuðu laufblöð sem hún hefur dröslað inn í hús hingað til. Það má hugsa sér innyflaorma af ýmsum toga, en þó fyrst og fremst "fästingana" sem eru kvikindi sem festa sig á fólk og dýr til að sjúga blóð og sleppa ekki takinu fyrr en þeir eru að springa. Þá skríða þeir um gólfin (eða upp í rúmi!) útbelgdir og geta enga björg sér veitt. Og ef maður slysast til að stíga ofan á þá verður lítið annað eftir en stór blóðsletta á gólfinu.

Já, það er gaman að vera kattareigandi í útlöndum...

2007-03-18T21:39:00.000+01:00

Meatloaf-ur Hauksson og sigurvissir Svíar

Kíkti inn á heimasíðu Ríkisjónvarpsins um daginn til að sjá íslenska lagið sem senda á í Júróvisjón. Fyrst hlustaði ég bara á lagið og fattaði ekki að hægt væri að sjá myndbandið líka. Mér fannst lagið bara ágætt við hlustun. Svo sá ég að hægt var að sjá myndbandið líka þannig að ég kíkti á það. En þá fór hrifningin dvínandi. Talandi um gangandi tímaskekkju. Eiríkur ræfillinn hefur greinilega ekki fengið styrk frá Ríkissjónvarpinu til að kaupa sér ný sviðsföt þannig að hann hefur þurft að dursta rykið af þeim sem hann var í þegar hann söng "Gaggó vest" hér um árið. Og hárburstanum gleymdi hann greinilega heima hjá sér í Noregi. Vona bara að hann verði búinn að spara sér fyrir almennilegum fötum (sem ekki þarf heila kúahjörð í) og ná í hárburstann til Noregs fyrir keppnina.

Í Skánska dagblaðinu í dag var verið að dæma öll lögin sem eiga að keppa í Júróvisjón í maí og þar með talið íslenska lagið. Í stuttu máli sagt fékk lagið algeran falldóm. Og þar sem Svíunum finnst annað hvert orð í íslensku enda á -ur, þá var Eiríkur snarlega skírður "Meatloaf-ur" í höfuðið á afdankaða bandaríska þungarokkaranum, sem mér fannst nú frekar fyndið.

En hvað sænska Júrúvisjónlaginu viðkemur, þá eru Svíarnir það sigurvissir að þeir eru þegar farnir að skipuleggja hvernig á að halda upp á sigurinn ÞEGAR Svíar vinna í maí. Í fúlustu alvöru!

2007-03-12T20:38:00.000+01:00

Þegar undirmeðvitundin tekur völdin.

Þeir sem þekkja mig vita nú kannski að ég er ekki mesta íþróttafrík sem til er. En ég þykist nú samt vita það að maður neyðist nú til að hreyfa á sér rassinn endrum og sinnum ef maður ætlar ekki að stirðna alveg og hlaupa (meira) í spik. Eftir óléttuna er ég alger "sóffaklessa" og finn sko alveg að ég þarf að fara hreyfa mig. En veðrið hér í vetur hefur sett strik í reikninginn. Það er ekki búið að viðra vel til gönguferða með barnavagninn, sífelldar rigningar og sífellt rok. Að maður tali nú ekki um þennan skánska rakakulda sem nístir í gegnum merg og bein sama hvað maður reynir að dúða sig. Göngutúrarnir urðu því ekki svo margir og á endanum var ég komin með "inniveiki" og orðin hálf örvæntingarfull yfir hreyfingarleysinu.

Maður gerir ýmislegt misgáfulegt þegar maður er örvæntingarfullur og þannig varð það með mig. Áður en skynsemin náði bíta í skottið á mér var ég búin að kaupa gamalt þrekhjól á netinu og Jónas búinn að drösla draslinu inn í hús. Og þarna stóð maskínan og tók upp hálfa stofuna og ég var bæði búin að eyða peningum í þetta ferlíki og senda Jónas eftir því. Mér var því ekki til setunnar boðið, það var bara að príla upp á gripinn og trampa af stað. Sem ég og gerði. Og eftir nákvæmlega níu mínútur var ég gersamlega sprungin á limminu og fnæsti og dæsti eins og asmaveikur hundur. Humm, kannski ekki alveg í besta forminu. En ég þrjóskaðist við, heiður minn var í veði, ég skyldi sko sýna að ég hefði viljastyrkinn. Eftir rúma viku af hjólamaskínutrampi fékk ég ælupest. Og áður en ég komst í gang aftur fékk ég hita og hálsbólgu. Og áður en ég komst í gang enn aftur tókst mér að snúa einhvernveginn upp á hnéð á mér þannig að ekki var neitt um hjólatúra í nokkra daga. Það fyndna er að ég var sko ekkert að hjóla þegar ég beyglaði hnéð heldur að ná í sokka undir hjónarúm, ehhemm...

En nú er hnéð að komast í lag og þannig að mér er ekki til setunnar boðið, heiður minn er í veði. Þannig að nú er ekkert elsku mamma, bara að príla upp á hjólið og hamast, ja, að minnsta kosti í þessar fáu mínútur sem ég endist. Svo er bara að sjá hvort eitthvað nýtt setur strik í reikninginn á næstunni, ég er nefnilega hreinlega farin að halda að undirmeðvitundin sé búin að taka völdin og geri allt sem í hennar valdi stendur til ég sleppi við príla upp á gripinn og rifja upp hvað ég er í lélegu líkamlegu formi (og hvað það er ógeðslega leiðinlegt að hjóla alltaf á sama stað). En undanfarið er veðrið hérna farið að skána, kannski ég geti bara farið út ganga með barnavagninn í staðinn? En það leysir að vísu ekki vandamálið með að hjólamaskínuóskapnaðurinn stendur hér og tekur upp hálfa stofuna og minnir mig á hvað maður er vitlaus stundum...

2007-03-04T20:30:00.000+01:00

Jæja, búin að fara og ná í Prins Póló kassann minn. Þegar ég var búin að ná í gleraugun þá fór ég náttúrulega beint yfir götuna inn í Polonia búðina. Þar stóð hópur fólks við kassann og virtist vera að ræða landsins gagn og nauðsynjar - allt á pólsku. Ég stillti mér kurteislega upp aftan við hópinn og beið. Allt í einu þögnuðu allir og litu á mig. Ég varð náttúrulega alveg eins og bjáni en tókst samt að stynja upp að ég væri að ná í Prins Póló kassann sem ég hefði pantað í síðustu viku. Konan við kassan afsakaði sig og fór inn á lager til að sækja kassann. Á meðan spjölluðu Pólverjarnir í hálfum hljóðum og horfðu á mig. Ég var sko farin að fatta að þarna var ég þokkalega ekki að passa inn, sennilega eru níutíuogníu prósent af kúnnunum pólverjar. Þegar konan kom til baka með kassann fór hún að skýra út fyrir Pólverjunum að ég væri að sækja Prins Póló súkkulaði, allir Íslendingar væru nefnilega alveg vitlausir í Prins Póló. Hún hafði greinilega heyrt skýringu einhvers Íslendings á því hvernig þetta súkkulaði varð svona vinsælt hjá landanum og útlistaði þetta fyrir löndum sínum. Allt í einu horfði allir hópurinn á mig aftur með spurnaraugum. Ég brosti vandræðalegu brosi og byrjaði í fáti að fálma eftir veskinu mínu. Loksins gat ein eldri kona í hópnum ekki orða bundist: Af hverju Prins Póló? Það er ekkert merkilegt. Það er sko til miklu betra pólskt súkkulaði en Prins Póló! Ég brosti ennþá meira vandræðalega og hélt þéttingsfast um peningaveskið mitt. Áður en ég vissi af var sú gamla búin að draga mig inn að súkkulaðihyllunum og fór að fræða mig um sögu pólsks súkkulaðis.
-"Englamjólk". "Englamjólk, þú bara verður að prófa hana!"
Nú var mér sko alveg hætt að lítast á blikuna. Ég sem hafði bara ætlað að ná í mitt Pins Póló og nú var einhver pólsk kelling farin að reyna að pranga inn á mig einhverju sem hljómaði eins og eitthvað ólöglegt. Vandræðalega brosið var orðið gersamlega frosið á andlitinu. Konan á kassanum hefur kannski fundið að þetta var orðið vandræðalegt og kom mér til bjargar og sagði við þá gömlu að ég væri nú bara að sækja þennan kassa í dag en næst þegar ég kæmi myndi ég örugglega prófa englamjólkina. En englamjólk eru sem sagt súkkulaðibitar fylltir með vanillukremi. Sú gamla lét það gott heita en minnti mig á að Prins Póló væri bara prump og ég ætti að kaupa almennilegt pólskt súkkulaði.
Ég borgaði Prinskassann minn og hópurinn horfði á mig fara út. Þegar ég var um það bil að loka dyrunum upphófust miklar umræður aftur sem örugglega snerust um þessa skrýtnu Íslendinga sem ekki vita hvað er gott súkkulaði.

En ég, ég er bara heimskur Íslendingur sem ekki veit betur og er því sæl og ánægð með mitt lélega pólska súkkulaði. En hver veit nema nema ég sé að missa af einhverri guðdómlegri sælkerasúkkulaðiupplifun og er því ekki útilokað að ég prófi bara englamjólkina næst!

2007-03-03T15:14:00.000+01:00

Heyrt í eldhúsinu:

Egill: Mamma, þegar maður er búinn að vera mjög mjög gamall mjög lengi deyr maður þá?
M: Já...
E: ..það er ekki gott
M: Þegar maður er búinn að vera gamall mjög lengi þá finnst manni allt í lagi að deyja. Þá fer maður aftur upp til himna til Guðs.
E: Aftur? Er maður þá búinn að vera áður í himninum?
M: Jaá...sko...
E: En hver er eiginlega Guð?
M: eee...Guð sem skapaði heiminn og vakir yfir okkur öllum...
E: Jahá. Ég veit nú eiginlega ekkert hver það er.
M: Jú, Guð á himninum ..sem er til dæmis talað um í kirkjuskólanum.... Guð og Jesú....
E: mmm já, ég held að ég kannist eitthvað við Jesú...

Púff. Ég vissi að ég var ekki að standa mig í trúaruppeldinu og íslenski kirkjuskólinn annan hvern laugardag bjargaði ekki öllu í þeim málunum. En hvað er það sem gerir að maður er eins og bjáni þegar maður ætlar að fara að tala um Guð og Jesú við börnin? Ef ég væri algerlega trúlaus væri það kannski ekki undarlegt, en það tel ég mig nú þrátt fyrir allt ekki vera þannig að mér finnst þetta mjög merkilegt! Mér vefst einhvernveginn tunga um tönn (sem er nú annars sjaldan vandamálið hjá mér, ha, ha) og allt sem ég segi verður svo bjánalegt. Þannig að maður lætur bara "proffsin" um þetta, þ.e. kirkjuskólann. Lélegt Hlíf!

2007-02-26T21:21:00.000+01:00

Spegill, spegill herm þú mér....

Díses, er sko alveg búin að fá meir en nóg af því að glápa á sjálfan mig í speglinum núna um helgina. Ætla helst að forðast að sjá sjálfan mig í spegli næstu vikurnar eftir þetta ævintýri. Ég fékk sem sé lánaðar heim sex stykki af gleraugnaumgjörðum sem ég mátaði milljón og sjö sinnum þar sem ég átti temmilega erfitt með að ákveða mig. Gekk meira segja svo langt að ég lét Jónas taka myndir af mér (þokkalega sjúskaðri ennþá með koddafarið í hárinu) með mismunandi umgjörðum sem hann svo setti inn á netið. Svo hringdi ég í múttu og skipaði henni að fara til Svölu og skoða ófögnuðinn með henni svo þær gætu komið með úrskurð sinn. Ég sem hata að láta taka myndir af mér, ef þetta kallast ekki ákvarðanafælni þá veit ég ekki hvað! Nú, mamma og Svala skoðuðu myndirnar og komu með tillögu en ég held nú samt að þær hafi haft meiri skoðanir á (skortinum) á hárgreiðslunni og hvað ég væri orðin kinnfiskasogin, en það er nú önnur saga! Myndunum var svo snarlega kippt aftur út af netinu eftir að búið var að skoða. En það sem verra var var að tengdó kíkti akkúrat inn á netið á meðan myndirnar voru þarna. Þau skildu ekkert í þessum frekar undarlegu myndum af frúnni teknum frá ýmsum vinklum...

Nú, fór svo í dag til að skila herlegheitunum og panta gler, nú er sko ekkert aftur snúið. Það er náttúrulega alveg týpískt fyrir mig að ég valdi umgjarðir sem eru um það bil jafn látlausar og skreytt jólatré. Af hverju get ég ekki verið skynsöm og keypt mér eitthvað látlaust og praktískt? Merkilegt.

Þetta dæmi kostar svo að sjálfsögðu skildinginn þannig að þegar ég gekk út úr gleraugnabúðinni var ég svona hálf miður mín yfir kostnaðinum á þessu öllu saman. Þar var stæsti hlutinn af fæðingarorlofinu fokinn. Ég þurfti því verulega á því að halda að róa taugarnar aðeins. Og hvað er nú betra til þess fallið en smá súkkulaðibiti? Og akkúrat þarna standandi fyrir utan gleraugnabúiðina sannaðist máltækið að þegar neyðin er stærst er hjálpin næst. Því beint á móti gleraunabúiðinn er einhver búð sem heitir Polonia og lítur út eins og lítil kjörbúið. Ég gekk þar inn til að sjá hvort ekki væri hægt að finna þar einhvern ætan súkkulaðibita. Og viti menn, hvað haldiði að ég hafi fundið? Þetta reyndist vera kjörbúð með fullt af pólskum vörum og þarna fann ég hvorki meira né minna en Prins Póló sem ég er búin að vera drösla heim frá Íslandi ef ég hef pláss í farangrinum (sem er náttúrulega aldrei). Þvílík gleði, keypti mér þau sex stykki sem til voru í búðinni, pantaði heilan kassa (þar var restin af mánaðarlaununum fokin!) og gekk sæl og glöð út með prinspólóin mín. Hugsið ykkur hvað smá súkkulaði getur gert. Og svo er Prins Póló auk þess eiginlega ekki súkkulaði, heldur mest loft, og ekki fitnar maður af því...

Þannig að nú er bara að bíða eftir að gleraugun verði tilbúin þannig að ég geti farið að sjá heiminn í nýju ljósi með jólatrésgleraugunum mínum. En speglana ætla ég að forðast áfram og verður koddafarshárgreiðslan því sennilega mín aðalhárgreiðsla næstu vikurnar...

En hvað skiptir það máli þegar maður á Prins Póló?

2007-02-23T22:03:00.000+01:00

Jæja, þá er árið liðið í aldanna skaut og komið árið tvöþúsundogsjö. Og ég búin að eiga ammæli. Ég verð eiginlega að segja að þetta var í fyrsta sinn sem ég hefði alveg viljað sleppa við að verða einu ári eldri. Afmælisdagurinn var náttúrulega fínn, Jónas sætur í sér að baka tertu handa mér og svona (slæ aldrei hendinni á móti góðri tertu, ha, ha!!) , þannig að ekkert yfir sjálfum deginum að kvarta. Það er bara þetta með þrjátíuogfimm. Búin að velta því fyrir mér hvernig stendur á því að mér fannst þetta svona miður gaman og er held ég búin að komast að þeirri niðurstöðu að þetta hafi eiginlega ekki með neitt þrjátíuogfimm að gera heldur frekar aðstæðurnar akkúrat núna. Ég lá náttúrulega á sóffanum síðustu tvo mánuðina áður en ég átti Jóhann, ekki verður maður beint buffaður af því (meira svona eins og Lindubuff), Eftir fæðinguna tóku svo náttúrulega við andvökunætur með tilheyrandi þreytu og baugum undir augunum. Og svo nú þegar maður ætlar að fara að koma sér í gang og hreyfa sig, fara út í göngutúra og þvílíkt þá er bara alltaf skítakuldi, mýgandi rigning og rok. Er þar af leiðandi komin með inniveikina líka með temmilegt framtaksleysi sem fylgifisk. Nú og svo verður maður bara allt í einu þrjátíuogfimm mitt í öllu þessu og kennir aldrinum um allt það sem miður hefur farið síðustu mánuði. En svona eftir á fór ég nú að hugsa þannig að iss, þetta var sko ekkert aldurinn bara heldur meira svona tímabundið álag og óheppni.... þangað til í dag...

Fór í sjónmælingu í dag. Er farin að sjá það illa að ég þarf gleraugu. Ekki bara til að lesa. Til að ganga með ALLTAF.

Díses nei, kannski hafði ég bara rétt fyrir mér: Ég ER orðin gömul!!!!!!!!!!!!!

2006-12-01T22:04:00.000+01:00

Heimasmíðaðir sænskir hringtorgshundar

Jú, þetta byrjaði allt einhversstaðar upp í Mið-Svíþjóð. Í einu hringtorginu í einhverju ónefndu krummaskuðinu þar um slóðir stóð listaverk af hundi að hoppa í gegnum hring. Einn daginn hafði einhver gert sér lítið fyrir og hoggið höfuðið af vesalings styttuhundinum. Vegagerðarin fjarlægðu styttuna hið snarasta, en svo leið og beið og aldrei var gert við styttuna og hún því aldrei sett aftur á sinn stað. Nú, einhverð varð frekar fúll yfir framtaksleysi vegagerðarinnar og hundastyttuskortinum á hringtorginu og "tók lögin í sínar hendur" og smíðaði nýjan hund úr afgangstimbri og stillti upp á hringtorginu. Ekki voru starfsmenn vegagerðarinnar mjög ánægðir með þetta einkaframtak og tóku timburhundinn í sína vörslu. Skýringin var að hundurinn gæti skapað slysahættu. Ekki leið á löngu þangað til nýr timburhundur birtist á öðru hringtorgi í bænum og endurtók sagan sig, vegagerðarmenn tóku hundinn í sína vörslu.

Einhver hefði kannski getað giskað á að hér hefði sagan endað. En ó nei, nú fóru nýjir timburhundar að birtast á hringtorgum út um allt. Langar, feitar, stórar, litilar, fallegar og ljótar eftirlíkingar af besta vini mannsins birtust út um allt. Allir hundarnir gerðir úr því er virtist afgangstimbri, eða jafnvel einhverskonar endurvinnsludrasli og sumir meir að segja með húfu eða trefil. Hundarnir fóru að birtast á hringtorgum í nágrannabæjunum og svo á endanum út um alla Svíþjóð. Vegagerðin varð að játa sig sigraða. Hringtorgahundarnir voru orðnir hálfgert þjóðarsport.

Nú síðast í dag sá ég heila hringtorgshundafjölskyldu á hringtorgi hérna rétt hjá þar sem ég bý, og voru þeir meir að segja allir með jólahúfur í tilefni aðventunnar. Blöðin hér hafa fylgst grannt með þessa hundavæðingu hringtorga og má nánast á hverjum degi lesa um ný eintök og skoða myndir af þeim. Hefur meir að segja verið haldin "fegurðarsamkeppni hringtorgahunda" og var velsmíðaður og fallega málaður seppi á ónefndu hringtorgi hér á Skáni valinn sá fegursti. En þar með var hundurinn sá orðinn það merkilegur að honum var náttúrulega stolið áður en auga á festi!

Það má því segja að hringtorgin hér í landi séu bókstaflega farin í hundana. En hvað hauslausu hundastyttunni upp í Mið-Svíþjóð líður fylgir ekki sögunni...

2006-11-24T20:30:00.000+01:00

Já, ég skal nú bara segja ykkur það, komin í netsamband, er bara ekki að trúa þessu. Það tók sem sagt rétt rúmlega 5 mánuði að komast í netsamband eftir að við fluttum og ennþá erum við ekki komin með heimasíma en það styttist í það. Talandi um sænskan seinagang, er ekki viss um að fólk myndi láta bjóða sér svona lélega þjónustu á Skerinu.
En nóg um það. Það er sko búið að vera nóg að gera síðustu 5 mánuði, svo ekki sé meira sagt. Flutningar, að koma sér fyrir, 2 ferðir til Íslands í 2 brúðkaup og síðast ekki síst það allra stærsta: Nýjasti fjölskyldumeðlimurinn sem kom í heiminn þann 17. október síðastliðinn og hlaut nafnið Jóhann Ernir. Við erum sem sagt ekki búin að sitja auðum höndum hér á bænum síðastliðna mánuði. Ætla nú að reyna að halda áfram að blogga, svona í þeim takt sem ég hef tíma til. Hversu oft það verður kemur svo bara í ljós...

2006-06-09T17:34:00.000+02:00

Litlir kassar á lækjarbakka...

Kassar gersamlega út um allt. Hvernig er hægt að eiga svona mikið af drasli? Við Jónas erum sum sé búin að flytja rúmið okkar úr hjónaherberginu inn í stofu til að geta staflað kössum og niðurpökkuðum hlutum inn í herbergi. Nú er herbergið fullt, og það er ennþá eftir dót til að pakka! Og í restinni af íbúðinni eru bara mjóir gangar milli kassanna sem maður þræðir sig eftir. Og svo er það bílskúrinn...

Úff, ég var sko búin að gleyma hvað það er mikið mál að flytja! Nú bíðum við bara spennt eftir að 21. júní renni upp, þá getum við loksins farið að ferja allt hafurtaskið yfir. Á miðvikudaginn var var svokallaður skoðunardagur á nýja húsinu, þá kemur sérstakur eftirlitsmaður sem grannskoðar hvern krók og kima í húsinu og skrifar allt nákvæmlega niður, og svo hefur húsbyggjandinn 2 vikur til að laga það sem hann fann að. Eftirlitsmaðurinn fann slatta af pínu smáfeilum en ekkert alvarlegt. Voru meir að segja míkróskópískar pínku rispur í parketinu skrifaðar niður til að láta laga. Svo litlar rispur að maður varð að reka nefið ofan í parketið til að sjá þær. Jú, og svo hafði gleymst að setja eldavélarhelluna á sinn stað og var eftirlitsmaðurinn minna ánægður með það!
En eitt er víst að það ætti ekki að vera þröngt um mann þarna, við tvöföldum sem sagt fermetrafjöldann sem við búum á, og eiga sennilega einhverjir fjölskyldumeðlimir eftir að fá víðáttubrjálæði!

Strákarnir sleppa við sjálfa flutningana, þeir fara til Íslands áður en kassa- og húsgagnaburðurinn hefst. Ósköp gott fyrir þá að sleppa við það umstang, það er nóg fyrir þá að búa í þessu kassahúsi hér. Svo er nú ekki verra að þeir komist í aðeins íslenskuendurhæfingu, ég held að það sé full þörf á því eins og þessi setning sem Egill mælti af vörum um daginn:
(Ég var að þurrka strigaskóna hans Atla í þurrkaranum og Egill vildi segja mér að þeir væru orðinir þurrir og mælti þá þessa fleygu rammíslensku setningu...)

"Mamma, Atlis skór eru búna torrka í machinen....!

2006-05-07T16:44:00.000+02:00

Ný bóla?

Á laugardaginn fyrir viku síðan sat Egill og togaði í hálsmálið á bolnum sínum. Ég spurði hvað hann væri eiginlega að gera og hann svaraði eymdarlega að hann væri með "vont" á öxlinni. Við inn á bað, plástri skellt á öxlina og allt var í lagi eftir það. Kvöldið eftir gerist alveg það sama með Atla, hann situr og tosar í hálsmálið á bolnum og kvartar yfir sári á öxlinni. Humm, þetta var nú eitthvað dularfullt hugsaði ég og lyfti upp bolnum, og viti menn þarna var slatti af bólum, og á Agli líka. Hlaupabólan var kominn í bæinn. Mjög hugulsamt af þeim bræðrum að fá þetta svona samtímis, og auk þess að fá þetta frá yfrir sumarið, verð ég að segja. Þannig að strákarnir eru búnir að vera heima í vikunni og eru allir að braggast. Atli var að vísu svo óheppinn að fá hlaupabólu í augað sem var nú svona minna skemmtilegt.

Nú, annars er það helst að frétta að vorið er komið í bæinn, hitinn búinn að vera yfir 20 stig síðustu þrjá daga og gróðurinn sprettur þvílíkt. Það fer að vísu eitthvað minna fyrir framkvæmdagleðinni í garðunum hjá okkur núna, gerum bara það nauðsynlegasta fyrir nýju eigendurna. Þeim mun meira spáum við í hvernig við viljum hafa allt þegar við flytjum. Við erum að sjálfsögðu eins og gráir kettir í nýja húsinu, förum og kíkjum og sjá hvernig allt lítur út. Nú er allt á fullu við að mála bæði utan og innan, og búið að flísaleggja baðherbergi og forstofu. Hrikalega gaman að sjá hvernig þetta er smám saman að taka mynd. Það sem er minna skemmtilegt sem við höfum verið að gera undanfarið er að fara í gegnum allt draslið af háaloftinu, sortera, pakka og henda. Jakk, skil ekki hvernig er hægt að sanka að sér svona miklu drasli, maður vill aldrei henda neinu, maður gæti nú hugsanlega einhverntíman í fjarlægri framtíð dottið í hug að nota hlutinn...

Jamm, þetta var nú það helsta héðan í bili, ætla út í garð að sleikja sólina meira.. hehe... :)

2006-04-25T20:14:00.000+02:00

Fyrir nokkrum vikum síðan var ég bara farin að halda að veturinn færi aldrei en nú er vorið sko á leiðinni. Í dag voru 15 stig og sól og æðislegt að ganga úti og láta sólina skína á sig. Atli og Egill voru ekki heldur neitt mjög svekktir með daginn, við vorum úti á leikvelli heillengi eftir að ég sótti þá og svo þegar við komum heim fóru þeir að leika sér á sokkaleistunum úti í garði á meðan ég þreif vetrarskítinn af garðhúsgögnunum. Þannig að nú erum við sko tilbúin fyrir vorið, það vantar bara að kaupa mátulega hallærislegan vaxdúk á plastborðið og skafa skítinn af grillinu og við erum til!

Hlíf í sumarskapi

2006-04-05T18:40:00.000+02:00

Um Júróvisjónkeppnina...

...kannski er búið að laga textann?
...kannski er stelpukindin allt í einu búin að læra að syngja?
...eða kannski er bara búið að skipta alveg um lag? það hlýtur eiginlega að vera...

Ja, eða þá að blaðamaðurinn hjá Sydsvenskan (stærsta dagblaðið hér um slóðir) er algerlega tóndaufur og auk þess með afburða lélegan tónlistarsmekk?

Sydsvenskan gerði Júróvisjón söngvakeppninni góð skil í blaðinu í dag. Blaðamaður Sydsvenskunnar fór yfir þau lög sem taka þátt í undankeppninni og velti fyrir sér hvaða lög hefðu stærsta möguleika á að komast áfram í aðalkeppnina. Þau lönd sem talin voru með bestu lögin voru Sviss, Lettland og ÍSLAND!!! Ísland! ég held að það sé ekki í lagi með manninn. Með geininni fylgdi svo stór mynd af henni vinkonu minni Sylvíu Nótt. Laginu er lýst sem góðu poppi, töff og smá fríkuðu lagi, eða fyrir þá sem skilja sænskuna:

"Island tävlar med bra pop með ett stråk av galenskap, lekfull och barnsligt rusig. Ser ut som man iscensatt Björk-publikens uppfattningar om islänskt radiopop. Pianoriff, modernt upptryckta rytmer, stark refräng, kul."

Ég segi nú bara eins og maðurinn sagði: " Það er nú bara ekki í lagi með fólk..!

2006-04-04T16:00:00.000+02:00

Já, fyrst ég er farin að játa á mig gamlar hrekkjusvína-syndir þá er kannski bara best að láta ekki þar við sitja! Það er ekki nóg með að ég sé hrekkjusvín heldur hef ég alveg svakalega gaman af því að hlægja að óförum annarra. Þetta vita nú sennilega flestir sem þekkja mig. Það var eflaust þess vegna sem mér fannst blektúpuævintýrið okkar Sæunnar svona óstjórnlega fyndið, þar fór saman hrekkjusvínið í mér og það að hlægja að óförum annarra! Það gerist ekki betra. Sem betur fer hlæ ég nú ekki að hvaða óförum sem er hjá öðrum, en alls kyns hrakfarir eins og að detta á hausinn eða reka stóru tánna í finnst mér alveg ógeðslega fyndið. Stundum er að vísu erfitt að halda sér réttu megin við strikið svo fólk verði ekki móðgað. Í þessu samhengi man ég sérstaklega eftir þegar ein eldri kona sem ég var að vinna með í Goða lýsti fyrir mér með andakt hvernig hún hefði dottið í stiga og orðið röndótt af marblettum á eftir. Fyrst í stað reyndi ég að halda andlitinu og kinka kolli með meðaumkunarsvip, en það varð bara erfiðara og erfiðara og á endanum hreinlega sprakk ég úr hlátir beint framan í konugreyið. Ja, það mátti allavega lesa á svip hennar á eftir að ég fékk engar stjörnur þar.

Annað dæmi sem mér dettur í hug er þegar Jónas hrundi hér niður af háaloftinu. Hann var á leiðinni upp stigann að sækja kassa upp á háaloft og stóð efst í stiganum til að kíkja í kringum sig. Skyndilega rennur stiginn undan honum og bæði Jónas og stiginn lenda á forstofugólfinu með miklum dynk. Þarna lá Jónas vel mörboltaður ofan á stiganum, búinn að skrapa á sér báða handlegginn og verða sér út um óendanlegan fjölda af marblettum. Flestar góðar eiginkonur hefðu á þessu augnabliki rokið að stað til að hjúkra limlestum eiginmanninum... en ekki ég. Þegar ég sá að Jónas hreyfði sig (=hann var sem sé enn á lífi!) hreinlega rifnaði ég úr hlátri mér fannst þetta svo fyndið. Jónasi var kannski ekki alveg eins skemmt. Sjálf þóttist ég nú bara góð að hafa alla vega athugað hvort hann var lifandi áður en ég sprakk úr hlátri, það er alltaf eitthvað!
Já, svona er er ég nú illa innrætt!

Jónas segir að það sé nú mikil blessun að ég skyldi ekki fara í hjúkkuna, hann segir að ég yrði gersamlega gangslaus sem hjúkka, ég yrði svo upptekin við að hlægja að óförum vesalings sjúklinganna. Ja, hvort ég er alveg svo slæm veit ég nú ekki, hvað finnst ykkur?

hjé hjé hjé hjé hjé

2006-03-25T21:04:00.000+01:00

Úlfur í sauðagæru

Um daginn þegar ég sat á kaffistofunni í vinnunni bárust umræðurnar að skólagöngu okkar. Ein sem ég er að vinna með lýsti því hvernig hún var alltaf blóraböggull, henni var kennt um eitt og annað skammarstrikið í skólanum þó svo að hún hafi yfirleitt átt engan hlut að máli og oftast verið hin rólegasta.

Þá fór ég að spá í það að það var nú eiginlega akkúrat öfugt með mig. Það má kannski segja að í gegnum barnaskólann hafi ég verið úlfur í sauðagæru. Svona frekar hljóðlát og róleg á yfirborðinu en átti til að detta eitt og annað í hug sem engum hefði samt dottið í hug að saka mig um. Ég gat alltaf bara sett upp englasvipinn.. "ha ég?.." og þar með var ég sloppin. En þið ættuð nú bara að vita...

-Tróð skóna hans Ágústs kennara fulla af snjó þegar hann var að borða í matsalnum.

-Stakk skrúfblýantsoddi í rassinn á Stefaníu stærðfræðikennara (viljandi).

-Trekkti upp svona upptrekkjanlega mús og setti í möppuna hjá sama vesalings stærðfræðikennara svo þegar hún kom og ætlaði að hefja kennsluna opnaði hún möppuna og... já....uppi varð fótur og fit!

En þó það skorti ekki á uppátækjasemina þá var eitt sem mig skorti: kjarkur. Það var þar sem Sæunn vinkona kom inn. Fengi ég (eða við saman) einhverja snilldar prakkarastriks-hugmynd var nú aldeilis ekki víst að ég hefði kjarkinn til að framkvæma það. En það hafði Sæunn. Og eitt prakkarastik er mér mjög minnisstætt í þessu samhengi, og sennilega það allra fyndnasta (finnst mér). Það var þegar undirrituð tók með sér gerfiblek í skólann. Þetta var svona túpa með bláu bleki sem maður gat sprautað út um allt og í byrjun var það blekblátt eins og alvöru blek en eftir nokkrar mínútur breyttist það og allur liturinn hvarf og eftir var bara bleyta. En eins og gefur að skilja urðu þeir sem urðu fyrir þessum blekárásum mínum skelfingu lostnir, að minnsta kosti þangaði til blái liturinn hvarf, þá breyttist stundum skelfingin yfir í reiði (tíhí).

En ég eða við Sæunn höfðum fengið þessa snilldarhugmynd að sprauta bleki á Jón Tryggva stærðfræðikennara, en eins og vanalega skorti mig kjarkinn. Sæunn fékk því túpuna og saman plönuðum við hvernig þetta ætti að gerast. Jón Tryggvi sat uppi við kennaraborðið og maður átti að fara til hans til að fá hjálp ef maður strandaði við reikninginn. Planið hjá okkur Sæunni var sem sé að hún færi upp að kennaraborðinu undir því yfirskini að hún þyrfti hjálp en þegar að borðinu yrði komið myndi hún taka túpuna fram og sprauta beint á Jón Tryggva. Gott plan fannst okkur. Svo labbar Sæunn af stað með túpuna í hendinni aftan við bak. Eitthvað hefur Jón Tryggvi fundið á sér því um leið og Sæunn kemur upp að kennaraborðinu og ætlar að taka túpuna fram til að sprauta, þrífur hann í túpuna og tæmir næstum innihaldið beint framan í Sæunni. Þetta augnablik en sennilega með þeim alfyndnustu sem ég hef upplifað á ævinni. Þarna stóðu þau tvö upp við kennaraborðið, það er erfitt að segja hvort þeirra var meira skelfingu lostið. Andlitið á Sæunni var algerlega blátt og hún var blá langt niður á peysu, ekki alveg það sem hún hafði átt von á þegar hún lagði af stað í þessa svaðilför. Jón Tryggvi var aftur á móti þeim mun hvítari af skelfingu hann vissi jú ekki betur en að hann hefði tæmt úr heilli blekbyttu á nemanda sinn. Þarna stóðu þau hreyfingarlaus í nokkrar sekúndur þangað til Jón Tryggvi sprettur upp úr stólnum og segir Sæunni að drífa sig út og inn á snyrtingarnar til að reyna ná þessu af sér. Á þessum tímapunkti var ég farin að hlægja, og þegar Sæunn tók niður alblá gleraugun og sjá mátti hvíta hringi í krigum augun, var mér allri lokið. Ég veinaði úr hlátri. Sæunn fór inn á bað eins og Jón Tryggvi sagði og allur bekkurinn lá í kasti. Þegar hún svo kom til baka var hún náttúrulega ekkert blá, bara blaut, en ég lá ennþá fram á borðið og hreinlega orgaði úr hlátri....

Og svo var það annað atvik sem mér fannst minna fyndið. Þá var ég í 9. bekk og hafði tekið með mér fretblöðru í skólann. Það var svona foreldradagur og foreldrarnir gengu um aftast í bekknum og fylgdust með. Sjálf sat ég eins og vanalega fyrir miðri skólastofunni, við hliðina á ofninum við gluggann, með skólatöskuna á ofninum. Mér fannst svo fínt að hafa skólatöskuna þar og svo hafði ég olnbogann ofan á töskunni og hönd undir kinn þegar mér leiddist. En allavega, ég bar búin að blása upp blöðruna og ætlaði að fara að setja hana í stólinn hjá Fríðu kennara, en hún kom aðeins á undan áætlun þannig að ég náði ekki að smygla blörðunni í stólinn. Nú þá var ekkert annað að gera en að bíða eftur öðru tækifæri. En eitthvað virtist vera erfitt að finna rétta augnablikið, Fríða sat sem fastast á stólnum auk þess sem það var fullt af foreldrum aftast í skólastofunni. Mér fór að leiðast þófið og laumaði því fretblöðrunni ofan í skólatöskuna. Og svo hélt kennslustundin áfram og mér fór að leiðast, þá gerði ég það sem ég var vön að gera: Lagði olnbogann á skólatöskuna og hönd undir kinn.... og þvílíka frethljóðið kom út úr skólatöskunni. Jæja, ef ég hef einhverntíman viljað hverfa ofan í jörðina þá var það þarna!

Já, þetta voru sem sé nokkur dæmi um skammarstrik mín í den. Kannski engir háalvarlegir hlutir, en samt nóg til þess að manni finnst merkilegt að hafa ekki fengið neinar skammir fyri þetta. En það er kannski þannig að manni hefnist að lokum, og held ég að ég hafi róast töluvert eftir fretsjokkið á foreldradeginum í 9. bekk. En púkinn er enn á sínum stað, og stekkur fram annað slagið, vinnufélögum, eiginmanninum og sonum til mikillar armæðu...

hehehehe

Hlíf

2006-03-20T18:38:00.000+01:00

Ný ísöld?

Svona var útsýnið út um útidyrnar hjá mér á laugardagsmorguninn 18. mars.

Ja, ekki nema von að fók hér á Skáni sé farið að velta fyrir sér hvort komin sé ný ísöld. Hér er ennþá snjór og búinn að vera síðan um jól, og auk þess er myljandi frost hér flesta daga. Svona lengi hefur snjórinn ekki legið yfir Skáni neinn vetur síðan fyrir rúmlega tuttugu árum. Oftast er farið að vora hér í mars og má sem dæmi nefna að fyrsta grill vorsins hjá okkur í fyrra var síðustu helgina í mars. Þá meina ég alvöru grill þar sem setið er úti og borðað. En eitthvað segir mér að fyrsta grill vorsins nú í ár verði ekki næstu helgi!

Eins og hægt er að ímynda sér setur þetta veður ýmislegt úr skorðum. Blóma- og garðplönturæktendur eru til dæmis ekki mjög ánægðir með gang mála, hér er garðplöntusala yfirleitt komin á fullt skrið á þessum árstíma. En fólk heldur að sjálfsögðu að sér höndum á meðan snjórinn situr yfir öllu og kuldinn er svona mikill. En þó finnast þeir sem reyna að láta eins og ekkert sé, dúða sig bara og drösla sér út í nístingskuldann til að gera vorverkin í garðinum. Ja, þau vorverk sem hægt er að gera fyrir snjó! Nágrannakonan mín klippti til dæmis eplatréð sitt um helgina, og var hún þá vopnuð vettlingum, húfu og hvað eina og brölti svo með klippurnar upp stigann sem ekki stóð mjög stöndugt á snjónum. Þarna stóð hún svo skjálfandi í stiganum með sultardropa í nefi og klippti hálffrosnar eplatrésgreinar. Svolítið fyndin sjón verð ég að segja!

Jæja, það er víst lítið við þessu að gera en að bíta á jaxlinn og bölva í hljóði og vona að bráðum komi betri tíð með blóm í haga!!

Hlíf hálffrosna

2006-03-10T21:41:00.000+01:00

Nýjung í innanhússarkitektúr?

Stundum finnst mér nóg um sjónvarpsgláp strákana hér á heimlinu. Þeir bræður gætu alveg hugsað sér að glápa á sjónvarpið heilu og hálfu dagana ef þeir bara fengju frið fyrir foreldrum sínum til þess. Þeir fá ekki að horfa nema visst mikið á imbann, nema helst á föstudagseftirmiðdögum þegar sýnd er klukkustundar löng sería af gömlum Disneymyndum á danska ríkissjónvarpinu. Þá eru þeir svo gersamlega inn í sjónvarpinu að það er varla nokkur leið að fá samband við þá. Það versta er þegar við erum sein með matinn og Disneyserían nær að byrja áður en þeir eru búnir að éta. Þá er sko ekki hægt að halda þeim föngnum inni í eldhúsi. Þeir eru svo spenntir yfir Andrési og Mikka mús og félögum að þá má sko ekki einu sinni missa af hálfri mínútu út af pissupásu.

Þeir bræður hafa þurft að hlusta töluvert á foreldra sína undanfarið þegar við höfum verið að ræða eitt og annað varðandi nýja húsið. Hvernig eigi að hafa þetta allt saman þegar við flytjum og þó strákarnir séu sennilega oft þreyttir á öllum þessum pælingum þá eru þeir náttúrulega líka spenntir fyrir nýja húsinu.
En eftir Disneyseríuna í kvöld hefur Egill greinilega verið að spá í hvort ekki væri hægt að betrumbæta þetta nýja hús eitthvað og þar með koma í veg fyrir þetta leiðindarvandamál með pissuspreng í miðju Disneysjóvi því hann kom til mín og spurði:
-"Mamma, þegar við flytjum á nýja staðinn, ...getum við þá ekki bara haft klósett í stofunni?"

Jamm, það er spuning hvort þeir séu orðinir einum of sjónvarpssjúkir. Kannski við spilum bara Yatzy á morgun - með pissupásum....

2006-03-09T20:50:00.000+01:00

Sögur af rauða dreglinum...

Við fjölskyldan tókum okkur til um daginn og fórum í bíltúr til Köben. Ferðinni var heitið í Experimentarium sem svona vísindasafn fyrir börn þar sem má fikta í gersamlega öllu. Atli var svaka spenntur, enda höfum við aldrei farið þangað áður. Eftir svolítið vesen tókst okkur loksins að þræða okkur í gegnum miðbæ Köben og upp í norðurhluta borgarinnar þar sem safnið er. Þegar við komum á áfangastað voru öll stæði upptekin þannig að við þurftum að leggja bílnum dágóðan spöl frá safninu og labba í skítakuldanum. Þegar við komum að safninu vel frosin og vindblásin var þar múgur og margmenni fyrir utan safnið og í anddyrinu. Það fyrsta sem maður sá var rauður dregill sem var útrúllaður frá stéttinni fyrir utan alveg inn og safnið og dyr opnar upp á gátt.

Vá, það er aldeilis flottheit, bara rauði dregillinn útrúllaður, hugsaði ég og sprangaði inn á dregilinn með fjölskylduna í eftirdragi. Þegar við komum inn beið þar fullt af fólki uppáklætt í sínu fínasta pússi. Þegar við komum inn buðu margir af jakkafataliðinu okkur velkomin og vísuðu okkur á hvar við gætum hengt af okkur yfirhafnirnar. Þegar þarna var komið við sögu var mér farið að finnast þetta pínu furðulegt. Mér fannst svona frekar ótrúlegt að allir safngestir fengu svona fínar og allt að því konunglegar móttökur. Þegar við höfðum hengt af okkur og komum fram í andyrið aftur sáum við að fyrir utan safnið var alveg hellingur af fólki sem beið í röð fyrir utan eftir að kaupa miða en þarna stóðum við inni í hitanum og vorum ekki búin að púnga út svo mikið sem krónu. Þetta var ekki alveg stemma, þannig að Jónas fór á endanum í miðasöluna til að tékka á þessu, það var nú svo sem aldrei planið að svindla sér inn.
Jónas fór að spjalla við miðasöluliðið og svo sé ég hann rífa upp veskið og borga. Svo kemur hann skellihlægjandi til baka. Rauði dregillinn var sem sé útrúllaður því Alexandra prinsessa var að koma í heimsókn og þar með var skýringin á öllu þessu uppábúna liði líka komin. En ástæðan fyrir að við höfðum fengið að valsa inn dregilinn var sú að Jónas var með vídeókameruna á öxlinni og féll því vel inn í hópinn af ljósmyndurum og fréttamönnum sem þarna var. Það héldu því allir að hann væri blaðamaður sem hefði bara tekið fjölskylduna með sér.
Svo nokkrum mínútum seinna kom svo hennar hátign Alexandra Danaprinsessa stormandi inn rauða dregilinn með fylgdarliði. Þvílíkur sirkus í kringum eina manneskju. Þannig að við náðum í þessari heimsókn ekki bara að sjá safnið, heldur líka að sjá eitt stykki prinsessu og að prófa að þramma á rauða dreglinum sem gerist nú sennilega ekki aftur á næstunni!

Annars var safnið alveg snilld, við hefðum getað stoppað þar í nokkra daga án þess að strákunum leiddist. Þeir prófuðu alls kyns kúnstir m.a. að pússla saman plastinnyflum, mæla viðbragðsflýti, dæla vatni, gera ýmiskonar tilraunir með segul, gefa róbót að éta, hanna sín eigin hljóð og ég veit ekki hvað. Ég held að engu barni geti leiðst þarna inni. En Alexöndru prinsessu voru þeir minna spenntir fyrir, eða eins og Atli sagði: "Iss, mér finnst hún nú bara lítil og svo sér maður hana ekki einu sinni almennilega fyrir hattinum!"

2006-03-04T00:03:00.000+01:00

The day from hell....

Já, það má kannski segja að dagurinn í gær hafi ekki verið neinn draumadagur...

Í gær var sýning á húsinu milli klukkan 3 og 7 þannig að við gátum ekki verið heima á þeim tíma. Hefði í sjálfu sér verið allt í lagi á "venjulegum" degi en í gær var enginn venjulegur dagur. Ég fann um leið og ég vaknaði að ég var sko ekki í neinu toppformi. Hálsinn bólgnari en ég veit ekki hvað, og var auk þess með bæði eyrnaverk og hita. Jæja, drattaðist fram úr rúminu til að koma strákunum í skólann og leikskólann. Atli kvartaði um að sér væri illt í maganum og ég sagði við hann að það myndi nú örugglega lagast þegar hann væri búinn að borða. Svo þegar ég ætlaði að fara að bursta og stakk tannburstanum upp í hann ældi hann á mig. Og þarna stóð ég drulluslöpp, útæld með hálsbógu og hita, Atli með ælupest, húsið á hvolfi og allt átti að vera tipptopp og við farin út úr húsi eftir hádegi! Ekki alveg draumastaða! Og eitthvað hefur Egill fundið á sér að hlutirnir væru ekki alveg eins og þeir ættu að vera þannig að hann tilkynnti það að hann vildi fara í leikskólann núna strax, annars yrði hann "rosa leiður". Já, það er á svona augnablikum sem undirrituð er alveg pollróleg... ehemm.. mja.. eða svona næstum...

Jæja, það er styst frá því að segja að þetta bjargaðist nú allt saman (eftir panikhringingu í vinnuna til eiginmannsins: "Þú VERÐUR að koma ..NÚNA!")

Og í dag, daginn eftir, sit ég hér upp í sófa, kallinn í vinnunni, strákarnir sofnaðir og ég búin að éta óheilsusamlega stóra skammta af verkjatöflum af öllum stærðum og gerðum. Úti snjóar bara og snjóar og það má segja að það sé hálfgerð jólastemming þegar maður kíkir út. Hér hefur hvorki verið svona mikill snjór og svona lengi í meir en 20 ár og allir snjóruðningspeningar löngu búnir.

Jamm, best að fara að finna sér fleiri Panodil

Hlíf í töflurússi

(Fyrir þá sem eru búnir að reyna að setja inn comment en hafa ekki getað það - ég held ég sé búin að fixa það þannig að það er bara að prófa).

2006-02-28T20:22:00.000+01:00

Jæja, þá eru ég og strákarnir búin að vera á hálfgerðum vergangi í dag. Kom í stresskasti heim úr vinnunni til að gera síðustu paniktiltektina og akkúrat þegar ég var búin kom fasteignasalinn. Þá var bara ekkert annað að gera en að pilla sér. Milli klukkarn 2 og 7 í dag gátum við ekki farið heim því þar var fasteignasalinn að taka á móti áhugasömum hússpekúlöntum. Í dag komu 13 fjölskyldur að skoða og svo á fimmtudaginn kemur slatti í viðbót. Vonandi líst nógu mörgum vel á til að boðið verði hressileg í!!

Úff er þokkalega heiladauð eftir daginn, sé koddann minn í hyllingum...
Hlíf með $ merki í augnum

2006-02-25T23:26:00.000+01:00

Klukki klukk!

Fjögur störf sem ég hef gegnt:
Saltfiskverkun, að slíta innyflin úr karfa og plokka orma úr þorski.
Pakka pylsum og áleggi.
Reka pylsuvagn.
Tanntæknir.

Fjórar kvikmyndir sem ég get horft á aftur og aftur:
O brother where art thou.
Four weddings and a funeral.
My big fat greek wedding.
Så som i himmelen.

Fjórir staðir sem ég hef búið á:
Tumabrekka, Skagafirði
Laugarnesvegur, Reykjavík
Skarðshlíð, Akureyri
Rudeboksvägen, Lund, Svíþjóð

Fjórir sjónvarpsþættir sem ég elska að horfa á:
Krönikan
Desperate housewifes
Everybody loves Raymond
Allskyns fræðsluþættir um eymd og volæði (segir eiginmaðurinn!)

Fjórar heimasíður sem ég heimsæki daglega:
Aftonbladet
MSN
...
...

Fjórir af uppáhaldsréttum/mat:
Grillaður humar
Elgfilé með einiberjasósu a la Jónas
Önd í appelsínusósu
og allt íslenskt sem ég ekki fæ hér, t.d. bjúgu og siginn fisk........

Fjórir staðir sem ég vildi frekar vera á núna:
Einhverstaðar þar sem er sól og sumar
Á Íslandi að heimsækja alla ættingja
Flutt í nýja húsið
Í matarboði með Tobbu, Sveinbirni, Óla og Mæju

núna klukka ég Sæunni

2006-02-24T19:09:00.000+01:00

Hús til sölu!

Mikið svakalega verð ég fegin þegar við verðum búin að selja húsið. Hefði aldrei trúað hvað það er mikil vinna við það að selja eitt hús! Fyrir utan alla pappírsvinnu þá þarf að ljósmynda húsið í bak og fyrir og svo þarf náttúrulega að halda sýningu á herlegheitunum.

Hér í Svíþjóð hefur ríkt hálfgert "homestyling" æði að undanförnu og það nú orðið þannig að það þykir ekkert fútt í húsum sem ekki eru "stæluð". Helst eiga hús sem eru til sölu að vera "stæluð" fyrir sýninguna með nýtískuhúsgögnum og allt verður að vera í stíl. Svo mega engir persónulegir hlutir svo sem fjölskyldumyndir sjást. Óhreinatauskörfur, þvottabalar, litlir seglar á ísskápnum og smáhlutir eru bannlýstir. Handklæðin á baðherberginu eiga að vera í stíl. Og svona mætti lengi telja. Þetta hefur orðið til þess að hér spretta "homstyling" fyrirtækin upp eins og gorkúlur. Fyrirtækin bjóða fram þjónustu sína til þeirra sem eru að selja og getur hún innifalið allt frá smá ráðgjöf hvernig sé hægt að fá húsið til að líta betur út, og alveg til að öllum húsgögnum eigandans er hent út, allt er málað og jafnvel skipt um gólfefni og svo er nýjum fínum húsgögnum og gardínum stillt upp í húsinu í staðinn á meðan sýningunni stendur.

Jamm, ég segi nú bara öllu má ofgera. Er fólk orðið alveg ófært um að nota ímyndnaraflið? Það er ekki eins og maður sé að fara að kaupa innanstokksmuni eigandans! Fólk er orðið svo vant því að vera matað að það gildir kannski um þetta líka. En alla vega, við Jónas þorðum náttúrulega ekki annað en að gera smá "stælingu" hérna á húsinu fyrir sýninguna. Ég meina, auðvitað vill maður græða sem mest og fá sem flesta til til að bjóða í! Svo við gerðum okkar eigin "homestyling" Fórum í IKEA og keyptum náttborð og náttlampa (erum s.s. búin að vera á leiðinni að gera það síðan við fluttum hér inn!) Tróðum gömlu erfðu handklæðunum frá mömmu og tengdó inn í skáp og keyptum ný handklæði í stíl (tými ekki einu sinni að nota þau!). Allar fjölskyldumyndir, smáhlutir og milljón seglar og minnismiðar af ísskápnum fengu að fjúka ofan í kassa. Nokkur húsgögn voru sett í geymslu líka. Eftir þessa miklu grisjun virðist húsið allt í einu vera orðið helmingi stærra (enda erum við búin að fylla hálft herbergi hjá aumingja Óla vini okkar!). Maður gengur um á tánum, ekkert má rusla út, það má ekki þurrka sér á handklæðunum og ég veit ekki hvað....

Eins og ég segi: Mikið afskaplega verð ég fegin þegar þetta er búið. Þá getum við loksins aftur farið að rusla út, safna drasli á ískápinn, skítugum fötum í óhreinatauskörfuna og þar fram eftir götunum. Krónísku tiltektartímabili verður lokið og við geturm verið við sjálf!

2006-02-23T19:17:00.000+01:00

Til hamingju Ísland...

yfir að vera búið að velja versta lag sem sögur fara af í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva. Ég er nú í alvöru talað að spá hvort það sé ekki örugglega í lagi með landann. Þetta lag sem búið er að velja er alveg með eindæmum lélegt, þessi stúlkukind sem er "alter ego" Sylvia Nótt virðist ekki kunna að syngja þó svo að líf hennar lægi við. En það versta af öllu er að þessi horror allur saman er ekki einu sinni fyndinn. Það er nú nefnilega svo að það er munur á vandræðalegu og fyndnu. Sumt vandræðalegt er þrælfyndið er þetta er dæmi um vandræðahátt sem er bara vandræðalegur og ekki baun fyndinn.

Ég hefði sagt að ef maður vill gefa skít í söngvakeppnina þá á Ísland bara að sleppa því að senda fulltrúa, en að senda svona fulltrúa er náttúrulega bara skömm fyrir land og þjóð. Er fólk ekki að fatta hvað söngvakeppnina er góð auglýsing fyrir Ísland? Og virkilega slæm auglýsing eins og þetta lag er er sko verri en engin auglýsing.

Er búin að vara vinnufélaga mína við óskapnaðinum og er að hugsa um að ganga um með hauspoka hér í maí. Já, í fullri hreinskilni, ég bara hef ekki húmor fyrir þessu. Og hvort það er út af því að ég sé orðin svona "afíslenskuð" og húmorslaus veit ég ekki en eins og þið skiljið af þessum línum er ég virkilega miður mín yfir þessu! Ég vil því hér með nota tækifæri og senda samúðarkveðjur til allra sem eru jafn pirraðir yfir þessu og ég...

Áfram Júróvisjón! ...og ég kem til með að kjósa alla aðra áður en ég kýs Ísland. -sorry!

Pirr, arg, stuna, hvæs, nöldur.

Hlíf

2006-02-10T21:53:00.000+01:00

Sat og kíkkaði á bloggið hjá henni Hallrúnu eins ég geri nú alltaf annað slagið. Sá einhverja leinka þarna til vinstri, fyrst Egill og Atli og kíkti á það, jú það var náttúrulega heimasíðan þeirra bræðra sem aldrei nokkurn tíman er uppdateruð (nema í mesta lagi út af húsbyggingum!) en svo sá ég leink merktan mér: Hlíf. Humm, hvað er nú þetta hugsaði ég og kíktir og jú, viti menn var ekki bloggsíðan mín þarna. Og ég sem var bara búin að steingleyma að ég ætti bloggsíðu! Talandi um að vera kölkuð. Það er ár síðan ég bloggaði síðast, þá var ég alveg að verða 33 og nú er ég alveg að verða 34. Og alveg eins og fyrir ári síðan er ég búin að bæta á mig ári og kílói, ja, eða sennilega fleirum!

Jæja, kannski að ég fari bara að blogga aftur - alla vega þangað til að ég gleymi því aftur að ég eigi bloggsíðu, ja, maður veit aldrei - maður er nú einu sinni orðinn hundgamall!

Hlíf - með enga aldurskrísu .. heh...

2005-02-02T13:52:00.000+01:00

Kellinga hrellingar

"...og passaðu þig svo á því að keyra ekki á ruslatunnuna þegar þú kemur heim. Ég er nefnilega búin að rúlla henni fram því að það er rusladagur á morgun..."

Um leið og ég hafði sleppt síðasta orðinu rann það upp fyrir mér. Ég var sem sagt að tala við Jónas í símann, hann var að leggja af stað heim úr vinnunni. Þá hrökk þessi miður gáfulega setning af vörum mínum og um leið fattaði ég það að nú var minn tími kominn - ég er orðin kelling.

Ég skal segja ykkur af hverju ég komst að þessari niðurstöðu. Jú, fyrir nokkrum árum var ég að spjalla við frænku mína. Hún hafði margar fyndnar og hálfundarlegar sögur að segja af henni tengdamóður sinni. Hún var afskaplega vanaföst og mjög föst í sínum hversdagslegu rútínum, auk þess sem henni fannst hún þurfa að hugsa fyrir alla aðra í fjölskyldunni. Hún tók til dæmis alltaf fram föt fyrir næsta dag handa öllum í fjölskyldunni og lagði á náttborðið hjá hverjum og einum. Það þurfti sem sagt enginn nema hún að hugsa um samsetningar og sjetteringar á fötum á þeim bænum nema hún. Nú eitthvert kvöldið var hún eitthvað annars hugar og gleymdi að leggja fram buxur handa eiginmanninum. Hann brást að sjálfsögðu hinn versti við og kom æðandi fram í eldhús morgunin eftir á skyrtu og nærhaldi einu fata og spurði sína heittelskuðu eiginkonu hvort hún vildi að hann færi svona til fara í vinnuna.

Frænka mín bjó ásamt kærastanum inni á tengdó. Eitthvert síðdegið voru að keyra heim úr vinnu þegar gemsinn hringir. Sú gamla er í símanum og er svolítið niðri fyrir. Hún vildi bara benda þeim á að leggja nú ekki í sitt vanalega stæði fyrir utan húsið, það væru nefnilega gestir í heimsókn - og þeir höfðu lagt bílnum akkúrat í það stæði...
Sjálfu sér ekkert merkileg saga nema hvað að ég man að ég hugsaði, guð minn almáttugur - þvílík kelling! Hvernig getur maður orðið svona fastur í hversdagsrútínunum? Ég bara spyr! Vona að einhver banki í mig áður en það gerist.

Nú jæja, hér sit ég slatta af árum seinna og svei mér þá ef ég stefni bara ekki hraðbyr sömu leið. Það hlaut svo sem að koma að því að maður yrði kelling fyrr eða seinna, en ég var eiginlega að vona að það yrði svolítið seinna. Segi kallinum að keyra ekki á ruslatunnuna þegar hann kemur heim, rétt eins og hann sé blindur. Búin að taka fram föt fyrir morgundaginn fyrir mig og guttana. Búið að setja allt í töskur og ganga hringinn í húsinu og slökkva á öllu og læsa. Eins og vanalega. Það eina sem vantar er að taka líka fram föt fyrir kallinn, það borgar sig kannski bara að gera það í leiðinni?

Og þessar vangaveltur mínar hafa að sjálfsögðu ekkert með það að gera að eftir nokkra daga verð ég búin að bæta á mig enn einu árinu..! (og kílóinu, ha, ha!)

O, jamm.
Hlíf kelling

2005-01-23T15:20:00.000+01:00

SPA

Þarna stóð ég og las á miðann. Skelfing mín fór vaxandi og ég fann hvernig svitinn byrjaði að spretta fram. Enn er ég ekki búin að gleyma drullupyttahrakningum mínum síðast þegar vinnufélagarnir fóru eitthvað saman, og nú á enn og aftur að fara og "hafa það gaman saman". Jakk.

Á miðanum stóð sem sagt að í tilefni af því að yfirmaður (eða öllu heldur -kona) tannlæknastofunnar er að hætta ætlaði hún að bjóða öllu stafsfólkinu á SPA í einn sólarhring. Á ástkæra ylhýra kallar maður þetta kannski frekar heilsulind. Þarna á miðanum var sem sagt allar upplýsingar um þessa ferð, hvenær ætti að fara hana, hvað maður þyrfti að taka með sér og hvað þetta yrði allt obbosslega gaman. Það eina sem ekki stóð á miðanum en mátti samt lesa á milli línanna var hvað maður yrði ógeðslega óvinsæll félagsskítur ef maður kæmi ekki með..

Það er nú meiri fjandinn hvað maður þarf að vera mikil félagsfrík til að geta verið úti á vinnumarkaðinum hérna í Svíþjóð. Það þarf alltaf að vera að fara eitthvað og "hafa gaman saman". Þegar einhver hættir þarf að gera eitthvað, þegar einhver byrjar þarf að gera eitthvað, þegar einhver á stórafmæli þarf að gera eitthvað og þar fram eftir götunum. Á þessu eina og hálfa ári sem ég hef unnið þarna er búið að skipta út helmingi starfsfólksins (ca 7 manns hafa hætt og nýir komið í staðinn) og nokkrir hafa átt stórafmæli líka. Sem sagt brjálað að gera. Og það er bara alls ekki vinsælt að sýna ekki lit.

"Takið með íþróttaföt, göngugalla, sundbol og kvöldkjól.." stóð á miðanum.

Ég held bara að það sé ekki í lagi með liðið. Hún Maud yfirmaður tannlæknastofunnar og tannlæknirinn minn er frelsað sportfífl og vill náttúrulega reyna að frelsa restina af tannlæknastofunni. Svo þegar hún varð fimmtug fékk hún gjafabréf á Spa og er ekki búin að tala um annað síðan. Og nú á sem sagt að frelsa mig líka. Ég sem er antisportisti af lífi og sál vil nú bara reyna að spyrna á móti. Ekki nóg með það að ég vilji bara ekkert láta frelsa mig þá er nú svolítið vandamál með það sem við eigum að taka með. Íþróttaföt, það er nú eitthvað sem ekki er til mikið af á þessu heimili. Og göngugalli.... hvað er nú það... galli sem gengur? Sundbol, jú slíka flík á ég. Gallinn er bara sá að bolurinn sá er keyptur einhverntíman þegar ég var um tvítugt. Og ég verð nú bara að horfast í augu við það að það sem ég keypti þegar ég var um tvítugt er eiginlega orðið hundgamalt. Fyrir utan hvað hann er hallærislegur þá er nú hreinlega spurning hvort ég passa í hann ennþá...humm. Og kvöldkjóll.. eini kvöldkjóllinn sem ég á er hugsanlega náttkjóllinn minn góði sem ég vafra í hér á kvöldin. Sem sagt alveg glatað.

Stundum hefur hann Jónas elskan alveg bjargað mér. Hann er nefnilega vinnualki hinn mesti og er nánast alltaf í vinnunni. Stundum hef ég getað afsakað mig með því að Jónas sé bara á vakt og geti ekki skipt vaktinni, nú eða að hann sé á námskeiði á Ítalíu eða einhvernsstaðar annar staðar. En nú vill svo til að Jónas er bara ekkert á námskeiði úti í heimi þennan dag og ekki einu sinni á vaktinni. Aldrei hægt að treysta á þessa kalla. Nú er bara spurning um hvort ég get komið fram með pottþétta afsökun fyrir næstu viku þegar þarf að bóka. Það verst er að ég held að ef ég fari ekki lendi ég svo hrikalega á svarta félagsskítalistanum að ég eigi þaðan aldrei afturkvæmt. Þetta er jú yfirmaður minn og tannlæknirinn sem ég vinn fyrir sem við erum að tala um.

O jamm, best að fara að máta sundbolinn...

Hlíf félagskítur og antisprotisti

2005-01-22T17:03:00.000+01:00

Ein ég sit og sauma
inn í litlu húsi
enginn kemur að finna mig....

Ég er nú svo aumkunarverð að það hálfa væri nóg. Hér væflast ég bara um húsið og geri ekki neitt að viti. Ég gæti svo sem lesið bók, ég gæti glápt á imbann, ég gæti föndrað, ég gæti stoppað í sokka og síðast en ekki síst gæti ég reynt að taka til. En ég geri ekki neitt nema vafra um og vorkenna sjálfri mér fyrir hvað ég er ein! Jónas og strákarnir fóru til Íslands í morgun og verða í viku og ég hef húsið alveg út af fyrir mig. Þá ætti maður náttúrulega að nota sér það að liggja í leti og lesa bækur, fara í heitt bað og dúlla sér. Og leigja allar þessar "konumyndir" sem ég er alltaf á leiðinni að sjá (en Jónas meikar ekki að horfa á). Já, þó væri nú ekki annað en að taka til án þess að vera truflaður...en...ég bara kann ekki að vera út af fyrir mig lengur! Gersamlega glatað!

Jæja, best að hætt þessu nöldri. Ég hugsa að ég lifi þetta nú af, sérstaklega með tilliti til þess að á miðvikudaginn er ég sjálf að fara til Íslands í örskotsheimsókn til að sjá hana litlu frænku mína, hana Hervöru Frigg. Ég hlakka alveg hrikalega til að sjá hana og Hildi systur. Og náttúrulega Stuttömmu og Sæunni.

Héðan er það annars að frétta að fyrir um það bil viku gekk þvílíkt óveður yfir suður Svíþjóð að fleiri hundruð þúsunda heimila urðu rafmagnslaus. Og þrátt fyrir að búið sé að vinna sleitulaust við viðgerðir síðan þá og meir að segja flytja inn viðgerðarmenn frá öðrum löndum þá eru ennþá tugir þúsunda heimila enn rafmagnslaus. Það er svona, það er ekki allt fengið með því að hafa skóg út um allt. Þegar svona veður gengur yfir þá falla trén yfir allt, yfir hús, bíla, fólk, vegi og síðast en ekki síst rafmagnslínur. Og heilu bæirnir eru eins og eyðiþorp, allt myrkvað og ekki hræðu að sjá nema þá helst innbrotsþjófana sem láta greipar sópa. Það er meir að segja búið að kalla út herinn til að stemma stigum við innbrotum og bjarga öllum gamlingjum sem eru að frjósa úr kulda í rafmagnslausum húsum sínum. Og til þess að elda heitar súpur í risastórum skömmtum handa þeim sem ekki geta verið heima hjá sér. Já, alltaf gott þegar herinn getur gert eitthvað gagn!

Jamm, þetta var nú allt héðan í bili. Kannski að ég kíki hvort það sé eitthvað í sjónvarpinu....

Hlíf auming(ja ég)i

2005-01-16T16:16:00.000+01:00

Blogg

Humm, ég hélt að þetta væri svo mikið snilldarhugmynd að gera svona blogg eins og allir virðast vera að gera. Ég verð náttúrulega að vera eins og allir hinir. En þetta er bara ekki alvega að "fúnka". Nú er þetta ekki bara venjulegur tölvupóstur þar sem hægt er að skrifa hvað sem er heldur finnst mér núna eins og ég verði að skrifa eitthvað afskaplega gáfulegt og fyndið. Og þar stendur hnífurinn í kúnni.... og engin blogg eru skrifuð. Ég held bara að ef ég á að halda þessu áfram verði ég bara að sætta mig við það að ég er hvorki gáfuleg né fyndin, að minnsta kosti ekki ef ég ætla að vera það. Og hversu spennandi er það svo sem að skrifa endalaust um þessa Svía. Jú, stundum eru þeir dálítið spaugilegir, en oftar eru þeir nú bara frekar grámyglulegir, greyin. Ég er því að hugsa um að skrifa ekki bara um Svíana, heldur líka annað sem liggur mér nærri hjarta - mig sjálfa, ha, ha!! Ég er náttúrulega ekkert minna grámygluleg en Svíarnir - en hverjum finnst ekki gaman að tala um sjálfan sig?!?

Af þessum orðum sögðum þá er það helst að frétta héðan að jólin eru búin. Kemur kannski ekki stórkostlega á óvart. En sænskum jólum lauk ekki fyrr en nú á fimmtudaginn, á Knutsdagen. Þá halda Svíarnir "julgransplundring" sem eru eftir því sem ég kemst næst samkomur sem ganga út á það að jólatréð er strípað og svo hent út úr húsinu. Hljómar spennandi. Meðan á þessari athöfn stendur er gjarnan drukkið dálítið áfengi og borðaður góður matur. Hef reyndar aldrei verið viðstödd svona samkomu, enda líkur jólunum í þessu húsi á þrettándanum eins og hjá öllum öðrum Íslendingum. En þó jólin séu búin hanga þessar fáu hvítu jólaseríur ennþá úti á trjám og runnum, því Svíunum virðist ekkert liggja á að taka þær niður. Eru margar meir að segja ekki teknar niður fyrr en rétt fyrir páska. Það gilda sem sagt ekki sömu reglur fyrir snjókorn í heimkeyrslunni og jólaseríur rétt fyrir páska.

Jamm, þannig var nú það.

2004-11-22T17:45:00.000+01:00

Snjóstormur

Snjónum kyngir niður, hálka úti um allt, fullt af bílslysum, fótbrotum og ég veit bara ekki hvað. Skítakuldi og varla hundi út sygandi. Snjóstormur.
Ef eitthvað er að marka dagblöðin og fréttirnar þá er þetta ástand mála hér á Skáni akkúrat í augnablikinu. Dagblöðin skarta stórum myndum af snjóstorminum á forsíðunni, gjarnan með nokkrum klesstum bílum og svo sem eins og einum almennilegum snjóplóg í forgrunninum. Það mætti bara halda að allt væri komið á heljarþröm.

Nú, og svo kíkir maður út um gluggan og sér að það passar að það hafi snjóað. Mér sýnist að það sé um tveggja sentimetra jafnfallin fönn fyrir utan gluggann. Annars bara fínasta veður og nokkrar mínusgráður. Ekki neitt sem hægt er að kvarta yfir, á minn mælikvarða alla vega.

Ég er búin að sjá það að maður verður að læra aðeins að lesa á milli línanna þegar talað er um snjóstorm hér um slóðir. Ég er farin að sjá það að öll úrkoma sem fellur í frosnu eða hálffrosnu formi hér kallast snjórstormur. Og skiptir þá engu máli hvort hár bærist á höfði eða ekki. Það er því lítið fútt í þessum skánsku snjóstormum fyrir Íslending.

Þegar líður fram að hádegi sé ég grannana koma út einn af öðrum til að sópa innkeyrsluna hjá sér. Snjór í innkeyrslunni virðist vera algjörlega bannaður hér um slóðir. Allir út og sópa og moka þessi þrjú snjókorn sem lentu í innkeyrslunni og fyrir utan útidyrnar. Sjálf sé ég nú ekki alveg tilgangin í því, þetta verður hvort sem er horfið í síðasta lagi á morgun. Ég held nú meir að segja að allir grannarnir mínir þarna fyrir utan viti það svo sem líka, þetta er meira spurning um að sýna að maður sé duglegur og taki til hendinni. O jamm, einhver verður að vera letinginn í hverfinu, ég er sennilega kjörin í það. Snjókornin mín mega bara alveg liggja hér fyrir utan hjá mér - þangað til á morgun.

2004-11-14T14:20:00.000+01:00

Sneypuför

Ég fór út að borða með vinnufélögunum í vikunni. Keyrðum eitthvert út í sveit þar sem rekið er leirkeraverkstæði. Við fengum svakalega gott að borða á veitingahúsinu sem rekið er í samvinnu við leirkeraverkstæðið auk þess sem við fengum að skoða verkstæðið og heyra um 150 ára sögu þess. Allt þetta hefði svo sem ekki verið í frásögur færandi ef henni Hlíf hefði ekki tekist að klúðra einu og öðru á leiðinni þangað.

Þegar búið var að ákveða að fara að borða á Vallåkra leirkeraverkstæðinu fóru vinnufélagar mínir strax að rotta sig saman í bílana, því það er jú afskaplega félagsskítslegt að keyra einn auk þess sem það þýðir auka mengun fyrir umhverfið(!). Ég vonaði í lengstu lög að ég gæti troðið mér í baksætið hjá einhverjum og þannig sloppið við að villast um sveitavegi Skánar. Og ef það gengi ekki væri sennilega best að ég keyrði ein og gæti villst í friði. En á endanum var það úr að einn vinnufélagi minn sem var bíllaus fékk far með mér. Ég varaði hana við að ég rataði ekki rassg... um koppagötur Skánar en hún sagði að við hlytum að finna út úr þessu.

Til þess að sýna hversu skipulögð ég er prentaði ég kort með leiðbeiningum út af netinu og þóttist nú fær í flestan sjó. Leiðbeiningarnar virtust svo nákvæmar að ómögulegt væri að villast. Og svo var lagt í hann. Í kolniðamyrkri keyrðum við eftir hraðbrautinni og allt gekk vel. En svo þurftum við að beygja út af henni og fara að keyra koppagöturnar og þá fór heldur betur að versna í því. Við keyrðum fram og til baka og gátum ómögulega fundið þennan afleggjara þar sem við áttum að beygja til hægri. Það stóð jú að hann ætti bara að vera 600 m frá hraðbrautinni. Fram og til baka og við vorum eins og verstu strandaglópar. Í eitt skiptið sem ég ætlaði að snúa við tók ég einum of mikla hreppsstjórabeygju og afleiðingin varð að framhjólið fór á bólakaf ofan í blautt grasið við hliðina á heimkeyrslunni sem ég ætlaði að snúa við í. Og ég var pikkföst. Það var alveg sama hvað ég reyndi, framhjólið var á kafi. Einhversstaðar "in the middle of nowhere" vorum við staddar - gemsalausar- og það eina sem vantaði var að eigandi heimreyðarinnar kæmi út og hundskammaði okkur fyrir að skemma blettinn sinn. Á endanum sá farþegi minn ekki annars úrkosti en fara út að ýta - á spariskónum. Ég gaf allt í botn, setti í gír og drullusletturnar þeyttust yfir bílinn - og farþega minn sem akkúrat á þessum tímapunkti var orðið frekar lítið skemmt af þessu öllu saman. En ekkert gerðist, og fröken Hlíf var oðin pínulítið stressuð. Nú var bara að duga eða drepast og ég gaf allt í botn, drullusletturnar þeyttust út í loftið og ... ég komst upp úr drullunni. Þvílíkur léttir. Ég ætlaði að fara að öskra af kæti.. - þangað til ég sá leirugan farþega minn setjast inn í bílinn. Öll gleðióp fengu að bíða í bili.

Nú og svo rúntuðum áfram í einhvern tíma í viðbót og reyndum að finna út úr þessum 600 m sem stóðu á kortinu. Á endanum gáfum við skít í þessar leiðbeiningar og þá loksins fundum við staðinn. Þar biðu allir vinnufélagarnir eftir okkur, meira og minna frostnir úti í kuldanum, því kvöldið átti sem sagt að byrja með smá sýningu á hvernig leirinn er tekinn og hreinsaður áður en hann er fluttur inn í hús. Þar hlustuðum við, með sultardropa á nefinu, á leirkerakellinguna lýsa þessu öllu með andakt. Ég vildi bara komast inn í hlýjuna og éta.

Loks komumst við inn og eftir ljúffenga máltíð, glaðlegar umræður og slatta af strýðni sem beindist af mér var kominn tími á að keyra heim. Þegar við komum út í bíl sá farþegi minn að annar leðurhanski hennar var horfinn, hafði hún sennilega misst hann í slagsmálunum við drullusletturnar áður. Ég var frekar sneypuleg og sagði að við skyldum stoppa við drullupyttinn og sjá hvort við finndum handskann. En það vildi hún alls ekki. Hefur sennilega séð í hyllingum hvernig mér tækist að festa mig í drullunni aftur eða lóðareigandinn kæmi út og dræpi okkur. Og hún var nú þegar búin að þurrka af fötunum og skónum eins og hægt var. Það var sama hvað ég sagði - nei, við skyldum ekki stoppa hjá drullunni aftur. Á leiðinni heim var ekki mikið talað nema helst um þessar fj... leiðbeiningar sem ég hafði prentað út af netinu og ekkert var að marka. Við vorum sammála um að reyna ekki slíkt aftur.

Þegar ég kom heim sagði ég Jónasi allar sólar -eða öllu heldur sorgar- söguna. Iss, ekki fékk ég mikla huggun þar, honum fannst þetta bara fyndið. Ég reyndi að klóra í bakkann og segja að þetta væri sko allt þessu korti að kenna sem ég hefði prentað út af netinu. Það væri sko ekki dugg að marka það. Þá spyr Jónas: "Mundirðu ekki eftir að breyta ensku mílunum yfir í kílómetra?" ......

Stundum má satt kyrrt liggja, ég er að hugsa um að vera ekkert að segja henni (farþega mínum) frá þessu litla smáatriði sem ég gleymdi. En er með smá samviskubit yfir þessu öllu saman..
-Ætli sé einhvers staðar hægt að fá leðurhandska á góðu verði?

Jamm, þannig var nú það.
Hlíf

2004-11-09T17:25:00.000+01:00

Súperíslendingar

Ég held að fátt sé íslenskara en Íslendingar búsettir erlendis. Þegar Íslendingar í útlöndum koma saman er ósjaldan talað um ástkæra föðurlandið, menn berja sér á brjóst, syngja ríðum, ríðum og vilja helst borða hangiket, harðfisk og smér. Svona Íslenskar samkomur held ég varla að séu til enn á Íslandi nema helst á hinum mestu útkjálkum.

Hér í Lundi meðal annars starfrækt Íslendingafélag, íslenskur kirkjuskóli fyrir börn, Íslendingakór og að ekki sé minnst á ófáa saumaklúbba, föndurklúbba og aðrar óformlegri samkomur. Og maður er ekki Íslendingur meðal Íslendinga nema taka þátt í einhverju af þessu. Af augljósum orsökum er ég ekki með í kórnum (gæti þó hugsanlega fengið að hella upp á kaffi á æfingum hjá þeim), en ég er með í svo mikið sem tveimur saumaklúbbum og í kirkjuskólann mæti ég og guttarnir reglulega. Og er það fyrst og fremst út af því að þar eru Íslendingar og íslensk börn, ekki út af því að guttarnir fái svo ægilega kristilegt uppeldi. Satt best að segja er kristilegt uppeldi þeirra eingöngu bundið við kirkjuskólann, en það er nú önnur saga.

En málið er að líkur sækir líkan heim. Maður finnur sig í hópi með Íslendingum, bakgrunnurinn er sá sami og allir geta talað sitt ástkæra ylhýra. Stundum verður maður nefnilega þreyttur að vera eilíft í hlutverki útlendingsins. Maður verður þreyttur á sænskunni og finnst stundum að þessir Svíaræflar getir bara dru... til að tala íslensku við mann. Ókey, þannig hugsar maður nú bara á vondum degi. En það verður samt ekki frá því að komist að hér er maður útlendingur. Maður talar sína bjöguðu sænsku daginn út og daginn inn. Í vinnunni hjá mér er ég til dæmis alltaf kynnt fyrir nýju fólki sem "Liv, hon kommer från Island". Eins og það segi allt sem segja þarf um mig (nokkur orð um hversu gáfuð og skemmtileg ég er væru til dæmis ekki alveg úr vegi..). Og verandi eini útlendingurinn á vinnustaðnum fæ ég oft undarlegustu spurningar um land mitt og þjóð. Eins og ég viti til dæmis hversu stórt að flatarmáli Ísland sé... eða hversu stórt hlutfall fiskiðnaðurinn eigi í útflutningi landsmanna...! Ég verð að fara að lesa mér til til að verða mér ekki til skammar, nei annars, það er sennilega of seint.

En svo ég byrji aftur á byrjuninni þá held ég bara að ég sé ég svei mér þá Íslenskari núna en áður en ég flutti út. Stundum hellist yfir mig löngun í skyr, almennilegt íslenskt rok, snjó og Ríkisjónvarpið (já ég veit, fjarlægðin gerir fjöllin blá!!).
Þegar ég var að leggja af stað heim úr kirkjuskólanum síðastliðinn laugardag frétti ég af íslenskri útvarpsstöð sem sendir út einhverja klukkutíma um helgar. Á leiðinni heim í bílnum leitaði ég upp stöðina og viti menn, þarna í Volvoinum á keyrslu um göturnar í Lundi hljómaði "Stóð ég út í tungsljósi" með honum Bjögga. Frekar undarleg tilfinning verð ég að segja. Og á eftir kom "Þrjú hjól undir bílnum" með Ómari Ragnarssyni og ég réð mér ekki fyrir kæti. Þegar ég kom heim hreinlega hljóp ég inn í stofu til að stilla inn á þessa nýuppgötvuðu stöð. Og svo söng ég með hverju laginu á fætur öðru og strákarnir horfðu stóreygir á mig synga (falskt) texta við lög sem þeir höfðu aldrei nokkurn tíma heyrt. Og ég fór að hugsa, oh hvað það væri nú fínt að eiga heima á Fróni og getað hlustað á tónlist sem maður þekkir út og inn. En augnabliki síðar rankaði ég við mér. Svona útvarp er náttúrulega ekki til heima. Þar er bara spiluð amerísk poppmúsík út í eitt. Kannski eitt og eitt nýtt eða nýlegt íslenskt lag inn á milli (en nýrri íslenskri tónlist hef ég ekki hundsvit á). Og á sömu stundu varð ég bara sátt við mína stöðu. Það er kannski bara miklu betra að vera "súperíslendingur" í Lundi en "ameríkaniseraður" Íslendingur á Fróni.....!

Og hana nú!
Hlíf súperíslendingur

2004-11-06T08:28:00.000+01:00

Eftir að hafa þvingað sögur-af-Svíum pósti upp á mína nánustu allt of lengi er nú tími kominn til að leyfa fólki að velja hvort það vill láta þetta yfir sig ganga eða ekki. Þetta verður sennilega alveg jafn innihaldslítið og ófyndið og áður, en sorry, mér finnst bara svo gaman að tjá mig!

jamm, þannig var nú það...!