Læt hér fljóta með smá brot úr netpósti sem ég sendi til Sæunnar vinkonu hér um daginn, en talið barst að hversu tæknisinnuð ég er...

"Í mig vantar nefnilega gersamlega tæknilegu hliðina, hef antipat á öllu flóknu tæknilegu drasli. Og það versta af öllu er að þurfa að lesa leiðbeiningabæklinga - það geri ég bara ekki - er bara ekki fyrir mína þolinmæði (hvaða þolinmæði spyr Jónas..!) Er bara ánægð með að geta skrifað e-meil og bloggað! Gemsinn minn er nú kominn til ára sinna, án myndavélar og gvuð má vita hvað sem annars fylgir nútímasímum. Batteríið í honum er eiginlega orðið handónýtt og ég þarf alltaf að vera að hlaða hann en ég vil bara ekki kaupa nýjan! Þá þarf ég nefnilega að læra á hann! Jónas hristir náttúrulega bara hausinn yfir þvermóðskunni í mér. Hann gerði að vísu heiðarlega tilraun til að gera mig aðeins tæknivæddari nú um jólin, en þá gaf hann mér lítinn MP3 spilara. Og er ég búin að nota hann? Nei! Ég er ekki einu sinni búin að hafa það af að setja svo mikið sem eitt lag inn á hann! Sum sé: vonlaus. En sem betur fer á ég bæði hjálplegan eiginmann og son sem geta hjálpað gömlu konunni ef hún vill horfa á DVD en sjónvarpið meika ég sjálf. Og GPSgræjan sem Jónas keypti í haust? Neipp, frekar vafra ég stefnulaust um vegi Skánar í leit að reittum áfangastað...."

Já, svona er það nú með mig, er þetta merki um að maður sé orðinn gamall, eða..??!