SPA

Þarna stóð ég og las á miðann. Skelfing mín fór vaxandi og ég fann hvernig svitinn byrjaði að spretta fram. Enn er ég ekki búin að gleyma drullupyttahrakningum mínum síðast þegar vinnufélagarnir fóru eitthvað saman, og nú á enn og aftur að fara og "hafa það gaman saman". Jakk.

Á miðanum stóð sem sagt að í tilefni af því að yfirmaður (eða öllu heldur -kona) tannlæknastofunnar er að hætta ætlaði hún að bjóða öllu stafsfólkinu á SPA í einn sólarhring. Á ástkæra ylhýra kallar maður þetta kannski frekar heilsulind. Þarna á miðanum var sem sagt allar upplýsingar um þessa ferð, hvenær ætti að fara hana, hvað maður þyrfti að taka með sér og hvað þetta yrði allt obbosslega gaman. Það eina sem ekki stóð á miðanum en mátti samt lesa á milli línanna var hvað maður yrði ógeðslega óvinsæll félagsskítur ef maður kæmi ekki með..

Það er nú meiri fjandinn hvað maður þarf að vera mikil félagsfrík til að geta verið úti á vinnumarkaðinum hérna í Svíþjóð. Það þarf alltaf að vera að fara eitthvað og "hafa gaman saman". Þegar einhver hættir þarf að gera eitthvað, þegar einhver byrjar þarf að gera eitthvað, þegar einhver á stórafmæli þarf að gera eitthvað og þar fram eftir götunum. Á þessu eina og hálfa ári sem ég hef unnið þarna er búið að skipta út helmingi starfsfólksins (ca 7 manns hafa hætt og nýir komið í staðinn) og nokkrir hafa átt stórafmæli líka. Sem sagt brjálað að gera. Og það er bara alls ekki vinsælt að sýna ekki lit.

"Takið með íþróttaföt, göngugalla, sundbol og kvöldkjól.." stóð á miðanum.

Ég held bara að það sé ekki í lagi með liðið. Hún Maud yfirmaður tannlæknastofunnar og tannlæknirinn minn er frelsað sportfífl og vill náttúrulega reyna að frelsa restina af tannlæknastofunni. Svo þegar hún varð fimmtug fékk hún gjafabréf á Spa og er ekki búin að tala um annað síðan. Og nú á sem sagt að frelsa mig líka. Ég sem er antisportisti af lífi og sál vil nú bara reyna að spyrna á móti. Ekki nóg með það að ég vilji bara ekkert láta frelsa mig þá er nú svolítið vandamál með það sem við eigum að taka með. Íþróttaföt, það er nú eitthvað sem ekki er til mikið af á þessu heimili. Og göngugalli.... hvað er nú það... galli sem gengur? Sundbol, jú slíka flík á ég. Gallinn er bara sá að bolurinn sá er keyptur einhverntíman þegar ég var um tvítugt. Og ég verð nú bara að horfast í augu við það að það sem ég keypti þegar ég var um tvítugt er eiginlega orðið hundgamalt. Fyrir utan hvað hann er hallærislegur þá er nú hreinlega spurning hvort ég passa í hann ennþá...humm. Og kvöldkjóll.. eini kvöldkjóllinn sem ég á er hugsanlega náttkjóllinn minn góði sem ég vafra í hér á kvöldin. Sem sagt alveg glatað.

Stundum hefur hann Jónas elskan alveg bjargað mér. Hann er nefnilega vinnualki hinn mesti og er nánast alltaf í vinnunni. Stundum hef ég getað afsakað mig með því að Jónas sé bara á vakt og geti ekki skipt vaktinni, nú eða að hann sé á námskeiði á Ítalíu eða einhvernsstaðar annar staðar. En nú vill svo til að Jónas er bara ekkert á námskeiði úti í heimi þennan dag og ekki einu sinni á vaktinni. Aldrei hægt að treysta á þessa kalla. Nú er bara spurning um hvort ég get komið fram með pottþétta afsökun fyrir næstu viku þegar þarf að bóka. Það verst er að ég held að ef ég fari ekki lendi ég svo hrikalega á svarta félagsskítalistanum að ég eigi þaðan aldrei afturkvæmt. Þetta er jú yfirmaður minn og tannlæknirinn sem ég vinn fyrir sem við erum að tala um.

O jamm, best að fara að máta sundbolinn...

Hlíf félagskítur og antisprotisti

Ein ég sit og sauma
inn í litlu húsi
enginn kemur að finna mig....

Ég er nú svo aumkunarverð að það hálfa væri nóg. Hér væflast ég bara um húsið og geri ekki neitt að viti. Ég gæti svo sem lesið bók, ég gæti glápt á imbann, ég gæti föndrað, ég gæti stoppað í sokka og síðast en ekki síst gæti ég reynt að taka til. En ég geri ekki neitt nema vafra um og vorkenna sjálfri mér fyrir hvað ég er ein! Jónas og strákarnir fóru til Íslands í morgun og verða í viku og ég hef húsið alveg út af fyrir mig. Þá ætti maður náttúrulega að nota sér það að liggja í leti og lesa bækur, fara í heitt bað og dúlla sér. Og leigja allar þessar "konumyndir" sem ég er alltaf á leiðinni að sjá (en Jónas meikar ekki að horfa á). Já, þó væri nú ekki annað en að taka til án þess að vera truflaður...en...ég bara kann ekki að vera út af fyrir mig lengur! Gersamlega glatað!

Jæja, best að hætt þessu nöldri. Ég hugsa að ég lifi þetta nú af, sérstaklega með tilliti til þess að á miðvikudaginn er ég sjálf að fara til Íslands í örskotsheimsókn til að sjá hana litlu frænku mína, hana Hervöru Frigg. Ég hlakka alveg hrikalega til að sjá hana og Hildi systur. Og náttúrulega Stuttömmu og Sæunni.

Héðan er það annars að frétta að fyrir um það bil viku gekk þvílíkt óveður yfir suður Svíþjóð að fleiri hundruð þúsunda heimila urðu rafmagnslaus. Og þrátt fyrir að búið sé að vinna sleitulaust við viðgerðir síðan þá og meir að segja flytja inn viðgerðarmenn frá öðrum löndum þá eru ennþá tugir þúsunda heimila enn rafmagnslaus. Það er svona, það er ekki allt fengið með því að hafa skóg út um allt. Þegar svona veður gengur yfir þá falla trén yfir allt, yfir hús, bíla, fólk, vegi og síðast en ekki síst rafmagnslínur. Og heilu bæirnir eru eins og eyðiþorp, allt myrkvað og ekki hræðu að sjá nema þá helst innbrotsþjófana sem láta greipar sópa. Það er meir að segja búið að kalla út herinn til að stemma stigum við innbrotum og bjarga öllum gamlingjum sem eru að frjósa úr kulda í rafmagnslausum húsum sínum. Og til þess að elda heitar súpur í risastórum skömmtum handa þeim sem ekki geta verið heima hjá sér. Já, alltaf gott þegar herinn getur gert eitthvað gagn!

Jamm, þetta var nú allt héðan í bili. Kannski að ég kíki hvort það sé eitthvað í sjónvarpinu....

Hlíf auming(ja ég)i

Blogg

Humm, ég hélt að þetta væri svo mikið snilldarhugmynd að gera svona blogg eins og allir virðast vera að gera. Ég verð náttúrulega að vera eins og allir hinir. En þetta er bara ekki alvega að "fúnka". Nú er þetta ekki bara venjulegur tölvupóstur þar sem hægt er að skrifa hvað sem er heldur finnst mér núna eins og ég verði að skrifa eitthvað afskaplega gáfulegt og fyndið. Og þar stendur hnífurinn í kúnni.... og engin blogg eru skrifuð. Ég held bara að ef ég á að halda þessu áfram verði ég bara að sætta mig við það að ég er hvorki gáfuleg né fyndin, að minnsta kosti ekki ef ég ætla að vera það. Og hversu spennandi er það svo sem að skrifa endalaust um þessa Svía. Jú, stundum eru þeir dálítið spaugilegir, en oftar eru þeir nú bara frekar grámyglulegir, greyin. Ég er því að hugsa um að skrifa ekki bara um Svíana, heldur líka annað sem liggur mér nærri hjarta - mig sjálfa, ha, ha!! Ég er náttúrulega ekkert minna grámygluleg en Svíarnir - en hverjum finnst ekki gaman að tala um sjálfan sig?!?

Af þessum orðum sögðum þá er það helst að frétta héðan að jólin eru búin. Kemur kannski ekki stórkostlega á óvart. En sænskum jólum lauk ekki fyrr en nú á fimmtudaginn, á Knutsdagen. Þá halda Svíarnir "julgransplundring" sem eru eftir því sem ég kemst næst samkomur sem ganga út á það að jólatréð er strípað og svo hent út úr húsinu. Hljómar spennandi. Meðan á þessari athöfn stendur er gjarnan drukkið dálítið áfengi og borðaður góður matur. Hef reyndar aldrei verið viðstödd svona samkomu, enda líkur jólunum í þessu húsi á þrettándanum eins og hjá öllum öðrum Íslendingum. En þó jólin séu búin hanga þessar fáu hvítu jólaseríur ennþá úti á trjám og runnum, því Svíunum virðist ekkert liggja á að taka þær niður. Eru margar meir að segja ekki teknar niður fyrr en rétt fyrir páska. Það gilda sem sagt ekki sömu reglur fyrir snjókorn í heimkeyrslunni og jólaseríur rétt fyrir páska.

Jamm, þannig var nú það.