Af sorphiðumálum í Svíaríki

Einhverntíman man ég eftir að hafa heyrt einhvern segja að sé maður staddur í Sviss þurfi maður "meirapróf" til að geta fleygt einu karamellubréfi. Ég man að þegar ég heyrði þetta fannst mér þetta frekar fyndið, enda týpískur Íslendingur sem henti öllu rusli, sama úr hverju það var, í sömu ruslatunnuna. Það var kannski helst rétt áður en við fluttum til Svíþjóðar sem við vorum farin vera duglegri við að sortera, alla vega dagblöðin. En síðan hefur mikið vatn runnið til sjávar. Er nú svo komið að það er sko ekki á færi allra að fara út og henda ruslinu í sorptunnuna hér á heimilinu. Eða tunnurnar öllu heldur. Í innkeyrslunni að húsinu standa nú sum sé tvær stórar og glænýjar sorptunnur með fjórum hólfum hver, sem sortera þarf í samkvæmt kúnstarinnar reglum. Það að rusl sé bara rusl eru liðnir tímar. Fyrir utan "lífrænt rusl", þ.e. matarafganga og slíkt, sorterum við í pappírsrusl, mjólkurfernur og kassa, harðplast, ál, litað og ólitað gler, plastflöskur, batterí, ljósaperur, garðaúrgang og rusl sem má brenna, svo sem timbur og plastpoka. Aðrir "spes" hlutir eins og málningarafgangar, gömul rafmagnstæki, spreybrúsar, steypubrot og steinar og ég veit ekki hvað þarf svo að sjálfsögðu að keyra á endurvinnsluna. Og er ég örugglega að gleyma einhverju í upptalningunni. Það er því ekki alveg laust við að stundum verði maður bara ringlaður þegar maður stendur þarna með "ruslið" í hendinni og veit ekkert í hvaða hólf það á að fara. En það gildir bara að bíta á jaxlinn og bölva í hljóði, allt er þetta jú gert fyrir náttúruna og svo vill maður að sjálfsögðu ekki verða tekinn af "sorplöggunni". Eins og gamla konan sem var kærð fyrir að skilja gömlu steikarpönnuna sína eftir við hliðina á ál-gámnum þar sem gatið til að henda pönnunni í gáminn var ekki nógu stórt.

Já, Svíar taka þetta með að vera umhverfisvænn mjög alvarlega svo ekki sé meira sagt...

Vor í lofti...

Já, þó að skánsku veturnir séu kaldir, blautir og drungalegir þá eru þeir nú ekki mjög langir. Nú þegar má sjá fyrstu vorlaukana skjóta upp kollinum hér og hvar. Það er nú að vísu alveg í fyrsta lagi, hér er náttúrulega ennþá skítakuldi, en mikið ósköp þykir manni samt gaman að sjá að bjartari tímar með blóm í haga eru kannski ekki eins fjarri og ætla mætti. Þessi mynd er tekin beint fyrir utan útidyrnar hjá mér, þarna eru "snödropparnir" mínir þegar farnir að blómstra!

1. Hnífapör hvað??!?
2. Strákarnir að skoða Pyreneafiska á fiskasafni í Köben.

Af hernaðarbrölti Eyjaskeggja.

Já, ekki er öll vitleysan eins.

Á nýársdag náði Jónas í Innlendan fréttaannál og Skaupið á netinu. Og svo með smá tilfæringum, snúruflækjum og veseni gátum við horft á herlegheitin. Þá er nú eins gott að horfa á þetta í réttri röð, annálinn fyrst og svo Skaupið á eftir svo maður skilji eitthvað í því. Við Jónas erum nefnilega orðin ansi löt við að fylgjast með fréttum frá Íslandi. Jú, fréttaannállinn var áhugaverður og Skaupið bara ansi gott en það er nú samt eitt atriðið sem mér finnst standa alveg upp úr sem alfyndnast af öllu. Og það merkilega er að það atriði var ekki í Skaupinu heldur í annálinum! Það var fréttin um þennan eina íslenska hermann sem kallaður var heim frá ...Króatíu eða hvaða landi sem það nú annars var. Þetta hafði greinilega orðið stórmál á Íslandi og í annálinum var meðal annars viðtal við einhvern pólitíkus sem háalvarlegur hélt því fram að með því að skipa þessum einum hermannaræfli að hypja sig heim værum við að svíkja heilu Króatísku þjóðina (eða einhverja aðra Astur-Evrópu þjóð sem ég ekki man hvað heitir). Ég verð nú bara að segja það að þetta hlýtur að hafa verið einhver súperhermaður fyrst hann getur haft afgerandi áhrif fall eða líf þessarar þjóðar.

Einhverra hluta barst það svo í tal í vinnunni um daginn, þetta um hermenn sem sendir eru til Austur-Evrópu. Þá datt mér í hug íslenski hermannaræfillinn sem á þessum tímapunkti var sennilega aftur kominn heim á Skerið. Ég veit ekki hvert vinnufélagar mínir ætluðu, þeim fannst þetta svo fyndið. Það er eitthvað súrrealistískt við að senda einn hermann, en samt samt ennþá súrrealískara að halda því fram að maður svíki heila þjóð með að kalla hann heim. Svo spunnust heilmiklar umræður um það hvernig þessi eini ræfils Íslendingur hefði haft það þarna austur í Fjarskanistan þegar hann var þar. Væflaðist hann um í einsemd sinni með tjaldið sitt á bakinu? Eða bankaði hann kannski upp á í tjaldbúðum Svía og spurði með bænaraugum hvort hann fengi að vera memm? Jæja, ekki veit ég. Ég finn það samt að þetta er háalvarlegt mál fyrir íslensku þjóðina og alls ekkert til að gera grín af. Kannski er eitthvað sem ég er ekki að fatta í þessu samhengi, en þá hlýt ég bara í fattleysi mínu að fá að hlægja að öllu saman, ekki satt?

Áfram Ísland, heimsins stærsta smáþjóð!!

1. Jóhann í fína sjóliðabúningnum frá stuttulangömmu sem hún gaf Atla á sínum tíma.

2. Atli ánægður með fígúruna sem hann fékk í jólagjöf og Egill ekki síður ánægður með gítarinn sinn (þegar þarna var komið við sögu var hann líka búinn að fá stjörnustíðsbúning og máta hann, svo hafði hann náttúrulega ekki tíma til að klæða sig aftur áður en ráðist var á fleiri pakka!)

Stutt skýrsla..

Jamm, það er nú meiri framtakssemin í manni þessa dagana. Eftir að jólaskrautinu var pakkað niður er maður ekki búinn að gera mikið annað en að vinna og sinna börnum og búi. Ekki það að það er nóg bara að sinna því. Hér er vetruinn jafn grár og drungalegur og vanalega, enginn snjór og örsjaldan sól. Ég held að það hafi tvisvar eða þrisvar sést til sólar hér nýja árinu, og þá bara smá stund í senn. Hér vantar svona fína bjarta daga með skítakulda og sól! Það gáfulegasta sem hægt er að gera á þessum árstíma er að gera sem minnst, kannski hugsanlega skipuleggja sumarfríið!

Jæja, ég ætla annars ekki að kvarta meira. Hér eru allir hressir, Jóhann bara stækkar og stækkar og æðir út um allar trissur, feginn frelsinu sem fylgir því að geta labbað. Atli er algerlega húkkt á tölvuleiknum frá Hallrúnu og Rana og sífellt að skipuleggja einhverjar árársir á Spánverja eða einhverjar aðrar ræfils þjóðir. Egill er aftur komin á fullt í tennis og fótbolta og svo er líka nóg að gera að leika sér með "götugenginu" hér í götunni. Jónas fílar sig í tætlur sem heimavinnandi heimilisfaðir, spurning hvort hann vilji nokkuð út á vinnumarkaðinn aftur! Og ég snýst í kringum tannlæknana, blóta tölvufjandanum, blanda fyllingar, bóka tíma, sótthreinsa og spjalla við sjúklinga alveg eins og vanalega. Hér er sem sagt allt eins og það á að vera, það vantar bara sólina (og snjóinn ef strákarnir fengju að ráða)!

ÞRÍR LITLIR JÓLASVEINAR....

GLEÐILEGT NÝTT ÁR!

Hér voru róleg og góð árámót hjá okkur. Við borðuðum góðan mat (önd í appelsínusósu a la Jónas sem er orðinn fastur liður í áramótastemmingunni) svo var skotið upp flugeldum. Mér er bara hætt að lítast á blikuna, hér eru sem sagt 3 flugeldabrjálaðir karlmenn á heimilinu og öll mótmæli mín um að það hafi nú ekki þurft að kaupa svo mikið af flugeldum hlusta þeir ekki á. Hér er ég í augljósum minnihluta! Ég sé í hendi mér að flugeldakaupin eigi bara eftir að aukast næstu ár, strákunum fannst þetta alveg brjálæðislega gaman og Jónasi ekki síður. Flugeldakaupin hefðu nú þótt hógvær á íslenskan mælikvarða en við stóðum nú samt fyrir mestu sprengingunum í götunni. Jónas lenti á kjaftatörn við grannana í gærkvöldi en þeir voru þá komnir út á lóð til að skjóta upp þessari einu rakettu sem gestir þeirra höfðu komið með með sér! Svo um miðnætti fórum við öll út á svalir hjá okkur en frá þeim má sjá flestalla flugelda sem skotið er upp í Lundi. Algert stúkustæði verð ég að segja. Og Jóhann sem vaknaði aftur fyrr um kvöldið var alveg agndofa yfir allri litadýrðinni. Í dag er því svo tekið rólega, Egill er úti með vini sínum af safna flugeldaprikum, Atli er í tölvuleiknum sem hann fékk í jólagjöf, mamma er að lesa, Jóhann sefur á sitt græna og Jónas er að bjástra við tölvuna þannig að við getum horft á íslenska áramótaskaupið og annálinn í sjónvarpinu. Vona bara að það takist...