Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar fyrst ég væri nú flutt á Skerið þá væri nú um að gera að skella sér í námskeiðsferð með kallinum í fyrsta skipti. Hann er búinn að fara á námskeið og læknaþing út um allar trissur síðustu ár og alltaf hef ég verið heima með börnin. Þannig að nú ætla ég sko að nýta mér það að fylgja með eins og alvöru læknafrú, bora í nefið og slappa af á meðan hann er á námskeiði, almennilegt! Nú, förinni er heitið til Vín í Austurríki í nóvember og er mikil tilhlökkun í gangi. Var að vísu að hugsa um að hætta við þegar við Íslendingar fórum næstum á hausinn en þar sem þegar var búið að borga undir rassinn á mér þá held ég láti bara slag standa. Best að nota sér það að hafa aðgang að pössun.
Þegar maður ætlar til útlanda er nú yfirleitt hluti af undirbúningnum að verða sér úti um gjaldeyri. Það sem okkur þótti sýnt að það yrði kannski ekki alveg hlaupið að því ákváðum við að það væri kannski ekki alveg úr vegi að vera tímanlega í því. Þannig að ég fór niður í Landsbanka í dag, með útprentaðan farseðil, og ætlaði að fá Evrur. Jú, maður átti að geta fengið mest 300 evrur ef maður var með útprentaðan farseðil sem ég hafði meðferðis. En í Landsbankanum voru til 5 evrur. FIMM EVRUR!! Ég keypti þær og borgaði rúmar 770 krónur fyrir. Ég labbaði sem sagt út með evruseðilinn og hafði þar með á samviskunni að hafa klárað evrusjóð Landsbankans á Akureyri í dag. Og ekki von á fleirum næstu daga sagði konan í bankanum.

Þetta er náttúrulega alveg absúrd. Aldrei hefði maður dottið í hug að lenda í svona ástandi. En þetta var bara svo fáránlegt allt saman að ég og konan gátum bara ekki annað en hlegið dátt af þessu. En ég ætla sem sagt að passa vel upp á evrurnar mínar 5, þær eru verðmætar, og biðja svo aðra Akureyringa sem komu í Landsbankann í sömu erindagjörðum afsökunar á að hafa tæmt bankann.

Jæja, þetta er nú bara tímabundið. Best að hlægja bara að þessu, það er ekki hægt annað.

Klukk (frá Hallrúnu)

Fjögur störf sem ég hef unnið við um ævina:

1. Frystihúsið á Hofsósi, ýmis skítadjobb þar

2. Ábær Sauðárkróki, afgreiðsla og vinna í eldhúsi

3. Goði kjötvinnsla, vinna í pökkun og merkingum

4. Folktandvården Skåne, tandsköterska (tanntæknir)

Fjórir staðir sem ég hef búið á um ævina:

1. Sauðárkrókur, Skagfirðingabraut

2. Reykjavík, Bragagata

3. Akureyri, Skarðshlíð

4. Lund, Svíþjóð, Västratornsvägen í Vallkärra

Fjórar bíómyndir sem ég held upp á:

1. Mýrin

2. The eternal sunshine of the spotless mind

3. Gone baby gone

4. Robin Hood: Men in tights (þar sem atriðið með blinda kallinum og súlunni er í sérstöku uppáhaldi, haha)

Fjórir sjónvarpsþættir í uppáhaldi:

1. House

2. Så skall det låta

3. Äntligen hemma

4. Ýmsir heimildarþættir um eymd og volæði (eins og Jónas orðar það)

Fjórar bækur sem ég hef lesið oftar en einu sinni:

Held ég hafi ALDREI lesið neina bók oftar en einu sinni, nema þá barnabækurnar fyrir strákana. Les afskaplega lítið af bókum, plægði mig þó í gengum þrjár bækur eftir Arnald Indriðason þegar ég var ólétt af Jóhanni, annað hef ég ekki lesið síðustu ár. En er algerlega tímaritasjúk og get lesið þau oftar en einu sinni.

Matur sem er í uppáhaldi:

1. Humar

2. Grillaður ferskur túnfiskur

3. Íslensk kjötsúpa

4. Fiskisúpan hennar Tobbu

Fjórar síður sem ég heimsæki daglega (fyrir utan bloggsíður):

1. Aftonbladet.se

2. mbl.is

Engar fleiri, en tek gjarnan við ábendingum um áhugaverðar síður!

Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum:

1. Osló, heimsækja ættingja

2. Danmörk, heimsækja ættingja og Legoland

3. Ísland, heimsækja ættingja

4. Róm, æðislegasta borg sem ég hef komið til

Fjórir staðir sem ég myndi vilja vera á núna:

1. Í Róm á góðum veitingastað

2 Í heimsókn hjá Tobbu og Sveinba

3. Í nuddi

4. Á líkamsræktarstöð. Ok, myndi ekki vilja VERA þar, en myndi alveg vilja fá árangurinn af því!

Fjórir bloggarar sem ég klukka:

Heh, heldur þú virkilega að ég þekki FJÓRA bloggara sem ég get klukkað??!!? Sem að auki lesa þetta blogg sem ég er hætt að uppfæra?!?! Bjartsýni. Humm, prófa alla vega að klukka Bjarkey (ef hún kíkir hér inn ennþá) og læt þar við sitja...

Komin í netsamband og búin að fá íslensk símanúmer!

Já, við erum komin til Akureyrar eftir töluvert vagg og veltu á Norrænu. Úff, vill ekki einu sinni hugsa um það þá verð ég sjóveik!

Og hafi maður hugsað "Litlir kassar á lækjarbakka" áður en maður flutti þá veit ég ekki hvað maður á að syngja núna. Hér er sem sagt kaos. En Akureyri tekur á móti okkur með þvílíku blíðunni að það liggur við að þetta sé eins og skánsk molla. Garðurinn hérna er alger pottur og væri maður sennilega orðinn brúnn og sætur ef maður hefði tíma til að sleikja sólina. Þannig að ég er bara sæt...ha, ha

Hér eru nokkrir punktar sem hafa dúkkað upp á þessum fáu dögum síðan ég kom hingað:

Plúshliðin:

• Afskaplega gott að geta bara talað ástkæra ylhýra þegar maður stendur inn í málningavörubúðinni og ræðir um gljástig á málningu við afgreiðslumanninn. Eða þegar maður ræðir við píparann um ástand á lögnum hérna í húsinu. Það var alltaf þegar maður var að ræða eitthvað svona undarlegt á sænskunni sem mann rak í vörðurnar. (Ókey, það var ekki ég sem ræddi ástand lagna, það var Jónas...en samt!)
• Hér droppa ættingjar við í unnvörpum. Me like!
• Geta labbað í háa grasinu hérna á hólnum rétt hjá án þess að þurfa að hafa áhyggjur af að fá á mig "fästinga", þ.e. blóðsugupöddur.

Mínushliðin:

• Ja eins og maður vissi þá svitnar maður nú bara við að versla í matinn. Og stressið í Bónus, guð hjálpi mér.
• Aftur og nýbúin. Finnst ég vera nýbúin að standa í því að kaupa og festa upp gardínustangir og myndir. Nenni þessu varla. Að vísu bjargar að húsið er hreinlega horfið í háum trjám þannig að það sérst varla hér inn, hvorki að framan né aftan. Keyrði nokkrum sinnum fram hjá húsinu í byrjun því ég sá það ekki fyrir trjánum!
• Í þessu húsi hefur ekki nokkur manneskja litið út í garð í fleiri ár. Allt ofvaxið, nema grasið sem ekki lifir hér í skógarbotninum. Og hér eru engin blómstrandi blóm. En þessu verður nú öllu kippt í liðinn næstu sumur...
• Allir nágrannarnir virðast vera kominir á eftirlaunaaldurinn þannig að einu börnin hér í nágrenninu eru hugsanlega barnabörn.
• Sakna þess að hafa ekki Tobbu og Sveinba í nágreninnu. Hulk, snöft..

Undarlega hliðin:

• Að vera alltaf spurð um hvort maður vilji kvittun í verslunum.
• Ef maður er búinn að flokka rusl eftir öllum kúnstarinnar reglum í mörg ár, þá er afskaplega erfitt að hætta því.
• Skyr er gott, en íslendingar virðast vera algjörlega skyrfrelsað fólk. Og mjólkurvörur með lágu sykurinnihaldi virðast ekki vera á hverju strái.
• Mér lá nú næstum við yfirliði þegar ég fór í Bónus og komst að því (eftir mikla leit að hrökkbrauðsrekkanum) að það er bara seld EIN EINASTA tegund af hrökkbrauði í Bónus! En við hliðina á því eru örugglega seldar tuttugu tegundir af súkkulaðikexi!!

Jamm, þannig var nú það. Best að fara að gera eitthvað að viti...

ALLT ÚT Í GÁM!!!!!!!!

Ef maður er að pakka öllu út í gám, nú þá pakkar maður ÖLLU út í gám. Þar með talið passanum mínum og jakkafötunum sem Jónas ætlaði að vera í í skírninni í Osló....

Humm... fjölskyldumeðlimirnir eru farnir að fela sig fyrir mér, hvur veit nema ég pakki þeim annars bara út í gám líka!!

Nú er þetta allt að koma..

Samantekt á deginum:

• Best í dag: Að þrátt fyrir kæfandi hita hérna getur maður alltaf svalað sér við tilhugsunina um flíspeysusumar á Akureyri. My like!
• Ótrúlegast í dag: Þegar ég settist inn í bílinn (sem var síðast notaður í gær) og það var massífur kóngulóarvefur frá stýrinu yfir í mælaborðið...
• Fyndnast í dag: Þegar ég var að keyra heim úr búðinni og sá eldri dömu, frekar frjálslega vaxna, úti að labba með hundana sína... á bikiníi einum fata! Ja, af hverju ekki, það er nú einu sinni kæfandi hiti hérna!
• Duglegastur í dag: Jónas! Hann er eins og batterískanínan í auglýsingunni, alltaf fullur af orku og alltaf að. Púff.

Jæja, nú verður gámnum parkerað hér fyrir framan húsið snemma í fyrramálið. Svo er bara að fara að pússla og sjá hvort við komum öllu í hann. Mikið afskaplega verð ég fegin þegar þetta er búið. Það að hafa Jóhann í eftirdragi þegar maður er að reyna að koma skipulagið á draslið hérna er nú ekki svo vel heppnað! Maður setur eitthvað ofan í kassa og svo fimm mínútum seinna rekst maður kannski á sama hlut liggjandi á klósettgólfinu!

Gámurinn fer héðan á mánudaginn og við siglum svo á stað til Osló á þriðjudaginn. Þetta verður því síðasta innlegg mitt hérna frá Svíþjóð, svo kemur bara í ljós hvernig verður með Akureyrarblogg. Kannski get ég bloggað um það sem kemur mér "spánskt" fyrir sjónir heima, að minnsta kosti þangað til maður verður sjálfur búinn að aðlagast!

Sjáumst í Eikarlundinum!

Flutningapælingar

Jæja, ein vika þangað til gámurinn kemur... Og hvernig leggst þetta í mann? Jú, akkúrat núna er maður bara að hugsa um að að maður verður feginn þegar pökkunarstandið er búið. En eitt og annað kemur nú upp í hugann, hér eru nokkrir punktar!

Ég á eftir að sakna:

• Garðsins míns. Sérstaklega kryddjurtanna, Stokkrósanna og Lavendersins.
• Sænska sumarsins. Að borða úti á kvöldin. Hvað á maður að gera við allar stuttubuxur og sandala sem eru til hérna? Og garðhúsgögnin eru nú ekki beint nauðsyn á Skerinu, eða?
• Allra sem ég er búinn að kynnast hérna. Vinnufélaganna, grannanna og síðast en ekki síst vinanna.
• Kisunnar minnar. En sem betur fer er hún búin að fá nýtt heimili hjá Tobbu vinkonu og þar unir sér hún vel. Takk Tobba, þú bjargaðir alveg sálarheill minni (og kisu!)
• Að geta sest í bílinn og keyrt í innan við klukkutíma og alltaf fundið nýja og spennandi staði til að skoða. Og að hafa Köben svona nálægt.
• Rólegheitanna hérna. Og að búa hálfgert úti í sveit.
• Held að uppáhalds hrökkbrauðið mitt fáist ekki á Íslandi... buhu!! Og hér er maður orðinn gjörspilltur hvað grænmeti og ávexti varðar. Lifum á nýuppteknum kartöflum og jarðaberjum þessa dagana.

Og þegar maður kemur til Íslands:

• Ég hef enga hugmynd um hvernig leikskóla- né skólakerfið er á Íslandi. Atli var bara 1 og 1/2 árs þegar við fluttum. Vona að þetta verði fínt.
• Mitt ástkæra ylhýra er nú frekar sænskuskotið... jæja, verðu nú ekki lengi að kippa því í liðinn, það er þá alltaf hægt að hlægja að mér! Hef mestar áhyggjur af því að þeim elsta verði strítt.
• Vona að strákarnir eignist góða vini sem búa nálægt.
• Spái mikið í hvernig verður með vinnu hjá mér. Vona að það séu einhverjir hressir tannlæknar með viti þarna á Akureyri. (Og með viti á ég við að þeir vilji ráða mig í vinnu, að sjálfsögðu!).
• Hvernig á íslenska þjóðarsálin eftir að leggjast í mann? Alla vega búið að vara mann við að það sé mikill barlómur á Skerinu núna. Ætli við þurfum ekki áfallahjálp eftir að hafa verslað í matinn í fyrsta skiptið.
• Ég ætla að gera mitt besta til að gerast ekki fréttasjúk eins og flestallir Íslendingar virðast vera. En íslenska stressinu smitast maður nú sennilega af á endanum.
• Öll fjölskyldan hlakkar til að loksins getað keypt eins mikið skyr og við getum í okkur látið. Og svo höfum við jú Brynjuísinn... úff þetta hljómar eins og nokkur extra aukakíló...
• Það verður sko ljúft að komast í sund annað slagið.
• Og síðast en alls ekki síst veður frábært að hafa ömmur, afa og aðra ættingja nálægt. Eftir 8 ára heimsóknasvelti eigum við gersamlega eftir leggjast upp á ykkur! Bíðið þið bara!
• Og baranapössun? Jibbíí. LOKSINS!!

Sko kallinn minn bara orðinn heimsfrægur á Íslandi!

http://www.mbl.is/mm/frettir/taekni/2008/06/14/mjadmir_karla_thola_sidur_ofthyngd/

Litlir kassar á lækjarbakka, litlir kassar o dingalingaling............

BJEEEEEHHHH ÉG ÆTLA ALDREI AÐ FLYTJA ATFUR, HVERNIG ER HÆGT AÐ EIGA SVONA HRYLLILEGA MIKIÐ AF DRAAAAASLI?!?!?!?!?!? Ætla helst að bera út úr gámnum í skjóli myrkurs svo enginn sjái hversu mikið af drasli við erum með... Neih, djö... það er víst aldrei myrkur á skerinu á þessum árstíma... Þar fór það....

Litlir kassar á lækjarbakka, litlir kassar og ég að fara yfir um.....

Andlaus...

Jamm, er nú búin að gera ófáar tilraunirnar til að setja fleiri myndir inn á bloggið, en það endar alltaf með því að ég dett út af netinu. Undarlegt. Er sem sagt ekki með andann yfir mér þessa dagana og ætlaði því að redda mér fyrir horn með því að setja bara inn myndir, en það gengur sem sé ekki!

Í fréttum er það annars helst (fyrir utan bévað pökkunarstandið sem við minnumst nú sem minnst á) er að Egill Ari (millistykkið) er orðinn 6 ára. Hér var haldinn veisla fyrir alla vinina í götunni og foreldra þeirra. Egill ákvað hvað bjóða ætti upp á og valdi hann hamborgara og djöflatertu á eftir. Þetta tókst bara með eindæmum vel og var fullt hús af fólki. Afmælisgjafirnar samanstóðu af alls kyns skrímslum sem ég ekki kann nöfnin á, en það er uppáhaldið þessa dagana ásamt öllu sem hefur með hauskúpur að gera. Hann fékk þó hvorki skrímsli né hauskúpu frá foreldrum sínum, hann fékk reiðhjól, enda orðin eins og hálfgerð rækja að hjóla á gamla hjólinu. Atli lærði ekki að hjóla fyrr en í fyrra og því var ekkert hjól til sem gat "gengið í arf" til Egils. Og nú er sko enginn miskunn, það er ekki til í myndinni að keyra í leikskólann, nú er bara hjólað!

Vinnufélagar mínir buðu mér út að borða um daginn, svona til að þakka fyrir allt og kveðja. Við borðuðum Tapas úti í blíðviðrinu á veitingahúsi niðri í miðbæ og svo var ég leist út með gjöfum. Fékk rosaflotta eyrnalokka og hálsfesti. Mjög gaman en samt sorglegt, ég á eftir að sakna margra. En tvær af þeim sem ég var að vinna með eru alveg harðákveðnar í því að koma í heimsókn til mín næsta sumar. Það yrði sko gaman ef af yrði. Svo er nú eitthvað af grönnunum búnir að vara okkur við að þeir dúkki kannski upp einhvern daginn á Skerinu. Að vísu hef ég litla trú að nokkur Svíi dúkki bara si svona upp í Eikarlundinum. Þeir plana nú svo langt fram í tímann að maður myndi vita það með margra mánaða fyrirvara.

En verð að láta þetta nægja í bili. Er að fara að reyna að svæfa þann yngsta. Reyni enn og aftur seinna með myndirnar...

Fullt af myndum!

Letilíf í sófanum!

Jóhann í þungum þönkum á uppáhalds staðnum sínum. Þarna getur hann setið dágóða stund með hendur á hnjánum og horft á það sem er að gerast í götunni.

Á vanalega rúntinum upp að lestarteinum

Snotra í letistuði og húkkaði sér far með Jóhanni

Snotra í pössun hjá okkur. Jóhann og hún eru peruvinir og geta endalaust leikið sér saman. Þegar húnn vill vera sérstaklega góð við hann sleikir hún á honum eyrun.

Atli og Egill á Valborgsmessubrennu hérna í hverfinu.

Svaka stuð að fá að vaka langt fram yfir háttatíma!

Hádegismatur úti. Í hestahólfinu blómstra fíflarnir en lengra frá má sjá gulan akur þar sem rapsið blómstrar. Rapsið er ekki bara fallegt svona á vorin, nálægt akrinum er einnig ljúfur ilmur.

Skýrsla frá pakkhúsinu

Þegar úti eru 25 stig, brakandi sól, nóg að skemmtilegum hlutum að gera í garðinum og yngsti sonurinn vill bara vera úti; hvað gerir maður þá?

Jú, þá lokar maður sig inni í húsi og fer að pakka ofan í kassa!

Þetta er sko mánuðurinn sem maður spáir virkilega í það hvort það sé ekki í lagi með okkur að vera flytja frá þessum fallega stað með þetta æðislega veður. Hér er maímánuður og fyrri partur júní langbestu mánuðirnir. Júlí er oft einum og heitur fyrir svona eskimóa eins og mig. En maí er alveg mátulegur, gott veður, allt er lifnað við í garðinum, kirsuberjatrén í blóma og allar kryddjurtirnar farnar að vaxa. Og geitungarnir ekki enn komnir á stjá. Sem sagt ekki besti mánuðurinn til að fara að pakka. En það þýðir nú svo sem ekki að vera að kvarta, þetta er sko engum að kenna nema okkur sjálfum! Kannski vex manni þetta líka meira í augum þar sem mér finnst ég nýbúin að pakka upp og koma okkur fyrir. En ég er alveg sannfærð um að þetta verður allt þess virði, Ísland er alltaf heima og Akureyri er sko ekki síður fallegt en skánsku slétturnar. Þannig er að nú er bara að bíta á jaxlinn og bölva í hljóði og láta sem maður sjái ekki sólina þarna úti, pakka í nokkra kassa og þegar Jóhann er orðinn temmilega inniveikur er pása og við förum út að sleikja sólina. Svo kemur þetta allt með kalda vatninu og einmitt í júlí, þegar svækjan er að drepa mann, komum við heim og njótum norðlenska sumarsins. Nei, þegar betur er að gáð þá gæti þetta bara ekki verið betra!

MIKILVÆG LEIÐRÉTTING!

Já, nú verð ég nú bara að fara að skýra málin. Stundum þarf maður greinilega að spekúlera aðeins í hvað maður er að segja svo það misskiljist ekki. Og það að hugsa áður en ég tala (eða skrifa) hefur nú aldrei verið mín sterkasta hlið, en kannski ég þurfi að fara að bæta mig í þessum málum. Þeir sem kíkt hafa á bloggið mitt annað slagið hafa varla misst af því að þrálát ælupest herjaði hér á fjölskylduna fyrir dálitlu síðan. Síðasta bloggið sem ég skrfaði var um þegar Jónas fékk ælupestina í þriðja sinn og Atli spurði hvaða hljóð þetta væru sem hann heyrði frá baðherberginu þegar Jónas var að æla. Einhvernveginn tókst nú ekki betur til en svo með það innlegg að fullt af fólki misskildi um hvað ég var að skrifa og hélt að um morgunógleði væri að ræða (s.s. hjá mér, ekki Jónasi!!). Þegar ég sagði mömmu og Hallrúnu frá þessu ætluðu þær að rifna úr hlátri og sögðu mér endilega vera ekkert að leiðrétta þetta og láta alla halda að ég væri ólétt. Því hélt ég ró minni í svolítinn tíma. En nú eru svo margir farnir að halda þetta og meir að segja Sæunn vinkona búin að óska mér til hamingju, að ég meika þetta ekki lengur.

Sem sagt, til að gera langa sögu stutta þá er málið: ÉG ER EKKI ÓLÉTT! Og það er sko alls ekki á planinu, er sko alveg búinn að gera mitt í þeirri deildinni. Púff, gott að fá þetta á hreint. S.s. engar hamingjuóskir og pakkið niður prjónunum, minn tími er ekki kominn!!!!!!!!

Sorry tengdó....

Verð bara að fá að sýna smá myndir úr garðinum. Nú er orðið virkilega vorlegt hérna, og í allra mestu uppáhaldi hjá mér eru þessir brjálæðislega fallegu djúpbleiku túlipanar. Myndi alveg vilja taka þá með mér til Íslands. En keramikkisinn og balinn fá að fylgja með, jú og yngsti sonurinn líka, haha!!

Afi.

Hrossahlátur. Stórar hendur. Svo háværir hnerrar að maður hrökk í kút. Stórir gúmmískór og helst lopapeysa. Hestaspjall. Klóraði sér á bakinu á karminum við búrdyrnar. Hressilegar snýtingar. Sögur sem hann tók sér góðan tíma til að segja - en voru fyllilega þess virði að bíða eftir. Húmor. Vasaklútur í buxnavasanum. En þó fyrst og fremst maður með mikla útgeislun, æðruleysi, ákveðni, dugnað og hlýju. Þetta var afi minn.

Mikið afskaplega fannst mér tómlegt að koma í Tumabrekku þegar afi var ekki þar. Mér fannst hvað eftir annað að hann hlyti bara að vera úti í hesthúsi eða inni stofu og kæmi fljótlega fram í eldhús. Ég held að ég geti sagt að þetta sé í fyrsta sinn sem ég hef virkilega séð eftir því að hafa búið erlendis síðastliðin átta ár. Ég geri mér grein fyrir að ég hef misst af mörgum góðum stundum sem ég hefði getað átt með afa og öðrum ættingjum hefði ég búið nær. En svona er gangur lífsins, lífið heldur áfram og allir hafa sitt. En minningin um afa er ljóslifandi og mun vera um ókomin ár.

Í morgun:

Atli: "Mamma, mér heyrðist einhver vera að æla inni á baði, er það rétt?"
Ég: .............ekkert svar.... (ég er í algerri afneitun)...

Og annað sem er helst í óspurðum fréttum er að hér er hríð!

GLEÐILEGA PÁSKA ALLIR !!!!

Læt hér fljóta með mynd af týpísku sænsku páskaeggi. Engin súkkulaðipáskaegg hér. Er með eitt svona pappaegg hér á borðinu sem ég fékk frá vinnunni, stútfullt af nammi. Ég heyri hvernig það kallar á mig... en er ekki búin að falla fyrir freistingunni... ennþá!

Bíóferðir og snjómokstur í kafhríð..

Fór með strákana í bíó í dag. Finnst sænsk bíóupplifun ennþá dálítið framandi þrátt fyrir 8 ár í þessu landi. Áður en sýningin hefst kemur einhver starfsmaður bíósins inn í salinn, býður alla velkomna, bendir fólki á hvar klósettin eru, hvar ruslatunnurnar eru og óskar svo öllum góðrar skemmtunar (eftir að hafa minnt alla á, einu sinni enn, að taka með sér allt rusl og henda í tunnuna fyrir utan dyrnar). Jamm, og Svíarnir gera náttúrulega eins og þeim er sagt, þeir taka með sér allt rusl og henda samviskusamlega í ruslatunnuna fyrir utan. En þó ekki fyrr en allir stafirnir eru horfnir af tjaldinu, því enginn stendur upp fyrr en myndin er ALVEG búin. Ekkert sem stressaðir Íslendingar eru vanir, sem sagt.

Nú svo er það hvað menn maula á meðan glápt er. Vanalegast er náttúrlega popp og kók, en bland í poka er líka mjög vinsælt. Svíar bara elska bland í poka, ekki bara börnin, heldur fullorðnir líka. En það eru sko ekki allir sem eru svo flottir á því að kaupa sér bíópopp og drykk í bíóinu fyrir okurprís, það er vanalegt að fólk komi með bakpoka með sér og dragi svo upp plastpoka með heimapoppuðu poppi og djús blandað í einnota plastflöskur. En nú ansi hrædd um að það yrði glápt á mann ef maður gerði slíkt á Skerinu! En ég þarf sem sagt ekkert að hafa áhyggjur af því þar sem ég er frekar ósænsk hvað bíóferðir varðar.

Annars er það helst héðan að frétta að fjölskyldan er heil heilsu! Nú er bara allt á fullu við að gera allt í stand hér fyrir húsasölu. Allar fjölskyldumyndir verða að fara ofan í kassa, það þarf að grisja úr alla smáhluti og slatta af leikföngum. Allt verður náttúrulega að vera tandurhreint og fínt, ekki svo mikið sem spjör í óhreinatauinu, engin borðtuska í vaskanum, engir skítugir skór í forstofunni. Í stuttu máli sagt þá á helst að líta út fyrir að enginn búi hér, þetta sé bara einskonar sýningarhús. Ekki mjög auðvelt þegar maður er með 3 börn, verkinu miðar jafn hratt áfram eins og ef maður væri að moka innkeyrsluna í kafhríð!!

Framhaldsskýrsla frá ælubælinu.

Jú, staðan er sum sé þannig núna (fyrir þá sem eru spenntir að vita, heh):

• Jóhann dúndurhress
• Egill varla farinn að borða neitt ennþá
• Jónas drulluslappur
• Atli veikur, ældi fyrst fyrir 10 dögum og er búinn að æla tvisvar í dag
• Og við getum orðað það svo að ég hafi einhverntíman verið hressari (þó það væri ekki nema andlega af þessu æluveseni)...

Við erum búin að vera með þessa pesti í húsinu í rúmar þrjár vikur núna, þetta fer nú að verða gott.

Jamm, þetta var sem sagt æluskýrslan frá Skáni. Spennandi ekki satt? En yfir í allt aðra sálma.

Svar til Elvu:

Jú, Elva við erum væntanlega að flytja á Skerið í sumar. Það kom endanlega í ljós núna um mánaðarmótin þegar Jónas fékk að vita að hann hefði fengið vinnu á FSA. Við vildum helst ekki ræða þetta við neinn fyrr en það væri komið í ljós nema hvað að mamma vissi hvað við vorum að pæla. En hún fékk skýr fyrirmæli um að segja ekki nokkrum manni frá fyrr en þetta væri komið á hreint. Frekar leiðinlegt að allir væru búnir að frétta af þessu ef Jónas hefði ekki fengið vinnuna. Eitthvað virtist þetta leka út, meir að segja áður en Jónas var svo mikið sem búinn að sækja um stöðuna, en mamma stóð sig í þessu og bláneitaði öllu þegar fólk var að spyrja hana hvort við værum á leið heim.

En þú ert sem sagt fyrsta manneskjan til að spyrja okkur beint!

Þannig að nú er bara heljarinnar sirkus í gangi, mikið sem þarf að huga að fyrir flutninga milli landa. Næst á dagskrá er að setja húsið hér á sölu (við erum búin að festa okkur hús á Íslandi), svo þarf að panta gám og ég veit ekki hvað. Svo mikið er alla vega víst, að það er sko ekki gefið að flytja heim, en maður verður bara að bíta í það súra, þetta leggst alla vega vel í okkur!

Skýrsla frá ælubælinu

Jæja, nú er ég nú eiginlega komin með æluna upp í háls af þessu öllu saman. Þetta heimili er búið að vera þvílíkt ælubæli hérna síðustu þrjár vikurnar að það er engu lagi líkt. Hér er stutt skýrsla:

• Jónas fer til Íslands til að vinna og tengdó kemur til að passa á meðan ég er í vinnunni.
• Jóhann fær ælupest og stuttu seinna verður tengdó líka veik.
• Jóhann verður svo veikur að við förum með hann á neyðarmóttökuna og verðum að fá lækni heim tvisvar sinnum.
• Tengdó verður ennþá slappari en Jóhann fer að braggast eftir að hafa ælt upp öllu í fimm sólarhringa.
• Atli verður veikur en fer að braggast eftir þrjá daga.
• Jónas kemur heim.
• Tengdó fer heim hálfveik.
• Atli veikist aftur.
• Jónas verður veikur, ég rýk heim úr vinnunni til að passa Jóhann og er varla komin heim þegar það er hringt frá leikskólanum því Egill er orðinn veikur.

Og þannig er staðan í dag. Í vinnunni hjá mér finnst engum merkilegt lengur að ég verði að rjúka heim: "Ha, nú? Hver er veikur núna?" Og svo er maður með samviskubit yfir að skilja vinnufélagana alltaf eftir með það sem ég á að vera að gera, þó það sé nú lítið við því að gera. Týpískt. Bíð nú bara eftir því að verða veik sjálf, er orðin svo taugaveikluð af þessu öllu saman að maður er sífellt að spá í hvernig manni líður. "Jú, nú finn ég sko að ég er að verða skrýtin í maganum..."

En nú finnst mér sem sagt nóg komið. Er búin að fá nóg af því að þrífa upp ælur, deila út kóki og horfa upp á fjölskyldumeðlimi líða virkilega illa. Pirr, arg, stuna, hvæs, nöldur.

Jäkla skit (fyrirgefið orðbragðið)

Jæja, þá er ég búin að fá aðeins útrás. Lofa að vera í betra formi næst.

Kveðja frá ælubælinu á Västratornsvägen.

Jæja, er loksins búin að fá tölvuna aftur, en hún fór á flakk með Jónasi til Íslands í tvær vikur. Get því loksins kíkt á póstinn minn og farið að blaðra meira ógáfulegt á þetta blogg...

Læt hér fljóta með smá brot úr netpósti sem ég sendi til Sæunnar vinkonu hér um daginn, en talið barst að hversu tæknisinnuð ég er...

"Í mig vantar nefnilega gersamlega tæknilegu hliðina, hef antipat á öllu flóknu tæknilegu drasli. Og það versta af öllu er að þurfa að lesa leiðbeiningabæklinga - það geri ég bara ekki - er bara ekki fyrir mína þolinmæði (hvaða þolinmæði spyr Jónas..!) Er bara ánægð með að geta skrifað e-meil og bloggað! Gemsinn minn er nú kominn til ára sinna, án myndavélar og gvuð má vita hvað sem annars fylgir nútímasímum. Batteríið í honum er eiginlega orðið handónýtt og ég þarf alltaf að vera að hlaða hann en ég vil bara ekki kaupa nýjan! Þá þarf ég nefnilega að læra á hann! Jónas hristir náttúrulega bara hausinn yfir þvermóðskunni í mér. Hann gerði að vísu heiðarlega tilraun til að gera mig aðeins tæknivæddari nú um jólin, en þá gaf hann mér lítinn MP3 spilara. Og er ég búin að nota hann? Nei! Ég er ekki einu sinni búin að hafa það af að setja svo mikið sem eitt lag inn á hann! Sum sé: vonlaus. En sem betur fer á ég bæði hjálplegan eiginmann og son sem geta hjálpað gömlu konunni ef hún vill horfa á DVD en sjónvarpið meika ég sjálf. Og GPSgræjan sem Jónas keypti í haust? Neipp, frekar vafra ég stefnulaust um vegi Skánar í leit að reittum áfangastað...."

Já, svona er það nú með mig, er þetta merki um að maður sé orðinn gamall, eða..??!

Af sorphiðumálum í Svíaríki

Einhverntíman man ég eftir að hafa heyrt einhvern segja að sé maður staddur í Sviss þurfi maður "meirapróf" til að geta fleygt einu karamellubréfi. Ég man að þegar ég heyrði þetta fannst mér þetta frekar fyndið, enda týpískur Íslendingur sem henti öllu rusli, sama úr hverju það var, í sömu ruslatunnuna. Það var kannski helst rétt áður en við fluttum til Svíþjóðar sem við vorum farin vera duglegri við að sortera, alla vega dagblöðin. En síðan hefur mikið vatn runnið til sjávar. Er nú svo komið að það er sko ekki á færi allra að fara út og henda ruslinu í sorptunnuna hér á heimilinu. Eða tunnurnar öllu heldur. Í innkeyrslunni að húsinu standa nú sum sé tvær stórar og glænýjar sorptunnur með fjórum hólfum hver, sem sortera þarf í samkvæmt kúnstarinnar reglum. Það að rusl sé bara rusl eru liðnir tímar. Fyrir utan "lífrænt rusl", þ.e. matarafganga og slíkt, sorterum við í pappírsrusl, mjólkurfernur og kassa, harðplast, ál, litað og ólitað gler, plastflöskur, batterí, ljósaperur, garðaúrgang og rusl sem má brenna, svo sem timbur og plastpoka. Aðrir "spes" hlutir eins og málningarafgangar, gömul rafmagnstæki, spreybrúsar, steypubrot og steinar og ég veit ekki hvað þarf svo að sjálfsögðu að keyra á endurvinnsluna. Og er ég örugglega að gleyma einhverju í upptalningunni. Það er því ekki alveg laust við að stundum verði maður bara ringlaður þegar maður stendur þarna með "ruslið" í hendinni og veit ekkert í hvaða hólf það á að fara. En það gildir bara að bíta á jaxlinn og bölva í hljóði, allt er þetta jú gert fyrir náttúruna og svo vill maður að sjálfsögðu ekki verða tekinn af "sorplöggunni". Eins og gamla konan sem var kærð fyrir að skilja gömlu steikarpönnuna sína eftir við hliðina á ál-gámnum þar sem gatið til að henda pönnunni í gáminn var ekki nógu stórt.

Já, Svíar taka þetta með að vera umhverfisvænn mjög alvarlega svo ekki sé meira sagt...

Vor í lofti...

Já, þó að skánsku veturnir séu kaldir, blautir og drungalegir þá eru þeir nú ekki mjög langir. Nú þegar má sjá fyrstu vorlaukana skjóta upp kollinum hér og hvar. Það er nú að vísu alveg í fyrsta lagi, hér er náttúrulega ennþá skítakuldi, en mikið ósköp þykir manni samt gaman að sjá að bjartari tímar með blóm í haga eru kannski ekki eins fjarri og ætla mætti. Þessi mynd er tekin beint fyrir utan útidyrnar hjá mér, þarna eru "snödropparnir" mínir þegar farnir að blómstra!

1. Hnífapör hvað??!?
2. Strákarnir að skoða Pyreneafiska á fiskasafni í Köben.

Af hernaðarbrölti Eyjaskeggja.

Já, ekki er öll vitleysan eins.

Á nýársdag náði Jónas í Innlendan fréttaannál og Skaupið á netinu. Og svo með smá tilfæringum, snúruflækjum og veseni gátum við horft á herlegheitin. Þá er nú eins gott að horfa á þetta í réttri röð, annálinn fyrst og svo Skaupið á eftir svo maður skilji eitthvað í því. Við Jónas erum nefnilega orðin ansi löt við að fylgjast með fréttum frá Íslandi. Jú, fréttaannállinn var áhugaverður og Skaupið bara ansi gott en það er nú samt eitt atriðið sem mér finnst standa alveg upp úr sem alfyndnast af öllu. Og það merkilega er að það atriði var ekki í Skaupinu heldur í annálinum! Það var fréttin um þennan eina íslenska hermann sem kallaður var heim frá ...Króatíu eða hvaða landi sem það nú annars var. Þetta hafði greinilega orðið stórmál á Íslandi og í annálinum var meðal annars viðtal við einhvern pólitíkus sem háalvarlegur hélt því fram að með því að skipa þessum einum hermannaræfli að hypja sig heim værum við að svíkja heilu Króatísku þjóðina (eða einhverja aðra Astur-Evrópu þjóð sem ég ekki man hvað heitir). Ég verð nú bara að segja það að þetta hlýtur að hafa verið einhver súperhermaður fyrst hann getur haft afgerandi áhrif fall eða líf þessarar þjóðar.

Einhverra hluta barst það svo í tal í vinnunni um daginn, þetta um hermenn sem sendir eru til Austur-Evrópu. Þá datt mér í hug íslenski hermannaræfillinn sem á þessum tímapunkti var sennilega aftur kominn heim á Skerið. Ég veit ekki hvert vinnufélagar mínir ætluðu, þeim fannst þetta svo fyndið. Það er eitthvað súrrealistískt við að senda einn hermann, en samt samt ennþá súrrealískara að halda því fram að maður svíki heila þjóð með að kalla hann heim. Svo spunnust heilmiklar umræður um það hvernig þessi eini ræfils Íslendingur hefði haft það þarna austur í Fjarskanistan þegar hann var þar. Væflaðist hann um í einsemd sinni með tjaldið sitt á bakinu? Eða bankaði hann kannski upp á í tjaldbúðum Svía og spurði með bænaraugum hvort hann fengi að vera memm? Jæja, ekki veit ég. Ég finn það samt að þetta er háalvarlegt mál fyrir íslensku þjóðina og alls ekkert til að gera grín af. Kannski er eitthvað sem ég er ekki að fatta í þessu samhengi, en þá hlýt ég bara í fattleysi mínu að fá að hlægja að öllu saman, ekki satt?

Áfram Ísland, heimsins stærsta smáþjóð!!

1. Jóhann í fína sjóliðabúningnum frá stuttulangömmu sem hún gaf Atla á sínum tíma.

2. Atli ánægður með fígúruna sem hann fékk í jólagjöf og Egill ekki síður ánægður með gítarinn sinn (þegar þarna var komið við sögu var hann líka búinn að fá stjörnustíðsbúning og máta hann, svo hafði hann náttúrulega ekki tíma til að klæða sig aftur áður en ráðist var á fleiri pakka!)

Stutt skýrsla..

Jamm, það er nú meiri framtakssemin í manni þessa dagana. Eftir að jólaskrautinu var pakkað niður er maður ekki búinn að gera mikið annað en að vinna og sinna börnum og búi. Ekki það að það er nóg bara að sinna því. Hér er vetruinn jafn grár og drungalegur og vanalega, enginn snjór og örsjaldan sól. Ég held að það hafi tvisvar eða þrisvar sést til sólar hér nýja árinu, og þá bara smá stund í senn. Hér vantar svona fína bjarta daga með skítakulda og sól! Það gáfulegasta sem hægt er að gera á þessum árstíma er að gera sem minnst, kannski hugsanlega skipuleggja sumarfríið!

Jæja, ég ætla annars ekki að kvarta meira. Hér eru allir hressir, Jóhann bara stækkar og stækkar og æðir út um allar trissur, feginn frelsinu sem fylgir því að geta labbað. Atli er algerlega húkkt á tölvuleiknum frá Hallrúnu og Rana og sífellt að skipuleggja einhverjar árársir á Spánverja eða einhverjar aðrar ræfils þjóðir. Egill er aftur komin á fullt í tennis og fótbolta og svo er líka nóg að gera að leika sér með "götugenginu" hér í götunni. Jónas fílar sig í tætlur sem heimavinnandi heimilisfaðir, spurning hvort hann vilji nokkuð út á vinnumarkaðinn aftur! Og ég snýst í kringum tannlæknana, blóta tölvufjandanum, blanda fyllingar, bóka tíma, sótthreinsa og spjalla við sjúklinga alveg eins og vanalega. Hér er sem sagt allt eins og það á að vera, það vantar bara sólina (og snjóinn ef strákarnir fengju að ráða)!

ÞRÍR LITLIR JÓLASVEINAR....

GLEÐILEGT NÝTT ÁR!

Hér voru róleg og góð árámót hjá okkur. Við borðuðum góðan mat (önd í appelsínusósu a la Jónas sem er orðinn fastur liður í áramótastemmingunni) svo var skotið upp flugeldum. Mér er bara hætt að lítast á blikuna, hér eru sem sagt 3 flugeldabrjálaðir karlmenn á heimilinu og öll mótmæli mín um að það hafi nú ekki þurft að kaupa svo mikið af flugeldum hlusta þeir ekki á. Hér er ég í augljósum minnihluta! Ég sé í hendi mér að flugeldakaupin eigi bara eftir að aukast næstu ár, strákunum fannst þetta alveg brjálæðislega gaman og Jónasi ekki síður. Flugeldakaupin hefðu nú þótt hógvær á íslenskan mælikvarða en við stóðum nú samt fyrir mestu sprengingunum í götunni. Jónas lenti á kjaftatörn við grannana í gærkvöldi en þeir voru þá komnir út á lóð til að skjóta upp þessari einu rakettu sem gestir þeirra höfðu komið með með sér! Svo um miðnætti fórum við öll út á svalir hjá okkur en frá þeim má sjá flestalla flugelda sem skotið er upp í Lundi. Algert stúkustæði verð ég að segja. Og Jóhann sem vaknaði aftur fyrr um kvöldið var alveg agndofa yfir allri litadýrðinni. Í dag er því svo tekið rólega, Egill er úti með vini sínum af safna flugeldaprikum, Atli er í tölvuleiknum sem hann fékk í jólagjöf, mamma er að lesa, Jóhann sefur á sitt græna og Jónas er að bjástra við tölvuna þannig að við getum horft á íslenska áramótaskaupið og annálinn í sjónvarpinu. Vona bara að það takist...