Heimasmíðaðir sænskir hringtorgshundar

Jú, þetta byrjaði allt einhversstaðar upp í Mið-Svíþjóð. Í einu hringtorginu í einhverju ónefndu krummaskuðinu þar um slóðir stóð listaverk af hundi að hoppa í gegnum hring. Einn daginn hafði einhver gert sér lítið fyrir og hoggið höfuðið af vesalings styttuhundinum. Vegagerðarin fjarlægðu styttuna hið snarasta, en svo leið og beið og aldrei var gert við styttuna og hún því aldrei sett aftur á sinn stað. Nú, einhverð varð frekar fúll yfir framtaksleysi vegagerðarinnar og hundastyttuskortinum á hringtorginu og "tók lögin í sínar hendur" og smíðaði nýjan hund úr afgangstimbri og stillti upp á hringtorginu. Ekki voru starfsmenn vegagerðarinnar mjög ánægðir með þetta einkaframtak og tóku timburhundinn í sína vörslu. Skýringin var að hundurinn gæti skapað slysahættu. Ekki leið á löngu þangað til nýr timburhundur birtist á öðru hringtorgi í bænum og endurtók sagan sig, vegagerðarmenn tóku hundinn í sína vörslu.

Einhver hefði kannski getað giskað á að hér hefði sagan endað. En ó nei, nú fóru nýjir timburhundar að birtast á hringtorgum út um allt. Langar, feitar, stórar, litilar, fallegar og ljótar eftirlíkingar af besta vini mannsins birtust út um allt. Allir hundarnir gerðir úr því er virtist afgangstimbri, eða jafnvel einhverskonar endurvinnsludrasli og sumir meir að segja með húfu eða trefil. Hundarnir fóru að birtast á hringtorgum í nágrannabæjunum og svo á endanum út um alla Svíþjóð. Vegagerðin varð að játa sig sigraða. Hringtorgahundarnir voru orðnir hálfgert þjóðarsport.

Nú síðast í dag sá ég heila hringtorgshundafjölskyldu á hringtorgi hérna rétt hjá þar sem ég bý, og voru þeir meir að segja allir með jólahúfur í tilefni aðventunnar. Blöðin hér hafa fylgst grannt með þessa hundavæðingu hringtorga og má nánast á hverjum degi lesa um ný eintök og skoða myndir af þeim. Hefur meir að segja verið haldin "fegurðarsamkeppni hringtorgahunda" og var velsmíðaður og fallega málaður seppi á ónefndu hringtorgi hér á Skáni valinn sá fegursti. En þar með var hundurinn sá orðinn það merkilegur að honum var náttúrulega stolið áður en auga á festi!

Það má því segja að hringtorgin hér í landi séu bókstaflega farin í hundana. En hvað hauslausu hundastyttunni upp í Mið-Svíþjóð líður fylgir ekki sögunni...

Já, ég skal nú bara segja ykkur það, komin í netsamband, er bara ekki að trúa þessu. Það tók sem sagt rétt rúmlega 5 mánuði að komast í netsamband eftir að við fluttum og ennþá erum við ekki komin með heimasíma en það styttist í það. Talandi um sænskan seinagang, er ekki viss um að fólk myndi láta bjóða sér svona lélega þjónustu á Skerinu.
En nóg um það. Það er sko búið að vera nóg að gera síðustu 5 mánuði, svo ekki sé meira sagt. Flutningar, að koma sér fyrir, 2 ferðir til Íslands í 2 brúðkaup og síðast ekki síst það allra stærsta: Nýjasti fjölskyldumeðlimurinn sem kom í heiminn þann 17. október síðastliðinn og hlaut nafnið Jóhann Ernir. Við erum sem sagt ekki búin að sitja auðum höndum hér á bænum síðastliðna mánuði. Ætla nú að reyna að halda áfram að blogga, svona í þeim takt sem ég hef tíma til. Hversu oft það verður kemur svo bara í ljós...

Litlir kassar á lækjarbakka...

Kassar gersamlega út um allt. Hvernig er hægt að eiga svona mikið af drasli? Við Jónas erum sum sé búin að flytja rúmið okkar úr hjónaherberginu inn í stofu til að geta staflað kössum og niðurpökkuðum hlutum inn í herbergi. Nú er herbergið fullt, og það er ennþá eftir dót til að pakka! Og í restinni af íbúðinni eru bara mjóir gangar milli kassanna sem maður þræðir sig eftir. Og svo er það bílskúrinn...

Úff, ég var sko búin að gleyma hvað það er mikið mál að flytja! Nú bíðum við bara spennt eftir að 21. júní renni upp, þá getum við loksins farið að ferja allt hafurtaskið yfir. Á miðvikudaginn var var svokallaður skoðunardagur á nýja húsinu, þá kemur sérstakur eftirlitsmaður sem grannskoðar hvern krók og kima í húsinu og skrifar allt nákvæmlega niður, og svo hefur húsbyggjandinn 2 vikur til að laga það sem hann fann að. Eftirlitsmaðurinn fann slatta af pínu smáfeilum en ekkert alvarlegt. Voru meir að segja míkróskópískar pínku rispur í parketinu skrifaðar niður til að láta laga. Svo litlar rispur að maður varð að reka nefið ofan í parketið til að sjá þær. Jú, og svo hafði gleymst að setja eldavélarhelluna á sinn stað og var eftirlitsmaðurinn minna ánægður með það!
En eitt er víst að það ætti ekki að vera þröngt um mann þarna, við tvöföldum sem sagt fermetrafjöldann sem við búum á, og eiga sennilega einhverjir fjölskyldumeðlimir eftir að fá víðáttubrjálæði!

Strákarnir sleppa við sjálfa flutningana, þeir fara til Íslands áður en kassa- og húsgagnaburðurinn hefst. Ósköp gott fyrir þá að sleppa við það umstang, það er nóg fyrir þá að búa í þessu kassahúsi hér. Svo er nú ekki verra að þeir komist í aðeins íslenskuendurhæfingu, ég held að það sé full þörf á því eins og þessi setning sem Egill mælti af vörum um daginn:
(Ég var að þurrka strigaskóna hans Atla í þurrkaranum og Egill vildi segja mér að þeir væru orðinir þurrir og mælti þá þessa fleygu rammíslensku setningu...)

"Mamma, Atlis skór eru búna torrka í machinen....!

Ný bóla?

Á laugardaginn fyrir viku síðan sat Egill og togaði í hálsmálið á bolnum sínum. Ég spurði hvað hann væri eiginlega að gera og hann svaraði eymdarlega að hann væri með "vont" á öxlinni. Við inn á bað, plástri skellt á öxlina og allt var í lagi eftir það. Kvöldið eftir gerist alveg það sama með Atla, hann situr og tosar í hálsmálið á bolnum og kvartar yfir sári á öxlinni. Humm, þetta var nú eitthvað dularfullt hugsaði ég og lyfti upp bolnum, og viti menn þarna var slatti af bólum, og á Agli líka. Hlaupabólan var kominn í bæinn. Mjög hugulsamt af þeim bræðrum að fá þetta svona samtímis, og auk þess að fá þetta frá yfrir sumarið, verð ég að segja. Þannig að strákarnir eru búnir að vera heima í vikunni og eru allir að braggast. Atli var að vísu svo óheppinn að fá hlaupabólu í augað sem var nú svona minna skemmtilegt.

Nú, annars er það helst að frétta að vorið er komið í bæinn, hitinn búinn að vera yfir 20 stig síðustu þrjá daga og gróðurinn sprettur þvílíkt. Það fer að vísu eitthvað minna fyrir framkvæmdagleðinni í garðunum hjá okkur núna, gerum bara það nauðsynlegasta fyrir nýju eigendurna. Þeim mun meira spáum við í hvernig við viljum hafa allt þegar við flytjum. Við erum að sjálfsögðu eins og gráir kettir í nýja húsinu, förum og kíkjum og sjá hvernig allt lítur út. Nú er allt á fullu við að mála bæði utan og innan, og búið að flísaleggja baðherbergi og forstofu. Hrikalega gaman að sjá hvernig þetta er smám saman að taka mynd. Það sem er minna skemmtilegt sem við höfum verið að gera undanfarið er að fara í gegnum allt draslið af háaloftinu, sortera, pakka og henda. Jakk, skil ekki hvernig er hægt að sanka að sér svona miklu drasli, maður vill aldrei henda neinu, maður gæti nú hugsanlega einhverntíman í fjarlægri framtíð dottið í hug að nota hlutinn...

Jamm, þetta var nú það helsta héðan í bili, ætla út í garð að sleikja sólina meira.. hehe... :)

Fyrir nokkrum vikum síðan var ég bara farin að halda að veturinn færi aldrei en nú er vorið sko á leiðinni. Í dag voru 15 stig og sól og æðislegt að ganga úti og láta sólina skína á sig. Atli og Egill voru ekki heldur neitt mjög svekktir með daginn, við vorum úti á leikvelli heillengi eftir að ég sótti þá og svo þegar við komum heim fóru þeir að leika sér á sokkaleistunum úti í garði á meðan ég þreif vetrarskítinn af garðhúsgögnunum. Þannig að nú erum við sko tilbúin fyrir vorið, það vantar bara að kaupa mátulega hallærislegan vaxdúk á plastborðið og skafa skítinn af grillinu og við erum til!

Hlíf í sumarskapi

Um Júróvisjónkeppnina...

...kannski er búið að laga textann?
...kannski er stelpukindin allt í einu búin að læra að syngja?
...eða kannski er bara búið að skipta alveg um lag? það hlýtur eiginlega að vera...

Ja, eða þá að blaðamaðurinn hjá Sydsvenskan (stærsta dagblaðið hér um slóðir) er algerlega tóndaufur og auk þess með afburða lélegan tónlistarsmekk?

Sydsvenskan gerði Júróvisjón söngvakeppninni góð skil í blaðinu í dag. Blaðamaður Sydsvenskunnar fór yfir þau lög sem taka þátt í undankeppninni og velti fyrir sér hvaða lög hefðu stærsta möguleika á að komast áfram í aðalkeppnina. Þau lönd sem talin voru með bestu lögin voru Sviss, Lettland og ÍSLAND!!! Ísland! ég held að það sé ekki í lagi með manninn. Með geininni fylgdi svo stór mynd af henni vinkonu minni Sylvíu Nótt. Laginu er lýst sem góðu poppi, töff og smá fríkuðu lagi, eða fyrir þá sem skilja sænskuna:

"Island tävlar med bra pop með ett stråk av galenskap, lekfull och barnsligt rusig. Ser ut som man iscensatt Björk-publikens uppfattningar om islänskt radiopop. Pianoriff, modernt upptryckta rytmer, stark refräng, kul."

Ég segi nú bara eins og maðurinn sagði: " Það er nú bara ekki í lagi með fólk..!

Já, fyrst ég er farin að játa á mig gamlar hrekkjusvína-syndir þá er kannski bara best að láta ekki þar við sitja! Það er ekki nóg með að ég sé hrekkjusvín heldur hef ég alveg svakalega gaman af því að hlægja að óförum annarra. Þetta vita nú sennilega flestir sem þekkja mig. Það var eflaust þess vegna sem mér fannst blektúpuævintýrið okkar Sæunnar svona óstjórnlega fyndið, þar fór saman hrekkjusvínið í mér og það að hlægja að óförum annarra! Það gerist ekki betra. Sem betur fer hlæ ég nú ekki að hvaða óförum sem er hjá öðrum, en alls kyns hrakfarir eins og að detta á hausinn eða reka stóru tánna í finnst mér alveg ógeðslega fyndið. Stundum er að vísu erfitt að halda sér réttu megin við strikið svo fólk verði ekki móðgað. Í þessu samhengi man ég sérstaklega eftir þegar ein eldri kona sem ég var að vinna með í Goða lýsti fyrir mér með andakt hvernig hún hefði dottið í stiga og orðið röndótt af marblettum á eftir. Fyrst í stað reyndi ég að halda andlitinu og kinka kolli með meðaumkunarsvip, en það varð bara erfiðara og erfiðara og á endanum hreinlega sprakk ég úr hlátir beint framan í konugreyið. Ja, það mátti allavega lesa á svip hennar á eftir að ég fékk engar stjörnur þar.

Annað dæmi sem mér dettur í hug er þegar Jónas hrundi hér niður af háaloftinu. Hann var á leiðinni upp stigann að sækja kassa upp á háaloft og stóð efst í stiganum til að kíkja í kringum sig. Skyndilega rennur stiginn undan honum og bæði Jónas og stiginn lenda á forstofugólfinu með miklum dynk. Þarna lá Jónas vel mörboltaður ofan á stiganum, búinn að skrapa á sér báða handlegginn og verða sér út um óendanlegan fjölda af marblettum. Flestar góðar eiginkonur hefðu á þessu augnabliki rokið að stað til að hjúkra limlestum eiginmanninum... en ekki ég. Þegar ég sá að Jónas hreyfði sig (=hann var sem sé enn á lífi!) hreinlega rifnaði ég úr hlátri mér fannst þetta svo fyndið. Jónasi var kannski ekki alveg eins skemmt. Sjálf þóttist ég nú bara góð að hafa alla vega athugað hvort hann var lifandi áður en ég sprakk úr hlátri, það er alltaf eitthvað!
Já, svona er er ég nú illa innrætt!

Jónas segir að það sé nú mikil blessun að ég skyldi ekki fara í hjúkkuna, hann segir að ég yrði gersamlega gangslaus sem hjúkka, ég yrði svo upptekin við að hlægja að óförum vesalings sjúklinganna. Ja, hvort ég er alveg svo slæm veit ég nú ekki, hvað finnst ykkur?

hjé hjé hjé hjé hjé

Úlfur í sauðagæru

Um daginn þegar ég sat á kaffistofunni í vinnunni bárust umræðurnar að skólagöngu okkar. Ein sem ég er að vinna með lýsti því hvernig hún var alltaf blóraböggull, henni var kennt um eitt og annað skammarstrikið í skólanum þó svo að hún hafi yfirleitt átt engan hlut að máli og oftast verið hin rólegasta.

Þá fór ég að spá í það að það var nú eiginlega akkúrat öfugt með mig. Það má kannski segja að í gegnum barnaskólann hafi ég verið úlfur í sauðagæru. Svona frekar hljóðlát og róleg á yfirborðinu en átti til að detta eitt og annað í hug sem engum hefði samt dottið í hug að saka mig um. Ég gat alltaf bara sett upp englasvipinn.. "ha ég?.." og þar með var ég sloppin. En þið ættuð nú bara að vita...

-Tróð skóna hans Ágústs kennara fulla af snjó þegar hann var að borða í matsalnum.

-Stakk skrúfblýantsoddi í rassinn á Stefaníu stærðfræðikennara (viljandi).

-Trekkti upp svona upptrekkjanlega mús og setti í möppuna hjá sama vesalings stærðfræðikennara svo þegar hún kom og ætlaði að hefja kennsluna opnaði hún möppuna og... já....uppi varð fótur og fit!

En þó það skorti ekki á uppátækjasemina þá var eitt sem mig skorti: kjarkur. Það var þar sem Sæunn vinkona kom inn. Fengi ég (eða við saman) einhverja snilldar prakkarastriks-hugmynd var nú aldeilis ekki víst að ég hefði kjarkinn til að framkvæma það. En það hafði Sæunn. Og eitt prakkarastik er mér mjög minnisstætt í þessu samhengi, og sennilega það allra fyndnasta (finnst mér). Það var þegar undirrituð tók með sér gerfiblek í skólann. Þetta var svona túpa með bláu bleki sem maður gat sprautað út um allt og í byrjun var það blekblátt eins og alvöru blek en eftir nokkrar mínútur breyttist það og allur liturinn hvarf og eftir var bara bleyta. En eins og gefur að skilja urðu þeir sem urðu fyrir þessum blekárásum mínum skelfingu lostnir, að minnsta kosti þangaði til blái liturinn hvarf, þá breyttist stundum skelfingin yfir í reiði (tíhí).

En ég eða við Sæunn höfðum fengið þessa snilldarhugmynd að sprauta bleki á Jón Tryggva stærðfræðikennara, en eins og vanalega skorti mig kjarkinn. Sæunn fékk því túpuna og saman plönuðum við hvernig þetta ætti að gerast. Jón Tryggvi sat uppi við kennaraborðið og maður átti að fara til hans til að fá hjálp ef maður strandaði við reikninginn. Planið hjá okkur Sæunni var sem sé að hún færi upp að kennaraborðinu undir því yfirskini að hún þyrfti hjálp en þegar að borðinu yrði komið myndi hún taka túpuna fram og sprauta beint á Jón Tryggva. Gott plan fannst okkur. Svo labbar Sæunn af stað með túpuna í hendinni aftan við bak. Eitthvað hefur Jón Tryggvi fundið á sér því um leið og Sæunn kemur upp að kennaraborðinu og ætlar að taka túpuna fram til að sprauta, þrífur hann í túpuna og tæmir næstum innihaldið beint framan í Sæunni. Þetta augnablik en sennilega með þeim alfyndnustu sem ég hef upplifað á ævinni. Þarna stóðu þau tvö upp við kennaraborðið, það er erfitt að segja hvort þeirra var meira skelfingu lostið. Andlitið á Sæunni var algerlega blátt og hún var blá langt niður á peysu, ekki alveg það sem hún hafði átt von á þegar hún lagði af stað í þessa svaðilför. Jón Tryggvi var aftur á móti þeim mun hvítari af skelfingu hann vissi jú ekki betur en að hann hefði tæmt úr heilli blekbyttu á nemanda sinn. Þarna stóðu þau hreyfingarlaus í nokkrar sekúndur þangað til Jón Tryggvi sprettur upp úr stólnum og segir Sæunni að drífa sig út og inn á snyrtingarnar til að reyna ná þessu af sér. Á þessum tímapunkti var ég farin að hlægja, og þegar Sæunn tók niður alblá gleraugun og sjá mátti hvíta hringi í krigum augun, var mér allri lokið. Ég veinaði úr hlátri. Sæunn fór inn á bað eins og Jón Tryggvi sagði og allur bekkurinn lá í kasti. Þegar hún svo kom til baka var hún náttúrulega ekkert blá, bara blaut, en ég lá ennþá fram á borðið og hreinlega orgaði úr hlátri....

Og svo var það annað atvik sem mér fannst minna fyndið. Þá var ég í 9. bekk og hafði tekið með mér fretblöðru í skólann. Það var svona foreldradagur og foreldrarnir gengu um aftast í bekknum og fylgdust með. Sjálf sat ég eins og vanalega fyrir miðri skólastofunni, við hliðina á ofninum við gluggann, með skólatöskuna á ofninum. Mér fannst svo fínt að hafa skólatöskuna þar og svo hafði ég olnbogann ofan á töskunni og hönd undir kinn þegar mér leiddist. En allavega, ég bar búin að blása upp blöðruna og ætlaði að fara að setja hana í stólinn hjá Fríðu kennara, en hún kom aðeins á undan áætlun þannig að ég náði ekki að smygla blörðunni í stólinn. Nú þá var ekkert annað að gera en að bíða eftur öðru tækifæri. En eitthvað virtist vera erfitt að finna rétta augnablikið, Fríða sat sem fastast á stólnum auk þess sem það var fullt af foreldrum aftast í skólastofunni. Mér fór að leiðast þófið og laumaði því fretblöðrunni ofan í skólatöskuna. Og svo hélt kennslustundin áfram og mér fór að leiðast, þá gerði ég það sem ég var vön að gera: Lagði olnbogann á skólatöskuna og hönd undir kinn.... og þvílíka frethljóðið kom út úr skólatöskunni. Jæja, ef ég hef einhverntíman viljað hverfa ofan í jörðina þá var það þarna!

Já, þetta voru sem sé nokkur dæmi um skammarstrik mín í den. Kannski engir háalvarlegir hlutir, en samt nóg til þess að manni finnst merkilegt að hafa ekki fengið neinar skammir fyri þetta. En það er kannski þannig að manni hefnist að lokum, og held ég að ég hafi róast töluvert eftir fretsjokkið á foreldradeginum í 9. bekk. En púkinn er enn á sínum stað, og stekkur fram annað slagið, vinnufélögum, eiginmanninum og sonum til mikillar armæðu...

hehehehe

Hlíf

Ný ísöld?

Svona var útsýnið út um útidyrnar hjá mér á laugardagsmorguninn 18. mars.

Ja, ekki nema von að fók hér á Skáni sé farið að velta fyrir sér hvort komin sé ný ísöld. Hér er ennþá snjór og búinn að vera síðan um jól, og auk þess er myljandi frost hér flesta daga. Svona lengi hefur snjórinn ekki legið yfir Skáni neinn vetur síðan fyrir rúmlega tuttugu árum. Oftast er farið að vora hér í mars og má sem dæmi nefna að fyrsta grill vorsins hjá okkur í fyrra var síðustu helgina í mars. Þá meina ég alvöru grill þar sem setið er úti og borðað. En eitthvað segir mér að fyrsta grill vorsins nú í ár verði ekki næstu helgi!

Eins og hægt er að ímynda sér setur þetta veður ýmislegt úr skorðum. Blóma- og garðplönturæktendur eru til dæmis ekki mjög ánægðir með gang mála, hér er garðplöntusala yfirleitt komin á fullt skrið á þessum árstíma. En fólk heldur að sjálfsögðu að sér höndum á meðan snjórinn situr yfir öllu og kuldinn er svona mikill. En þó finnast þeir sem reyna að láta eins og ekkert sé, dúða sig bara og drösla sér út í nístingskuldann til að gera vorverkin í garðinum. Ja, þau vorverk sem hægt er að gera fyrir snjó! Nágrannakonan mín klippti til dæmis eplatréð sitt um helgina, og var hún þá vopnuð vettlingum, húfu og hvað eina og brölti svo með klippurnar upp stigann sem ekki stóð mjög stöndugt á snjónum. Þarna stóð hún svo skjálfandi í stiganum með sultardropa í nefi og klippti hálffrosnar eplatrésgreinar. Svolítið fyndin sjón verð ég að segja!

Jæja, það er víst lítið við þessu að gera en að bíta á jaxlinn og bölva í hljóði og vona að bráðum komi betri tíð með blóm í haga!!

Hlíf hálffrosna

Nýjung í innanhússarkitektúr?

Stundum finnst mér nóg um sjónvarpsgláp strákana hér á heimlinu. Þeir bræður gætu alveg hugsað sér að glápa á sjónvarpið heilu og hálfu dagana ef þeir bara fengju frið fyrir foreldrum sínum til þess. Þeir fá ekki að horfa nema visst mikið á imbann, nema helst á föstudagseftirmiðdögum þegar sýnd er klukkustundar löng sería af gömlum Disneymyndum á danska ríkissjónvarpinu. Þá eru þeir svo gersamlega inn í sjónvarpinu að það er varla nokkur leið að fá samband við þá. Það versta er þegar við erum sein með matinn og Disneyserían nær að byrja áður en þeir eru búnir að éta. Þá er sko ekki hægt að halda þeim föngnum inni í eldhúsi. Þeir eru svo spenntir yfir Andrési og Mikka mús og félögum að þá má sko ekki einu sinni missa af hálfri mínútu út af pissupásu.

Þeir bræður hafa þurft að hlusta töluvert á foreldra sína undanfarið þegar við höfum verið að ræða eitt og annað varðandi nýja húsið. Hvernig eigi að hafa þetta allt saman þegar við flytjum og þó strákarnir séu sennilega oft þreyttir á öllum þessum pælingum þá eru þeir náttúrulega líka spenntir fyrir nýja húsinu.
En eftir Disneyseríuna í kvöld hefur Egill greinilega verið að spá í hvort ekki væri hægt að betrumbæta þetta nýja hús eitthvað og þar með koma í veg fyrir þetta leiðindarvandamál með pissuspreng í miðju Disneysjóvi því hann kom til mín og spurði:
-"Mamma, þegar við flytjum á nýja staðinn, ...getum við þá ekki bara haft klósett í stofunni?"

Jamm, það er spuning hvort þeir séu orðinir einum of sjónvarpssjúkir. Kannski við spilum bara Yatzy á morgun - með pissupásum....

Sögur af rauða dreglinum...

Við fjölskyldan tókum okkur til um daginn og fórum í bíltúr til Köben. Ferðinni var heitið í Experimentarium sem svona vísindasafn fyrir börn þar sem má fikta í gersamlega öllu. Atli var svaka spenntur, enda höfum við aldrei farið þangað áður. Eftir svolítið vesen tókst okkur loksins að þræða okkur í gegnum miðbæ Köben og upp í norðurhluta borgarinnar þar sem safnið er. Þegar við komum á áfangastað voru öll stæði upptekin þannig að við þurftum að leggja bílnum dágóðan spöl frá safninu og labba í skítakuldanum. Þegar við komum að safninu vel frosin og vindblásin var þar múgur og margmenni fyrir utan safnið og í anddyrinu. Það fyrsta sem maður sá var rauður dregill sem var útrúllaður frá stéttinni fyrir utan alveg inn og safnið og dyr opnar upp á gátt.

Vá, það er aldeilis flottheit, bara rauði dregillinn útrúllaður, hugsaði ég og sprangaði inn á dregilinn með fjölskylduna í eftirdragi. Þegar við komum inn beið þar fullt af fólki uppáklætt í sínu fínasta pússi. Þegar við komum inn buðu margir af jakkafataliðinu okkur velkomin og vísuðu okkur á hvar við gætum hengt af okkur yfirhafnirnar. Þegar þarna var komið við sögu var mér farið að finnast þetta pínu furðulegt. Mér fannst svona frekar ótrúlegt að allir safngestir fengu svona fínar og allt að því konunglegar móttökur. Þegar við höfðum hengt af okkur og komum fram í andyrið aftur sáum við að fyrir utan safnið var alveg hellingur af fólki sem beið í röð fyrir utan eftir að kaupa miða en þarna stóðum við inni í hitanum og vorum ekki búin að púnga út svo mikið sem krónu. Þetta var ekki alveg stemma, þannig að Jónas fór á endanum í miðasöluna til að tékka á þessu, það var nú svo sem aldrei planið að svindla sér inn.
Jónas fór að spjalla við miðasöluliðið og svo sé ég hann rífa upp veskið og borga. Svo kemur hann skellihlægjandi til baka. Rauði dregillinn var sem sé útrúllaður því Alexandra prinsessa var að koma í heimsókn og þar með var skýringin á öllu þessu uppábúna liði líka komin. En ástæðan fyrir að við höfðum fengið að valsa inn dregilinn var sú að Jónas var með vídeókameruna á öxlinni og féll því vel inn í hópinn af ljósmyndurum og fréttamönnum sem þarna var. Það héldu því allir að hann væri blaðamaður sem hefði bara tekið fjölskylduna með sér.
Svo nokkrum mínútum seinna kom svo hennar hátign Alexandra Danaprinsessa stormandi inn rauða dregilinn með fylgdarliði. Þvílíkur sirkus í kringum eina manneskju. Þannig að við náðum í þessari heimsókn ekki bara að sjá safnið, heldur líka að sjá eitt stykki prinsessu og að prófa að þramma á rauða dreglinum sem gerist nú sennilega ekki aftur á næstunni!

Annars var safnið alveg snilld, við hefðum getað stoppað þar í nokkra daga án þess að strákunum leiddist. Þeir prófuðu alls kyns kúnstir m.a. að pússla saman plastinnyflum, mæla viðbragðsflýti, dæla vatni, gera ýmiskonar tilraunir með segul, gefa róbót að éta, hanna sín eigin hljóð og ég veit ekki hvað. Ég held að engu barni geti leiðst þarna inni. En Alexöndru prinsessu voru þeir minna spenntir fyrir, eða eins og Atli sagði: "Iss, mér finnst hún nú bara lítil og svo sér maður hana ekki einu sinni almennilega fyrir hattinum!"

The day from hell....

Já, það má kannski segja að dagurinn í gær hafi ekki verið neinn draumadagur...

Í gær var sýning á húsinu milli klukkan 3 og 7 þannig að við gátum ekki verið heima á þeim tíma. Hefði í sjálfu sér verið allt í lagi á "venjulegum" degi en í gær var enginn venjulegur dagur. Ég fann um leið og ég vaknaði að ég var sko ekki í neinu toppformi. Hálsinn bólgnari en ég veit ekki hvað, og var auk þess með bæði eyrnaverk og hita. Jæja, drattaðist fram úr rúminu til að koma strákunum í skólann og leikskólann. Atli kvartaði um að sér væri illt í maganum og ég sagði við hann að það myndi nú örugglega lagast þegar hann væri búinn að borða. Svo þegar ég ætlaði að fara að bursta og stakk tannburstanum upp í hann ældi hann á mig. Og þarna stóð ég drulluslöpp, útæld með hálsbógu og hita, Atli með ælupest, húsið á hvolfi og allt átti að vera tipptopp og við farin út úr húsi eftir hádegi! Ekki alveg draumastaða! Og eitthvað hefur Egill fundið á sér að hlutirnir væru ekki alveg eins og þeir ættu að vera þannig að hann tilkynnti það að hann vildi fara í leikskólann núna strax, annars yrði hann "rosa leiður". Já, það er á svona augnablikum sem undirrituð er alveg pollróleg... ehemm.. mja.. eða svona næstum...

Jæja, það er styst frá því að segja að þetta bjargaðist nú allt saman (eftir panikhringingu í vinnuna til eiginmannsins: "Þú VERÐUR að koma ..NÚNA!")

Og í dag, daginn eftir, sit ég hér upp í sófa, kallinn í vinnunni, strákarnir sofnaðir og ég búin að éta óheilsusamlega stóra skammta af verkjatöflum af öllum stærðum og gerðum. Úti snjóar bara og snjóar og það má segja að það sé hálfgerð jólastemming þegar maður kíkir út. Hér hefur hvorki verið svona mikill snjór og svona lengi í meir en 20 ár og allir snjóruðningspeningar löngu búnir.

Jamm, best að fara að finna sér fleiri Panodil

Hlíf í töflurússi

(Fyrir þá sem eru búnir að reyna að setja inn comment en hafa ekki getað það - ég held ég sé búin að fixa það þannig að það er bara að prófa).

Jæja, þá eru ég og strákarnir búin að vera á hálfgerðum vergangi í dag. Kom í stresskasti heim úr vinnunni til að gera síðustu paniktiltektina og akkúrat þegar ég var búin kom fasteignasalinn. Þá var bara ekkert annað að gera en að pilla sér. Milli klukkarn 2 og 7 í dag gátum við ekki farið heim því þar var fasteignasalinn að taka á móti áhugasömum hússpekúlöntum. Í dag komu 13 fjölskyldur að skoða og svo á fimmtudaginn kemur slatti í viðbót. Vonandi líst nógu mörgum vel á til að boðið verði hressileg í!!

Úff er þokkalega heiladauð eftir daginn, sé koddann minn í hyllingum...
Hlíf með $ merki í augnum

Klukki klukk!

Fjögur störf sem ég hef gegnt:
Saltfiskverkun, að slíta innyflin úr karfa og plokka orma úr þorski.
Pakka pylsum og áleggi.
Reka pylsuvagn.
Tanntæknir.

Fjórar kvikmyndir sem ég get horft á aftur og aftur:
O brother where art thou.
Four weddings and a funeral.
My big fat greek wedding.
Så som i himmelen.

Fjórir staðir sem ég hef búið á:
Tumabrekka, Skagafirði
Laugarnesvegur, Reykjavík
Skarðshlíð, Akureyri
Rudeboksvägen, Lund, Svíþjóð

Fjórir sjónvarpsþættir sem ég elska að horfa á:
Krönikan
Desperate housewifes
Everybody loves Raymond
Allskyns fræðsluþættir um eymd og volæði (segir eiginmaðurinn!)

Fjórar heimasíður sem ég heimsæki daglega:
Aftonbladet
MSN
...
...

Fjórir af uppáhaldsréttum/mat:
Grillaður humar
Elgfilé með einiberjasósu a la Jónas
Önd í appelsínusósu
og allt íslenskt sem ég ekki fæ hér, t.d. bjúgu og siginn fisk........

Fjórir staðir sem ég vildi frekar vera á núna:
Einhverstaðar þar sem er sól og sumar
Á Íslandi að heimsækja alla ættingja
Flutt í nýja húsið
Í matarboði með Tobbu, Sveinbirni, Óla og Mæju

núna klukka ég Sæunni

Hús til sölu!

Mikið svakalega verð ég fegin þegar við verðum búin að selja húsið. Hefði aldrei trúað hvað það er mikil vinna við það að selja eitt hús! Fyrir utan alla pappírsvinnu þá þarf að ljósmynda húsið í bak og fyrir og svo þarf náttúrulega að halda sýningu á herlegheitunum.

Hér í Svíþjóð hefur ríkt hálfgert "homestyling" æði að undanförnu og það nú orðið þannig að það þykir ekkert fútt í húsum sem ekki eru "stæluð". Helst eiga hús sem eru til sölu að vera "stæluð" fyrir sýninguna með nýtískuhúsgögnum og allt verður að vera í stíl. Svo mega engir persónulegir hlutir svo sem fjölskyldumyndir sjást. Óhreinatauskörfur, þvottabalar, litlir seglar á ísskápnum og smáhlutir eru bannlýstir. Handklæðin á baðherberginu eiga að vera í stíl. Og svona mætti lengi telja. Þetta hefur orðið til þess að hér spretta "homstyling" fyrirtækin upp eins og gorkúlur. Fyrirtækin bjóða fram þjónustu sína til þeirra sem eru að selja og getur hún innifalið allt frá smá ráðgjöf hvernig sé hægt að fá húsið til að líta betur út, og alveg til að öllum húsgögnum eigandans er hent út, allt er málað og jafnvel skipt um gólfefni og svo er nýjum fínum húsgögnum og gardínum stillt upp í húsinu í staðinn á meðan sýningunni stendur.

Jamm, ég segi nú bara öllu má ofgera. Er fólk orðið alveg ófært um að nota ímyndnaraflið? Það er ekki eins og maður sé að fara að kaupa innanstokksmuni eigandans! Fólk er orðið svo vant því að vera matað að það gildir kannski um þetta líka. En alla vega, við Jónas þorðum náttúrulega ekki annað en að gera smá "stælingu" hérna á húsinu fyrir sýninguna. Ég meina, auðvitað vill maður græða sem mest og fá sem flesta til til að bjóða í! Svo við gerðum okkar eigin "homestyling" Fórum í IKEA og keyptum náttborð og náttlampa (erum s.s. búin að vera á leiðinni að gera það síðan við fluttum hér inn!) Tróðum gömlu erfðu handklæðunum frá mömmu og tengdó inn í skáp og keyptum ný handklæði í stíl (tými ekki einu sinni að nota þau!). Allar fjölskyldumyndir, smáhlutir og milljón seglar og minnismiðar af ísskápnum fengu að fjúka ofan í kassa. Nokkur húsgögn voru sett í geymslu líka. Eftir þessa miklu grisjun virðist húsið allt í einu vera orðið helmingi stærra (enda erum við búin að fylla hálft herbergi hjá aumingja Óla vini okkar!). Maður gengur um á tánum, ekkert má rusla út, það má ekki þurrka sér á handklæðunum og ég veit ekki hvað....

Eins og ég segi: Mikið afskaplega verð ég fegin þegar þetta er búið. Þá getum við loksins aftur farið að rusla út, safna drasli á ískápinn, skítugum fötum í óhreinatauskörfuna og þar fram eftir götunum. Krónísku tiltektartímabili verður lokið og við geturm verið við sjálf!

Til hamingju Ísland...

yfir að vera búið að velja versta lag sem sögur fara af í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva. Ég er nú í alvöru talað að spá hvort það sé ekki örugglega í lagi með landann. Þetta lag sem búið er að velja er alveg með eindæmum lélegt, þessi stúlkukind sem er "alter ego" Sylvia Nótt virðist ekki kunna að syngja þó svo að líf hennar lægi við. En það versta af öllu er að þessi horror allur saman er ekki einu sinni fyndinn. Það er nú nefnilega svo að það er munur á vandræðalegu og fyndnu. Sumt vandræðalegt er þrælfyndið er þetta er dæmi um vandræðahátt sem er bara vandræðalegur og ekki baun fyndinn.

Ég hefði sagt að ef maður vill gefa skít í söngvakeppnina þá á Ísland bara að sleppa því að senda fulltrúa, en að senda svona fulltrúa er náttúrulega bara skömm fyrir land og þjóð. Er fólk ekki að fatta hvað söngvakeppnina er góð auglýsing fyrir Ísland? Og virkilega slæm auglýsing eins og þetta lag er er sko verri en engin auglýsing.

Er búin að vara vinnufélaga mína við óskapnaðinum og er að hugsa um að ganga um með hauspoka hér í maí. Já, í fullri hreinskilni, ég bara hef ekki húmor fyrir þessu. Og hvort það er út af því að ég sé orðin svona "afíslenskuð" og húmorslaus veit ég ekki en eins og þið skiljið af þessum línum er ég virkilega miður mín yfir þessu! Ég vil því hér með nota tækifæri og senda samúðarkveðjur til allra sem eru jafn pirraðir yfir þessu og ég...

Áfram Júróvisjón! ...og ég kem til með að kjósa alla aðra áður en ég kýs Ísland. -sorry!

Pirr, arg, stuna, hvæs, nöldur.

Hlíf

Sat og kíkkaði á bloggið hjá henni Hallrúnu eins ég geri nú alltaf annað slagið. Sá einhverja leinka þarna til vinstri, fyrst Egill og Atli og kíkti á það, jú það var náttúrulega heimasíðan þeirra bræðra sem aldrei nokkurn tíman er uppdateruð (nema í mesta lagi út af húsbyggingum!) en svo sá ég leink merktan mér: Hlíf. Humm, hvað er nú þetta hugsaði ég og kíktir og jú, viti menn var ekki bloggsíðan mín þarna. Og ég sem var bara búin að steingleyma að ég ætti bloggsíðu! Talandi um að vera kölkuð. Það er ár síðan ég bloggaði síðast, þá var ég alveg að verða 33 og nú er ég alveg að verða 34. Og alveg eins og fyrir ári síðan er ég búin að bæta á mig ári og kílói, ja, eða sennilega fleirum!

Jæja, kannski að ég fari bara að blogga aftur - alla vega þangað til að ég gleymi því aftur að ég eigi bloggsíðu, ja, maður veit aldrei - maður er nú einu sinni orðinn hundgamall!

Hlíf - með enga aldurskrísu .. heh...