Labbandi lampaskermur

Þegar lampaskermurinn labbar fram hjá mér fæ ég þetta svakalega samviskubit. Svo sest hann niður beint fyrir framan mig og horfir á mig með þessu líka eymdarsvip. Og ég geri ekkert til þess að hjálpa og það sem verra er er að ég ber ábyrgð á þessu öllu saman...

Nei, þetta er ekki neinn súrrealískur draumur sem mig dreymdi í nótt, heldur raunveruleg sena hér úr heimilislífinu síðustu dagana. Þar sem ég ætla ekki að fara að standa í einhverju kettlingastandi þá var kötturinn sendur skurðaðgerð til að koma í veg fyrir allt slíkt í framtíðinni. Þannig að nú labbar hún hér um húsið með einskonar lampaskerm á hausnum til að hún sleiki ekki sárið. Og mér finnst ég vera alveg svakalega vond manneskja. Ég meina, í sveitinni var sko ekki gert neitt svona, kettirnir fengu bara að leika lausum hala. Og þar hreyfðu þeir sig það mikið að þeir fitnuðu ekki. En hér gilda aðrar reglur. Ég er til dæmis búin að læra að maður verður að halda í með matinn, annar hleypur vinkonan bara í spik. Fattaði það að vísu aðeins of seint og var skömmuð hjá dýralækninum að kattarræfillinn væri þybbinn. Nú er bara harkan sex, naumt skammtaður matur, engin mjólk (hún þolir ekki mjólk!), og bara þurrfóður. Þvílíkt hundalíf segi ég nú bara.

En kötturinn kvartar ekki (nema þá yfir lampaskerminum) og lætur sér hundalífið vel líka. Kattakelling sem ég er, þá er ég alltaf að fíflast í henni, Agli finnst gaman að leika sér við hana og Jóhann hefur ekki af henni augun ef hann sér hana einhversstaðar. En nú þegar er búið að "taka hana úr sambandi" þá er loksins hægt að fara hleypa ræflinum út og verður þá spennandi að sjá hvað hún dregur hér heim í hús. Ég giska á að það verði eitthvað fleira en þessi fölnuðu laufblöð sem hún hefur dröslað inn í hús hingað til. Það má hugsa sér innyflaorma af ýmsum toga, en þó fyrst og fremst "fästingana" sem eru kvikindi sem festa sig á fólk og dýr til að sjúga blóð og sleppa ekki takinu fyrr en þeir eru að springa. Þá skríða þeir um gólfin (eða upp í rúmi!) útbelgdir og geta enga björg sér veitt. Og ef maður slysast til að stíga ofan á þá verður lítið annað eftir en stór blóðsletta á gólfinu.

Já, það er gaman að vera kattareigandi í útlöndum...

Meatloaf-ur Hauksson og sigurvissir Svíar

Kíkti inn á heimasíðu Ríkisjónvarpsins um daginn til að sjá íslenska lagið sem senda á í Júróvisjón. Fyrst hlustaði ég bara á lagið og fattaði ekki að hægt væri að sjá myndbandið líka. Mér fannst lagið bara ágætt við hlustun. Svo sá ég að hægt var að sjá myndbandið líka þannig að ég kíkti á það. En þá fór hrifningin dvínandi. Talandi um gangandi tímaskekkju. Eiríkur ræfillinn hefur greinilega ekki fengið styrk frá Ríkissjónvarpinu til að kaupa sér ný sviðsföt þannig að hann hefur þurft að dursta rykið af þeim sem hann var í þegar hann söng "Gaggó vest" hér um árið. Og hárburstanum gleymdi hann greinilega heima hjá sér í Noregi. Vona bara að hann verði búinn að spara sér fyrir almennilegum fötum (sem ekki þarf heila kúahjörð í) og ná í hárburstann til Noregs fyrir keppnina.

Í Skánska dagblaðinu í dag var verið að dæma öll lögin sem eiga að keppa í Júróvisjón í maí og þar með talið íslenska lagið. Í stuttu máli sagt fékk lagið algeran falldóm. Og þar sem Svíunum finnst annað hvert orð í íslensku enda á -ur, þá var Eiríkur snarlega skírður "Meatloaf-ur" í höfuðið á afdankaða bandaríska þungarokkaranum, sem mér fannst nú frekar fyndið.

En hvað sænska Júrúvisjónlaginu viðkemur, þá eru Svíarnir það sigurvissir að þeir eru þegar farnir að skipuleggja hvernig á að halda upp á sigurinn ÞEGAR Svíar vinna í maí. Í fúlustu alvöru!

Þegar undirmeðvitundin tekur völdin.

Þeir sem þekkja mig vita nú kannski að ég er ekki mesta íþróttafrík sem til er. En ég þykist nú samt vita það að maður neyðist nú til að hreyfa á sér rassinn endrum og sinnum ef maður ætlar ekki að stirðna alveg og hlaupa (meira) í spik. Eftir óléttuna er ég alger "sóffaklessa" og finn sko alveg að ég þarf að fara hreyfa mig. En veðrið hér í vetur hefur sett strik í reikninginn. Það er ekki búið að viðra vel til gönguferða með barnavagninn, sífelldar rigningar og sífellt rok. Að maður tali nú ekki um þennan skánska rakakulda sem nístir í gegnum merg og bein sama hvað maður reynir að dúða sig. Göngutúrarnir urðu því ekki svo margir og á endanum var ég komin með "inniveiki" og orðin hálf örvæntingarfull yfir hreyfingarleysinu.

Maður gerir ýmislegt misgáfulegt þegar maður er örvæntingarfullur og þannig varð það með mig. Áður en skynsemin náði bíta í skottið á mér var ég búin að kaupa gamalt þrekhjól á netinu og Jónas búinn að drösla draslinu inn í hús. Og þarna stóð maskínan og tók upp hálfa stofuna og ég var bæði búin að eyða peningum í þetta ferlíki og senda Jónas eftir því. Mér var því ekki til setunnar boðið, það var bara að príla upp á gripinn og trampa af stað. Sem ég og gerði. Og eftir nákvæmlega níu mínútur var ég gersamlega sprungin á limminu og fnæsti og dæsti eins og asmaveikur hundur. Humm, kannski ekki alveg í besta forminu. En ég þrjóskaðist við, heiður minn var í veði, ég skyldi sko sýna að ég hefði viljastyrkinn. Eftir rúma viku af hjólamaskínutrampi fékk ég ælupest. Og áður en ég komst í gang aftur fékk ég hita og hálsbólgu. Og áður en ég komst í gang enn aftur tókst mér að snúa einhvernveginn upp á hnéð á mér þannig að ekki var neitt um hjólatúra í nokkra daga. Það fyndna er að ég var sko ekkert að hjóla þegar ég beyglaði hnéð heldur að ná í sokka undir hjónarúm, ehhemm...

En nú er hnéð að komast í lag og þannig að mér er ekki til setunnar boðið, heiður minn er í veði. Þannig að nú er ekkert elsku mamma, bara að príla upp á hjólið og hamast, ja, að minnsta kosti í þessar fáu mínútur sem ég endist. Svo er bara að sjá hvort eitthvað nýtt setur strik í reikninginn á næstunni, ég er nefnilega hreinlega farin að halda að undirmeðvitundin sé búin að taka völdin og geri allt sem í hennar valdi stendur til ég sleppi við príla upp á gripinn og rifja upp hvað ég er í lélegu líkamlegu formi (og hvað það er ógeðslega leiðinlegt að hjóla alltaf á sama stað). En undanfarið er veðrið hérna farið að skána, kannski ég geti bara farið út ganga með barnavagninn í staðinn? En það leysir að vísu ekki vandamálið með að hjólamaskínuóskapnaðurinn stendur hér og tekur upp hálfa stofuna og minnir mig á hvað maður er vitlaus stundum...

Jæja, búin að fara og ná í Prins Póló kassann minn. Þegar ég var búin að ná í gleraugun þá fór ég náttúrulega beint yfir götuna inn í Polonia búðina. Þar stóð hópur fólks við kassann og virtist vera að ræða landsins gagn og nauðsynjar - allt á pólsku. Ég stillti mér kurteislega upp aftan við hópinn og beið. Allt í einu þögnuðu allir og litu á mig. Ég varð náttúrulega alveg eins og bjáni en tókst samt að stynja upp að ég væri að ná í Prins Póló kassann sem ég hefði pantað í síðustu viku. Konan við kassan afsakaði sig og fór inn á lager til að sækja kassann. Á meðan spjölluðu Pólverjarnir í hálfum hljóðum og horfðu á mig. Ég var sko farin að fatta að þarna var ég þokkalega ekki að passa inn, sennilega eru níutíuogníu prósent af kúnnunum pólverjar. Þegar konan kom til baka með kassann fór hún að skýra út fyrir Pólverjunum að ég væri að sækja Prins Póló súkkulaði, allir Íslendingar væru nefnilega alveg vitlausir í Prins Póló. Hún hafði greinilega heyrt skýringu einhvers Íslendings á því hvernig þetta súkkulaði varð svona vinsælt hjá landanum og útlistaði þetta fyrir löndum sínum. Allt í einu horfði allir hópurinn á mig aftur með spurnaraugum. Ég brosti vandræðalegu brosi og byrjaði í fáti að fálma eftir veskinu mínu. Loksins gat ein eldri kona í hópnum ekki orða bundist: Af hverju Prins Póló? Það er ekkert merkilegt. Það er sko til miklu betra pólskt súkkulaði en Prins Póló! Ég brosti ennþá meira vandræðalega og hélt þéttingsfast um peningaveskið mitt. Áður en ég vissi af var sú gamla búin að draga mig inn að súkkulaðihyllunum og fór að fræða mig um sögu pólsks súkkulaðis.
-"Englamjólk". "Englamjólk, þú bara verður að prófa hana!"
Nú var mér sko alveg hætt að lítast á blikuna. Ég sem hafði bara ætlað að ná í mitt Pins Póló og nú var einhver pólsk kelling farin að reyna að pranga inn á mig einhverju sem hljómaði eins og eitthvað ólöglegt. Vandræðalega brosið var orðið gersamlega frosið á andlitinu. Konan á kassanum hefur kannski fundið að þetta var orðið vandræðalegt og kom mér til bjargar og sagði við þá gömlu að ég væri nú bara að sækja þennan kassa í dag en næst þegar ég kæmi myndi ég örugglega prófa englamjólkina. En englamjólk eru sem sagt súkkulaðibitar fylltir með vanillukremi. Sú gamla lét það gott heita en minnti mig á að Prins Póló væri bara prump og ég ætti að kaupa almennilegt pólskt súkkulaði.
Ég borgaði Prinskassann minn og hópurinn horfði á mig fara út. Þegar ég var um það bil að loka dyrunum upphófust miklar umræður aftur sem örugglega snerust um þessa skrýtnu Íslendinga sem ekki vita hvað er gott súkkulaði.

En ég, ég er bara heimskur Íslendingur sem ekki veit betur og er því sæl og ánægð með mitt lélega pólska súkkulaði. En hver veit nema nema ég sé að missa af einhverri guðdómlegri sælkerasúkkulaðiupplifun og er því ekki útilokað að ég prófi bara englamjólkina næst!

Heyrt í eldhúsinu:

Egill: Mamma, þegar maður er búinn að vera mjög mjög gamall mjög lengi deyr maður þá?
M: Já...
E: ..það er ekki gott
M: Þegar maður er búinn að vera gamall mjög lengi þá finnst manni allt í lagi að deyja. Þá fer maður aftur upp til himna til Guðs.
E: Aftur? Er maður þá búinn að vera áður í himninum?
M: Jaá...sko...
E: En hver er eiginlega Guð?
M: eee...Guð sem skapaði heiminn og vakir yfir okkur öllum...
E: Jahá. Ég veit nú eiginlega ekkert hver það er.
M: Jú, Guð á himninum ..sem er til dæmis talað um í kirkjuskólanum.... Guð og Jesú....
E: mmm já, ég held að ég kannist eitthvað við Jesú...


Púff. Ég vissi að ég var ekki að standa mig í trúaruppeldinu og íslenski kirkjuskólinn annan hvern laugardag bjargaði ekki öllu í þeim málunum. En hvað er það sem gerir að maður er eins og bjáni þegar maður ætlar að fara að tala um Guð og Jesú við börnin? Ef ég væri algerlega trúlaus væri það kannski ekki undarlegt, en það tel ég mig nú þrátt fyrir allt ekki vera þannig að mér finnst þetta mjög merkilegt! Mér vefst einhvernveginn tunga um tönn (sem er nú annars sjaldan vandamálið hjá mér, ha, ha) og allt sem ég segi verður svo bjánalegt. Þannig að maður lætur bara "proffsin" um þetta, þ.e. kirkjuskólann. Lélegt Hlíf!