Jæja, þá eru ég og strákarnir búin að vera á hálfgerðum vergangi í dag. Kom í stresskasti heim úr vinnunni til að gera síðustu paniktiltektina og akkúrat þegar ég var búin kom fasteignasalinn. Þá var bara ekkert annað að gera en að pilla sér. Milli klukkarn 2 og 7 í dag gátum við ekki farið heim því þar var fasteignasalinn að taka á móti áhugasömum hússpekúlöntum. Í dag komu 13 fjölskyldur að skoða og svo á fimmtudaginn kemur slatti í viðbót. Vonandi líst nógu mörgum vel á til að boðið verði hressileg í!!

Úff er þokkalega heiladauð eftir daginn, sé koddann minn í hyllingum...
Hlíf með $ merki í augnum

Klukki klukk!

Fjögur störf sem ég hef gegnt:
Saltfiskverkun, að slíta innyflin úr karfa og plokka orma úr þorski.
Pakka pylsum og áleggi.
Reka pylsuvagn.
Tanntæknir.

Fjórar kvikmyndir sem ég get horft á aftur og aftur:
O brother where art thou.
Four weddings and a funeral.
My big fat greek wedding.
Så som i himmelen.

Fjórir staðir sem ég hef búið á:
Tumabrekka, Skagafirði
Laugarnesvegur, Reykjavík
Skarðshlíð, Akureyri
Rudeboksvägen, Lund, Svíþjóð

Fjórir sjónvarpsþættir sem ég elska að horfa á:
Krönikan
Desperate housewifes
Everybody loves Raymond
Allskyns fræðsluþættir um eymd og volæði (segir eiginmaðurinn!)

Fjórar heimasíður sem ég heimsæki daglega:
Aftonbladet
MSN
...
...

Fjórir af uppáhaldsréttum/mat:
Grillaður humar
Elgfilé með einiberjasósu a la Jónas
Önd í appelsínusósu
og allt íslenskt sem ég ekki fæ hér, t.d. bjúgu og siginn fisk........

Fjórir staðir sem ég vildi frekar vera á núna:
Einhverstaðar þar sem er sól og sumar
Á Íslandi að heimsækja alla ættingja
Flutt í nýja húsið
Í matarboði með Tobbu, Sveinbirni, Óla og Mæju

núna klukka ég Sæunni

Hús til sölu!

Mikið svakalega verð ég fegin þegar við verðum búin að selja húsið. Hefði aldrei trúað hvað það er mikil vinna við það að selja eitt hús! Fyrir utan alla pappírsvinnu þá þarf að ljósmynda húsið í bak og fyrir og svo þarf náttúrulega að halda sýningu á herlegheitunum.

Hér í Svíþjóð hefur ríkt hálfgert "homestyling" æði að undanförnu og það nú orðið þannig að það þykir ekkert fútt í húsum sem ekki eru "stæluð". Helst eiga hús sem eru til sölu að vera "stæluð" fyrir sýninguna með nýtískuhúsgögnum og allt verður að vera í stíl. Svo mega engir persónulegir hlutir svo sem fjölskyldumyndir sjást. Óhreinatauskörfur, þvottabalar, litlir seglar á ísskápnum og smáhlutir eru bannlýstir. Handklæðin á baðherberginu eiga að vera í stíl. Og svona mætti lengi telja. Þetta hefur orðið til þess að hér spretta "homstyling" fyrirtækin upp eins og gorkúlur. Fyrirtækin bjóða fram þjónustu sína til þeirra sem eru að selja og getur hún innifalið allt frá smá ráðgjöf hvernig sé hægt að fá húsið til að líta betur út, og alveg til að öllum húsgögnum eigandans er hent út, allt er málað og jafnvel skipt um gólfefni og svo er nýjum fínum húsgögnum og gardínum stillt upp í húsinu í staðinn á meðan sýningunni stendur.

Jamm, ég segi nú bara öllu má ofgera. Er fólk orðið alveg ófært um að nota ímyndnaraflið? Það er ekki eins og maður sé að fara að kaupa innanstokksmuni eigandans! Fólk er orðið svo vant því að vera matað að það gildir kannski um þetta líka. En alla vega, við Jónas þorðum náttúrulega ekki annað en að gera smá "stælingu" hérna á húsinu fyrir sýninguna. Ég meina, auðvitað vill maður græða sem mest og fá sem flesta til til að bjóða í! Svo við gerðum okkar eigin "homestyling" Fórum í IKEA og keyptum náttborð og náttlampa (erum s.s. búin að vera á leiðinni að gera það síðan við fluttum hér inn!) Tróðum gömlu erfðu handklæðunum frá mömmu og tengdó inn í skáp og keyptum ný handklæði í stíl (tými ekki einu sinni að nota þau!). Allar fjölskyldumyndir, smáhlutir og milljón seglar og minnismiðar af ísskápnum fengu að fjúka ofan í kassa. Nokkur húsgögn voru sett í geymslu líka. Eftir þessa miklu grisjun virðist húsið allt í einu vera orðið helmingi stærra (enda erum við búin að fylla hálft herbergi hjá aumingja Óla vini okkar!). Maður gengur um á tánum, ekkert má rusla út, það má ekki þurrka sér á handklæðunum og ég veit ekki hvað....

Eins og ég segi: Mikið afskaplega verð ég fegin þegar þetta er búið. Þá getum við loksins aftur farið að rusla út, safna drasli á ískápinn, skítugum fötum í óhreinatauskörfuna og þar fram eftir götunum. Krónísku tiltektartímabili verður lokið og við geturm verið við sjálf!

Til hamingju Ísland...

yfir að vera búið að velja versta lag sem sögur fara af í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva. Ég er nú í alvöru talað að spá hvort það sé ekki örugglega í lagi með landann. Þetta lag sem búið er að velja er alveg með eindæmum lélegt, þessi stúlkukind sem er "alter ego" Sylvia Nótt virðist ekki kunna að syngja þó svo að líf hennar lægi við. En það versta af öllu er að þessi horror allur saman er ekki einu sinni fyndinn. Það er nú nefnilega svo að það er munur á vandræðalegu og fyndnu. Sumt vandræðalegt er þrælfyndið er þetta er dæmi um vandræðahátt sem er bara vandræðalegur og ekki baun fyndinn.

Ég hefði sagt að ef maður vill gefa skít í söngvakeppnina þá á Ísland bara að sleppa því að senda fulltrúa, en að senda svona fulltrúa er náttúrulega bara skömm fyrir land og þjóð. Er fólk ekki að fatta hvað söngvakeppnina er góð auglýsing fyrir Ísland? Og virkilega slæm auglýsing eins og þetta lag er er sko verri en engin auglýsing.

Er búin að vara vinnufélaga mína við óskapnaðinum og er að hugsa um að ganga um með hauspoka hér í maí. Já, í fullri hreinskilni, ég bara hef ekki húmor fyrir þessu. Og hvort það er út af því að ég sé orðin svona "afíslenskuð" og húmorslaus veit ég ekki en eins og þið skiljið af þessum línum er ég virkilega miður mín yfir þessu! Ég vil því hér með nota tækifæri og senda samúðarkveðjur til allra sem eru jafn pirraðir yfir þessu og ég...

Áfram Júróvisjón! ...og ég kem til með að kjósa alla aðra áður en ég kýs Ísland. -sorry!

Pirr, arg, stuna, hvæs, nöldur.

Hlíf

Sat og kíkkaði á bloggið hjá henni Hallrúnu eins ég geri nú alltaf annað slagið. Sá einhverja leinka þarna til vinstri, fyrst Egill og Atli og kíkti á það, jú það var náttúrulega heimasíðan þeirra bræðra sem aldrei nokkurn tíman er uppdateruð (nema í mesta lagi út af húsbyggingum!) en svo sá ég leink merktan mér: Hlíf. Humm, hvað er nú þetta hugsaði ég og kíktir og jú, viti menn var ekki bloggsíðan mín þarna. Og ég sem var bara búin að steingleyma að ég ætti bloggsíðu! Talandi um að vera kölkuð. Það er ár síðan ég bloggaði síðast, þá var ég alveg að verða 33 og nú er ég alveg að verða 34. Og alveg eins og fyrir ári síðan er ég búin að bæta á mig ári og kílói, ja, eða sennilega fleirum!

Jæja, kannski að ég fari bara að blogga aftur - alla vega þangað til að ég gleymi því aftur að ég eigi bloggsíðu, ja, maður veit aldrei - maður er nú einu sinni orðinn hundgamall!

Hlíf - með enga aldurskrísu .. heh...