Díses, er sko alveg búin að fá meir en nóg af því að glápa á sjálfan mig í speglinum núna um helgina. Ætla helst að forðast að sjá sjálfan mig í spegli næstu vikurnar eftir þetta ævintýri. Ég fékk sem sé lánaðar heim sex stykki af gleraugnaumgjörðum sem ég mátaði milljón og sjö sinnum þar sem ég átti temmilega erfitt með að ákveða mig. Gekk meira segja svo langt að ég lét Jónas taka myndir af mér (þokkalega sjúskaðri ennþá með koddafarið í hárinu) með mismunandi umgjörðum sem hann svo setti inn á netið. Svo hringdi ég í múttu og skipaði henni að fara til Svölu og skoða ófögnuðinn með henni svo þær gætu komið með úrskurð sinn. Ég sem hata að láta taka myndir af mér, ef þetta kallast ekki ákvarðanafælni þá veit ég ekki hvað! Nú, mamma og Svala skoðuðu myndirnar og komu með tillögu en ég held nú samt að þær hafi haft meiri skoðanir á (skortinum) á hárgreiðslunni og hvað ég væri orðin kinnfiskasogin, en það er nú önnur saga! Myndunum var svo snarlega kippt aftur út af netinu eftir að búið var að skoða. En það sem verra var var að tengdó kíkti akkúrat inn á netið á meðan myndirnar voru þarna. Þau skildu ekkert í þessum frekar undarlegu myndum af frúnni teknum frá ýmsum vinklum...
Nú, fór svo í dag til að skila herlegheitunum og panta gler, nú er sko ekkert aftur snúið. Það er náttúrulega alveg týpískt fyrir mig að ég valdi umgjarðir sem eru um það bil jafn látlausar og skreytt jólatré. Af hverju get ég ekki verið skynsöm og keypt mér eitthvað látlaust og praktískt? Merkilegt.
Þetta dæmi kostar svo að sjálfsögðu skildinginn þannig að þegar ég gekk út úr gleraugnabúðinni var ég svona hálf miður mín yfir kostnaðinum á þessu öllu saman. Þar var stæsti hlutinn af fæðingarorlofinu fokinn. Ég þurfti því verulega á því að halda að róa taugarnar aðeins. Og hvað er nú betra til þess fallið en smá súkkulaðibiti? Og akkúrat þarna standandi fyrir utan gleraugnabúiðina sannaðist máltækið að þegar neyðin er stærst er hjálpin næst. Því beint á móti gleraunabúiðinn er einhver búð sem heitir Polonia og lítur út eins og lítil kjörbúið. Ég gekk þar inn til að sjá hvort ekki væri hægt að finna þar einhvern ætan súkkulaðibita. Og viti menn, hvað haldiði að ég hafi fundið? Þetta reyndist vera kjörbúð með fullt af pólskum vörum og þarna fann ég hvorki meira né minna en Prins Póló sem ég er búin að vera drösla heim frá Íslandi ef ég hef pláss í farangrinum (sem er náttúrulega aldrei). Þvílík gleði, keypti mér þau sex stykki sem til voru í búðinni, pantaði heilan kassa (þar var restin af mánaðarlaununum fokin!) og gekk sæl og glöð út með prinspólóin mín. Hugsið ykkur hvað smá súkkulaði getur gert. Og svo er Prins Póló auk þess eiginlega ekki súkkulaði, heldur mest loft, og ekki fitnar maður af því...
Þannig að nú er bara að bíða eftir að gleraugun verði tilbúin þannig að ég geti farið að sjá heiminn í nýju ljósi með jólatrésgleraugunum mínum. En speglana ætla ég að forðast áfram og verður koddafarshárgreiðslan því sennilega mín aðalhárgreiðsla næstu vikurnar...
En hvað skiptir það máli þegar maður á Prins Póló?
