Úlfur í sauðagæru

Um daginn þegar ég sat á kaffistofunni í vinnunni bárust umræðurnar að skólagöngu okkar. Ein sem ég er að vinna með lýsti því hvernig hún var alltaf blóraböggull, henni var kennt um eitt og annað skammarstrikið í skólanum þó svo að hún hafi yfirleitt átt engan hlut að máli og oftast verið hin rólegasta.

Þá fór ég að spá í það að það var nú eiginlega akkúrat öfugt með mig. Það má kannski segja að í gegnum barnaskólann hafi ég verið úlfur í sauðagæru. Svona frekar hljóðlát og róleg á yfirborðinu en átti til að detta eitt og annað í hug sem engum hefði samt dottið í hug að saka mig um. Ég gat alltaf bara sett upp englasvipinn.. "ha ég?.." og þar með var ég sloppin. En þið ættuð nú bara að vita...

-Tróð skóna hans Ágústs kennara fulla af snjó þegar hann var að borða í matsalnum.

-Stakk skrúfblýantsoddi í rassinn á Stefaníu stærðfræðikennara (viljandi).

-Trekkti upp svona upptrekkjanlega mús og setti í möppuna hjá sama vesalings stærðfræðikennara svo þegar hún kom og ætlaði að hefja kennsluna opnaði hún möppuna og... já....uppi varð fótur og fit!

En þó það skorti ekki á uppátækjasemina þá var eitt sem mig skorti: kjarkur. Það var þar sem Sæunn vinkona kom inn. Fengi ég (eða við saman) einhverja snilldar prakkarastriks-hugmynd var nú aldeilis ekki víst að ég hefði kjarkinn til að framkvæma það. En það hafði Sæunn. Og eitt prakkarastik er mér mjög minnisstætt í þessu samhengi, og sennilega það allra fyndnasta (finnst mér). Það var þegar undirrituð tók með sér gerfiblek í skólann. Þetta var svona túpa með bláu bleki sem maður gat sprautað út um allt og í byrjun var það blekblátt eins og alvöru blek en eftir nokkrar mínútur breyttist það og allur liturinn hvarf og eftir var bara bleyta. En eins og gefur að skilja urðu þeir sem urðu fyrir þessum blekárásum mínum skelfingu lostnir, að minnsta kosti þangaði til blái liturinn hvarf, þá breyttist stundum skelfingin yfir í reiði (tíhí).

En ég eða við Sæunn höfðum fengið þessa snilldarhugmynd að sprauta bleki á Jón Tryggva stærðfræðikennara, en eins og vanalega skorti mig kjarkinn. Sæunn fékk því túpuna og saman plönuðum við hvernig þetta ætti að gerast. Jón Tryggvi sat uppi við kennaraborðið og maður átti að fara til hans til að fá hjálp ef maður strandaði við reikninginn. Planið hjá okkur Sæunni var sem sé að hún færi upp að kennaraborðinu undir því yfirskini að hún þyrfti hjálp en þegar að borðinu yrði komið myndi hún taka túpuna fram og sprauta beint á Jón Tryggva. Gott plan fannst okkur. Svo labbar Sæunn af stað með túpuna í hendinni aftan við bak. Eitthvað hefur Jón Tryggvi fundið á sér því um leið og Sæunn kemur upp að kennaraborðinu og ætlar að taka túpuna fram til að sprauta, þrífur hann í túpuna og tæmir næstum innihaldið beint framan í Sæunni. Þetta augnablik en sennilega með þeim alfyndnustu sem ég hef upplifað á ævinni. Þarna stóðu þau tvö upp við kennaraborðið, það er erfitt að segja hvort þeirra var meira skelfingu lostið. Andlitið á Sæunni var algerlega blátt og hún var blá langt niður á peysu, ekki alveg það sem hún hafði átt von á þegar hún lagði af stað í þessa svaðilför. Jón Tryggvi var aftur á móti þeim mun hvítari af skelfingu hann vissi jú ekki betur en að hann hefði tæmt úr heilli blekbyttu á nemanda sinn. Þarna stóðu þau hreyfingarlaus í nokkrar sekúndur þangað til Jón Tryggvi sprettur upp úr stólnum og segir Sæunni að drífa sig út og inn á snyrtingarnar til að reyna ná þessu af sér. Á þessum tímapunkti var ég farin að hlægja, og þegar Sæunn tók niður alblá gleraugun og sjá mátti hvíta hringi í krigum augun, var mér allri lokið. Ég veinaði úr hlátri. Sæunn fór inn á bað eins og Jón Tryggvi sagði og allur bekkurinn lá í kasti. Þegar hún svo kom til baka var hún náttúrulega ekkert blá, bara blaut, en ég lá ennþá fram á borðið og hreinlega orgaði úr hlátri....

Og svo var það annað atvik sem mér fannst minna fyndið. Þá var ég í 9. bekk og hafði tekið með mér fretblöðru í skólann. Það var svona foreldradagur og foreldrarnir gengu um aftast í bekknum og fylgdust með. Sjálf sat ég eins og vanalega fyrir miðri skólastofunni, við hliðina á ofninum við gluggann, með skólatöskuna á ofninum. Mér fannst svo fínt að hafa skólatöskuna þar og svo hafði ég olnbogann ofan á töskunni og hönd undir kinn þegar mér leiddist. En allavega, ég bar búin að blása upp blöðruna og ætlaði að fara að setja hana í stólinn hjá Fríðu kennara, en hún kom aðeins á undan áætlun þannig að ég náði ekki að smygla blörðunni í stólinn. Nú þá var ekkert annað að gera en að bíða eftur öðru tækifæri. En eitthvað virtist vera erfitt að finna rétta augnablikið, Fríða sat sem fastast á stólnum auk þess sem það var fullt af foreldrum aftast í skólastofunni. Mér fór að leiðast þófið og laumaði því fretblöðrunni ofan í skólatöskuna. Og svo hélt kennslustundin áfram og mér fór að leiðast, þá gerði ég það sem ég var vön að gera: Lagði olnbogann á skólatöskuna og hönd undir kinn.... og þvílíka frethljóðið kom út úr skólatöskunni. Jæja, ef ég hef einhverntíman viljað hverfa ofan í jörðina þá var það þarna!

Já, þetta voru sem sé nokkur dæmi um skammarstrik mín í den. Kannski engir háalvarlegir hlutir, en samt nóg til þess að manni finnst merkilegt að hafa ekki fengið neinar skammir fyri þetta. En það er kannski þannig að manni hefnist að lokum, og held ég að ég hafi róast töluvert eftir fretsjokkið á foreldradeginum í 9. bekk. En púkinn er enn á sínum stað, og stekkur fram annað slagið, vinnufélögum, eiginmanninum og sonum til mikillar armæðu...

hehehehe

Hlíf

Ný ísöld?

Svona var útsýnið út um útidyrnar hjá mér á laugardagsmorguninn 18. mars.

Ja, ekki nema von að fók hér á Skáni sé farið að velta fyrir sér hvort komin sé ný ísöld. Hér er ennþá snjór og búinn að vera síðan um jól, og auk þess er myljandi frost hér flesta daga. Svona lengi hefur snjórinn ekki legið yfir Skáni neinn vetur síðan fyrir rúmlega tuttugu árum. Oftast er farið að vora hér í mars og má sem dæmi nefna að fyrsta grill vorsins hjá okkur í fyrra var síðustu helgina í mars. Þá meina ég alvöru grill þar sem setið er úti og borðað. En eitthvað segir mér að fyrsta grill vorsins nú í ár verði ekki næstu helgi!

Eins og hægt er að ímynda sér setur þetta veður ýmislegt úr skorðum. Blóma- og garðplönturæktendur eru til dæmis ekki mjög ánægðir með gang mála, hér er garðplöntusala yfirleitt komin á fullt skrið á þessum árstíma. En fólk heldur að sjálfsögðu að sér höndum á meðan snjórinn situr yfir öllu og kuldinn er svona mikill. En þó finnast þeir sem reyna að láta eins og ekkert sé, dúða sig bara og drösla sér út í nístingskuldann til að gera vorverkin í garðinum. Ja, þau vorverk sem hægt er að gera fyrir snjó! Nágrannakonan mín klippti til dæmis eplatréð sitt um helgina, og var hún þá vopnuð vettlingum, húfu og hvað eina og brölti svo með klippurnar upp stigann sem ekki stóð mjög stöndugt á snjónum. Þarna stóð hún svo skjálfandi í stiganum með sultardropa í nefi og klippti hálffrosnar eplatrésgreinar. Svolítið fyndin sjón verð ég að segja!

Jæja, það er víst lítið við þessu að gera en að bíta á jaxlinn og bölva í hljóði og vona að bráðum komi betri tíð með blóm í haga!!

Hlíf hálffrosna

Nýjung í innanhússarkitektúr?

Stundum finnst mér nóg um sjónvarpsgláp strákana hér á heimlinu. Þeir bræður gætu alveg hugsað sér að glápa á sjónvarpið heilu og hálfu dagana ef þeir bara fengju frið fyrir foreldrum sínum til þess. Þeir fá ekki að horfa nema visst mikið á imbann, nema helst á föstudagseftirmiðdögum þegar sýnd er klukkustundar löng sería af gömlum Disneymyndum á danska ríkissjónvarpinu. Þá eru þeir svo gersamlega inn í sjónvarpinu að það er varla nokkur leið að fá samband við þá. Það versta er þegar við erum sein með matinn og Disneyserían nær að byrja áður en þeir eru búnir að éta. Þá er sko ekki hægt að halda þeim föngnum inni í eldhúsi. Þeir eru svo spenntir yfir Andrési og Mikka mús og félögum að þá má sko ekki einu sinni missa af hálfri mínútu út af pissupásu.

Þeir bræður hafa þurft að hlusta töluvert á foreldra sína undanfarið þegar við höfum verið að ræða eitt og annað varðandi nýja húsið. Hvernig eigi að hafa þetta allt saman þegar við flytjum og þó strákarnir séu sennilega oft þreyttir á öllum þessum pælingum þá eru þeir náttúrulega líka spenntir fyrir nýja húsinu.
En eftir Disneyseríuna í kvöld hefur Egill greinilega verið að spá í hvort ekki væri hægt að betrumbæta þetta nýja hús eitthvað og þar með koma í veg fyrir þetta leiðindarvandamál með pissuspreng í miðju Disneysjóvi því hann kom til mín og spurði:
-"Mamma, þegar við flytjum á nýja staðinn, ...getum við þá ekki bara haft klósett í stofunni?"

Jamm, það er spuning hvort þeir séu orðinir einum of sjónvarpssjúkir. Kannski við spilum bara Yatzy á morgun - með pissupásum....

Sögur af rauða dreglinum...

Við fjölskyldan tókum okkur til um daginn og fórum í bíltúr til Köben. Ferðinni var heitið í Experimentarium sem svona vísindasafn fyrir börn þar sem má fikta í gersamlega öllu. Atli var svaka spenntur, enda höfum við aldrei farið þangað áður. Eftir svolítið vesen tókst okkur loksins að þræða okkur í gegnum miðbæ Köben og upp í norðurhluta borgarinnar þar sem safnið er. Þegar við komum á áfangastað voru öll stæði upptekin þannig að við þurftum að leggja bílnum dágóðan spöl frá safninu og labba í skítakuldanum. Þegar við komum að safninu vel frosin og vindblásin var þar múgur og margmenni fyrir utan safnið og í anddyrinu. Það fyrsta sem maður sá var rauður dregill sem var útrúllaður frá stéttinni fyrir utan alveg inn og safnið og dyr opnar upp á gátt.

Vá, það er aldeilis flottheit, bara rauði dregillinn útrúllaður, hugsaði ég og sprangaði inn á dregilinn með fjölskylduna í eftirdragi. Þegar við komum inn beið þar fullt af fólki uppáklætt í sínu fínasta pússi. Þegar við komum inn buðu margir af jakkafataliðinu okkur velkomin og vísuðu okkur á hvar við gætum hengt af okkur yfirhafnirnar. Þegar þarna var komið við sögu var mér farið að finnast þetta pínu furðulegt. Mér fannst svona frekar ótrúlegt að allir safngestir fengu svona fínar og allt að því konunglegar móttökur. Þegar við höfðum hengt af okkur og komum fram í andyrið aftur sáum við að fyrir utan safnið var alveg hellingur af fólki sem beið í röð fyrir utan eftir að kaupa miða en þarna stóðum við inni í hitanum og vorum ekki búin að púnga út svo mikið sem krónu. Þetta var ekki alveg stemma, þannig að Jónas fór á endanum í miðasöluna til að tékka á þessu, það var nú svo sem aldrei planið að svindla sér inn.
Jónas fór að spjalla við miðasöluliðið og svo sé ég hann rífa upp veskið og borga. Svo kemur hann skellihlægjandi til baka. Rauði dregillinn var sem sé útrúllaður því Alexandra prinsessa var að koma í heimsókn og þar með var skýringin á öllu þessu uppábúna liði líka komin. En ástæðan fyrir að við höfðum fengið að valsa inn dregilinn var sú að Jónas var með vídeókameruna á öxlinni og féll því vel inn í hópinn af ljósmyndurum og fréttamönnum sem þarna var. Það héldu því allir að hann væri blaðamaður sem hefði bara tekið fjölskylduna með sér.
Svo nokkrum mínútum seinna kom svo hennar hátign Alexandra Danaprinsessa stormandi inn rauða dregilinn með fylgdarliði. Þvílíkur sirkus í kringum eina manneskju. Þannig að við náðum í þessari heimsókn ekki bara að sjá safnið, heldur líka að sjá eitt stykki prinsessu og að prófa að þramma á rauða dreglinum sem gerist nú sennilega ekki aftur á næstunni!

Annars var safnið alveg snilld, við hefðum getað stoppað þar í nokkra daga án þess að strákunum leiddist. Þeir prófuðu alls kyns kúnstir m.a. að pússla saman plastinnyflum, mæla viðbragðsflýti, dæla vatni, gera ýmiskonar tilraunir með segul, gefa róbót að éta, hanna sín eigin hljóð og ég veit ekki hvað. Ég held að engu barni geti leiðst þarna inni. En Alexöndru prinsessu voru þeir minna spenntir fyrir, eða eins og Atli sagði: "Iss, mér finnst hún nú bara lítil og svo sér maður hana ekki einu sinni almennilega fyrir hattinum!"

The day from hell....

Já, það má kannski segja að dagurinn í gær hafi ekki verið neinn draumadagur...

Í gær var sýning á húsinu milli klukkan 3 og 7 þannig að við gátum ekki verið heima á þeim tíma. Hefði í sjálfu sér verið allt í lagi á "venjulegum" degi en í gær var enginn venjulegur dagur. Ég fann um leið og ég vaknaði að ég var sko ekki í neinu toppformi. Hálsinn bólgnari en ég veit ekki hvað, og var auk þess með bæði eyrnaverk og hita. Jæja, drattaðist fram úr rúminu til að koma strákunum í skólann og leikskólann. Atli kvartaði um að sér væri illt í maganum og ég sagði við hann að það myndi nú örugglega lagast þegar hann væri búinn að borða. Svo þegar ég ætlaði að fara að bursta og stakk tannburstanum upp í hann ældi hann á mig. Og þarna stóð ég drulluslöpp, útæld með hálsbógu og hita, Atli með ælupest, húsið á hvolfi og allt átti að vera tipptopp og við farin út úr húsi eftir hádegi! Ekki alveg draumastaða! Og eitthvað hefur Egill fundið á sér að hlutirnir væru ekki alveg eins og þeir ættu að vera þannig að hann tilkynnti það að hann vildi fara í leikskólann núna strax, annars yrði hann "rosa leiður". Já, það er á svona augnablikum sem undirrituð er alveg pollróleg... ehemm.. mja.. eða svona næstum...

Jæja, það er styst frá því að segja að þetta bjargaðist nú allt saman (eftir panikhringingu í vinnuna til eiginmannsins: "Þú VERÐUR að koma ..NÚNA!")

Og í dag, daginn eftir, sit ég hér upp í sófa, kallinn í vinnunni, strákarnir sofnaðir og ég búin að éta óheilsusamlega stóra skammta af verkjatöflum af öllum stærðum og gerðum. Úti snjóar bara og snjóar og það má segja að það sé hálfgerð jólastemming þegar maður kíkir út. Hér hefur hvorki verið svona mikill snjór og svona lengi í meir en 20 ár og allir snjóruðningspeningar löngu búnir.

Jamm, best að fara að finna sér fleiri Panodil

Hlíf í töflurússi

(Fyrir þá sem eru búnir að reyna að setja inn comment en hafa ekki getað það - ég held ég sé búin að fixa það þannig að það er bara að prófa).