Snjóstormur

Snjónum kyngir niður, hálka úti um allt, fullt af bílslysum, fótbrotum og ég veit bara ekki hvað. Skítakuldi og varla hundi út sygandi. Snjóstormur.
Ef eitthvað er að marka dagblöðin og fréttirnar þá er þetta ástand mála hér á Skáni akkúrat í augnablikinu. Dagblöðin skarta stórum myndum af snjóstorminum á forsíðunni, gjarnan með nokkrum klesstum bílum og svo sem eins og einum almennilegum snjóplóg í forgrunninum. Það mætti bara halda að allt væri komið á heljarþröm.

Nú, og svo kíkir maður út um gluggan og sér að það passar að það hafi snjóað. Mér sýnist að það sé um tveggja sentimetra jafnfallin fönn fyrir utan gluggann. Annars bara fínasta veður og nokkrar mínusgráður. Ekki neitt sem hægt er að kvarta yfir, á minn mælikvarða alla vega.

Ég er búin að sjá það að maður verður að læra aðeins að lesa á milli línanna þegar talað er um snjóstorm hér um slóðir. Ég er farin að sjá það að öll úrkoma sem fellur í frosnu eða hálffrosnu formi hér kallast snjórstormur. Og skiptir þá engu máli hvort hár bærist á höfði eða ekki. Það er því lítið fútt í þessum skánsku snjóstormum fyrir Íslending.

Þegar líður fram að hádegi sé ég grannana koma út einn af öðrum til að sópa innkeyrsluna hjá sér. Snjór í innkeyrslunni virðist vera algjörlega bannaður hér um slóðir. Allir út og sópa og moka þessi þrjú snjókorn sem lentu í innkeyrslunni og fyrir utan útidyrnar. Sjálf sé ég nú ekki alveg tilgangin í því, þetta verður hvort sem er horfið í síðasta lagi á morgun. Ég held nú meir að segja að allir grannarnir mínir þarna fyrir utan viti það svo sem líka, þetta er meira spurning um að sýna að maður sé duglegur og taki til hendinni. O jamm, einhver verður að vera letinginn í hverfinu, ég er sennilega kjörin í það. Snjókornin mín mega bara alveg liggja hér fyrir utan hjá mér - þangað til á morgun.

Sneypuför

Ég fór út að borða með vinnufélögunum í vikunni. Keyrðum eitthvert út í sveit þar sem rekið er leirkeraverkstæði. Við fengum svakalega gott að borða á veitingahúsinu sem rekið er í samvinnu við leirkeraverkstæðið auk þess sem við fengum að skoða verkstæðið og heyra um 150 ára sögu þess. Allt þetta hefði svo sem ekki verið í frásögur færandi ef henni Hlíf hefði ekki tekist að klúðra einu og öðru á leiðinni þangað.

Þegar búið var að ákveða að fara að borða á Vallåkra leirkeraverkstæðinu fóru vinnufélagar mínir strax að rotta sig saman í bílana, því það er jú afskaplega félagsskítslegt að keyra einn auk þess sem það þýðir auka mengun fyrir umhverfið(!). Ég vonaði í lengstu lög að ég gæti troðið mér í baksætið hjá einhverjum og þannig sloppið við að villast um sveitavegi Skánar. Og ef það gengi ekki væri sennilega best að ég keyrði ein og gæti villst í friði. En á endanum var það úr að einn vinnufélagi minn sem var bíllaus fékk far með mér. Ég varaði hana við að ég rataði ekki rassg... um koppagötur Skánar en hún sagði að við hlytum að finna út úr þessu.

Til þess að sýna hversu skipulögð ég er prentaði ég kort með leiðbeiningum út af netinu og þóttist nú fær í flestan sjó. Leiðbeiningarnar virtust svo nákvæmar að ómögulegt væri að villast. Og svo var lagt í hann. Í kolniðamyrkri keyrðum við eftir hraðbrautinni og allt gekk vel. En svo þurftum við að beygja út af henni og fara að keyra koppagöturnar og þá fór heldur betur að versna í því. Við keyrðum fram og til baka og gátum ómögulega fundið þennan afleggjara þar sem við áttum að beygja til hægri. Það stóð jú að hann ætti bara að vera 600 m frá hraðbrautinni. Fram og til baka og við vorum eins og verstu strandaglópar. Í eitt skiptið sem ég ætlaði að snúa við tók ég einum of mikla hreppsstjórabeygju og afleiðingin varð að framhjólið fór á bólakaf ofan í blautt grasið við hliðina á heimkeyrslunni sem ég ætlaði að snúa við í. Og ég var pikkföst. Það var alveg sama hvað ég reyndi, framhjólið var á kafi. Einhversstaðar "in the middle of nowhere" vorum við staddar - gemsalausar- og það eina sem vantaði var að eigandi heimreyðarinnar kæmi út og hundskammaði okkur fyrir að skemma blettinn sinn. Á endanum sá farþegi minn ekki annars úrkosti en fara út að ýta - á spariskónum. Ég gaf allt í botn, setti í gír og drullusletturnar þeyttust yfir bílinn - og farþega minn sem akkúrat á þessum tímapunkti var orðið frekar lítið skemmt af þessu öllu saman. En ekkert gerðist, og fröken Hlíf var oðin pínulítið stressuð. Nú var bara að duga eða drepast og ég gaf allt í botn, drullusletturnar þeyttust út í loftið og ... ég komst upp úr drullunni. Þvílíkur léttir. Ég ætlaði að fara að öskra af kæti.. - þangað til ég sá leirugan farþega minn setjast inn í bílinn. Öll gleðióp fengu að bíða í bili.

Nú og svo rúntuðum áfram í einhvern tíma í viðbót og reyndum að finna út úr þessum 600 m sem stóðu á kortinu. Á endanum gáfum við skít í þessar leiðbeiningar og þá loksins fundum við staðinn. Þar biðu allir vinnufélagarnir eftir okkur, meira og minna frostnir úti í kuldanum, því kvöldið átti sem sagt að byrja með smá sýningu á hvernig leirinn er tekinn og hreinsaður áður en hann er fluttur inn í hús. Þar hlustuðum við, með sultardropa á nefinu, á leirkerakellinguna lýsa þessu öllu með andakt. Ég vildi bara komast inn í hlýjuna og éta.

Loks komumst við inn og eftir ljúffenga máltíð, glaðlegar umræður og slatta af strýðni sem beindist af mér var kominn tími á að keyra heim. Þegar við komum út í bíl sá farþegi minn að annar leðurhanski hennar var horfinn, hafði hún sennilega misst hann í slagsmálunum við drullusletturnar áður. Ég var frekar sneypuleg og sagði að við skyldum stoppa við drullupyttinn og sjá hvort við finndum handskann. En það vildi hún alls ekki. Hefur sennilega séð í hyllingum hvernig mér tækist að festa mig í drullunni aftur eða lóðareigandinn kæmi út og dræpi okkur. Og hún var nú þegar búin að þurrka af fötunum og skónum eins og hægt var. Það var sama hvað ég sagði - nei, við skyldum ekki stoppa hjá drullunni aftur. Á leiðinni heim var ekki mikið talað nema helst um þessar fj... leiðbeiningar sem ég hafði prentað út af netinu og ekkert var að marka. Við vorum sammála um að reyna ekki slíkt aftur.

Þegar ég kom heim sagði ég Jónasi allar sólar -eða öllu heldur sorgar- söguna. Iss, ekki fékk ég mikla huggun þar, honum fannst þetta bara fyndið. Ég reyndi að klóra í bakkann og segja að þetta væri sko allt þessu korti að kenna sem ég hefði prentað út af netinu. Það væri sko ekki dugg að marka það. Þá spyr Jónas: "Mundirðu ekki eftir að breyta ensku mílunum yfir í kílómetra?" ......

Stundum má satt kyrrt liggja, ég er að hugsa um að vera ekkert að segja henni (farþega mínum) frá þessu litla smáatriði sem ég gleymdi. En er með smá samviskubit yfir þessu öllu saman..
-Ætli sé einhvers staðar hægt að fá leðurhandska á góðu verði?

Jamm, þannig var nú það.
Hlíf

Súperíslendingar

Ég held að fátt sé íslenskara en Íslendingar búsettir erlendis. Þegar Íslendingar í útlöndum koma saman er ósjaldan talað um ástkæra föðurlandið, menn berja sér á brjóst, syngja ríðum, ríðum og vilja helst borða hangiket, harðfisk og smér. Svona Íslenskar samkomur held ég varla að séu til enn á Íslandi nema helst á hinum mestu útkjálkum.

Hér í Lundi meðal annars starfrækt Íslendingafélag, íslenskur kirkjuskóli fyrir börn, Íslendingakór og að ekki sé minnst á ófáa saumaklúbba, föndurklúbba og aðrar óformlegri samkomur. Og maður er ekki Íslendingur meðal Íslendinga nema taka þátt í einhverju af þessu. Af augljósum orsökum er ég ekki með í kórnum (gæti þó hugsanlega fengið að hella upp á kaffi á æfingum hjá þeim), en ég er með í svo mikið sem tveimur saumaklúbbum og í kirkjuskólann mæti ég og guttarnir reglulega. Og er það fyrst og fremst út af því að þar eru Íslendingar og íslensk börn, ekki út af því að guttarnir fái svo ægilega kristilegt uppeldi. Satt best að segja er kristilegt uppeldi þeirra eingöngu bundið við kirkjuskólann, en það er nú önnur saga.

En málið er að líkur sækir líkan heim. Maður finnur sig í hópi með Íslendingum, bakgrunnurinn er sá sami og allir geta talað sitt ástkæra ylhýra. Stundum verður maður nefnilega þreyttur að vera eilíft í hlutverki útlendingsins. Maður verður þreyttur á sænskunni og finnst stundum að þessir Svíaræflar getir bara dru... til að tala íslensku við mann. Ókey, þannig hugsar maður nú bara á vondum degi. En það verður samt ekki frá því að komist að hér er maður útlendingur. Maður talar sína bjöguðu sænsku daginn út og daginn inn. Í vinnunni hjá mér er ég til dæmis alltaf kynnt fyrir nýju fólki sem "Liv, hon kommer från Island". Eins og það segi allt sem segja þarf um mig (nokkur orð um hversu gáfuð og skemmtileg ég er væru til dæmis ekki alveg úr vegi..). Og verandi eini útlendingurinn á vinnustaðnum fæ ég oft undarlegustu spurningar um land mitt og þjóð. Eins og ég viti til dæmis hversu stórt að flatarmáli Ísland sé... eða hversu stórt hlutfall fiskiðnaðurinn eigi í útflutningi landsmanna...! Ég verð að fara að lesa mér til til að verða mér ekki til skammar, nei annars, það er sennilega of seint.

En svo ég byrji aftur á byrjuninni þá held ég bara að ég sé ég svei mér þá Íslenskari núna en áður en ég flutti út. Stundum hellist yfir mig löngun í skyr, almennilegt íslenskt rok, snjó og Ríkisjónvarpið (já ég veit, fjarlægðin gerir fjöllin blá!!).
Þegar ég var að leggja af stað heim úr kirkjuskólanum síðastliðinn laugardag frétti ég af íslenskri útvarpsstöð sem sendir út einhverja klukkutíma um helgar. Á leiðinni heim í bílnum leitaði ég upp stöðina og viti menn, þarna í Volvoinum á keyrslu um göturnar í Lundi hljómaði "Stóð ég út í tungsljósi" með honum Bjögga. Frekar undarleg tilfinning verð ég að segja. Og á eftir kom "Þrjú hjól undir bílnum" með Ómari Ragnarssyni og ég réð mér ekki fyrir kæti. Þegar ég kom heim hreinlega hljóp ég inn í stofu til að stilla inn á þessa nýuppgötvuðu stöð. Og svo söng ég með hverju laginu á fætur öðru og strákarnir horfðu stóreygir á mig synga (falskt) texta við lög sem þeir höfðu aldrei nokkurn tíma heyrt. Og ég fór að hugsa, oh hvað það væri nú fínt að eiga heima á Fróni og getað hlustað á tónlist sem maður þekkir út og inn. En augnabliki síðar rankaði ég við mér. Svona útvarp er náttúrulega ekki til heima. Þar er bara spiluð amerísk poppmúsík út í eitt. Kannski eitt og eitt nýtt eða nýlegt íslenskt lag inn á milli (en nýrri íslenskri tónlist hef ég ekki hundsvit á). Og á sömu stundu varð ég bara sátt við mína stöðu. Það er kannski bara miklu betra að vera "súperíslendingur" í Lundi en "ameríkaniseraður" Íslendingur á Fróni.....!

Og hana nú!
Hlíf súperíslendingur

Eftir að hafa þvingað sögur-af-Svíum pósti upp á mína nánustu allt of lengi er nú tími kominn til að leyfa fólki að velja hvort það vill láta þetta yfir sig ganga eða ekki. Þetta verður sennilega alveg jafn innihaldslítið og ófyndið og áður, en sorry, mér finnst bara svo gaman að tjá mig!

jamm, þannig var nú það...!