Fullt af myndum!

Letilíf í sófanum!

Jóhann í þungum þönkum á uppáhalds staðnum sínum. Þarna getur hann setið dágóða stund með hendur á hnjánum og horft á það sem er að gerast í götunni.

Á vanalega rúntinum upp að lestarteinum

Snotra í letistuði og húkkaði sér far með Jóhanni

Snotra í pössun hjá okkur. Jóhann og hún eru peruvinir og geta endalaust leikið sér saman. Þegar húnn vill vera sérstaklega góð við hann sleikir hún á honum eyrun.

Atli og Egill á Valborgsmessubrennu hérna í hverfinu.

Svaka stuð að fá að vaka langt fram yfir háttatíma!

Hádegismatur úti. Í hestahólfinu blómstra fíflarnir en lengra frá má sjá gulan akur þar sem rapsið blómstrar. Rapsið er ekki bara fallegt svona á vorin, nálægt akrinum er einnig ljúfur ilmur.

Skýrsla frá pakkhúsinu

Þegar úti eru 25 stig, brakandi sól, nóg að skemmtilegum hlutum að gera í garðinum og yngsti sonurinn vill bara vera úti; hvað gerir maður þá?

Jú, þá lokar maður sig inni í húsi og fer að pakka ofan í kassa!

Þetta er sko mánuðurinn sem maður spáir virkilega í það hvort það sé ekki í lagi með okkur að vera flytja frá þessum fallega stað með þetta æðislega veður. Hér er maímánuður og fyrri partur júní langbestu mánuðirnir. Júlí er oft einum og heitur fyrir svona eskimóa eins og mig. En maí er alveg mátulegur, gott veður, allt er lifnað við í garðinum, kirsuberjatrén í blóma og allar kryddjurtirnar farnar að vaxa. Og geitungarnir ekki enn komnir á stjá. Sem sagt ekki besti mánuðurinn til að fara að pakka. En það þýðir nú svo sem ekki að vera að kvarta, þetta er sko engum að kenna nema okkur sjálfum! Kannski vex manni þetta líka meira í augum þar sem mér finnst ég nýbúin að pakka upp og koma okkur fyrir. En ég er alveg sannfærð um að þetta verður allt þess virði, Ísland er alltaf heima og Akureyri er sko ekki síður fallegt en skánsku slétturnar. Þannig er að nú er bara að bíta á jaxlinn og bölva í hljóði og láta sem maður sjái ekki sólina þarna úti, pakka í nokkra kassa og þegar Jóhann er orðinn temmilega inniveikur er pása og við förum út að sleikja sólina. Svo kemur þetta allt með kalda vatninu og einmitt í júlí, þegar svækjan er að drepa mann, komum við heim og njótum norðlenska sumarsins. Nei, þegar betur er að gáð þá gæti þetta bara ekki verið betra!

MIKILVÆG LEIÐRÉTTING!

Já, nú verð ég nú bara að fara að skýra málin. Stundum þarf maður greinilega að spekúlera aðeins í hvað maður er að segja svo það misskiljist ekki. Og það að hugsa áður en ég tala (eða skrifa) hefur nú aldrei verið mín sterkasta hlið, en kannski ég þurfi að fara að bæta mig í þessum málum. Þeir sem kíkt hafa á bloggið mitt annað slagið hafa varla misst af því að þrálát ælupest herjaði hér á fjölskylduna fyrir dálitlu síðan. Síðasta bloggið sem ég skrfaði var um þegar Jónas fékk ælupestina í þriðja sinn og Atli spurði hvaða hljóð þetta væru sem hann heyrði frá baðherberginu þegar Jónas var að æla. Einhvernveginn tókst nú ekki betur til en svo með það innlegg að fullt af fólki misskildi um hvað ég var að skrifa og hélt að um morgunógleði væri að ræða (s.s. hjá mér, ekki Jónasi!!). Þegar ég sagði mömmu og Hallrúnu frá þessu ætluðu þær að rifna úr hlátri og sögðu mér endilega vera ekkert að leiðrétta þetta og láta alla halda að ég væri ólétt. Því hélt ég ró minni í svolítinn tíma. En nú eru svo margir farnir að halda þetta og meir að segja Sæunn vinkona búin að óska mér til hamingju, að ég meika þetta ekki lengur.

Sem sagt, til að gera langa sögu stutta þá er málið: ÉG ER EKKI ÓLÉTT! Og það er sko alls ekki á planinu, er sko alveg búinn að gera mitt í þeirri deildinni. Púff, gott að fá þetta á hreint. S.s. engar hamingjuóskir og pakkið niður prjónunum, minn tími er ekki kominn!!!!!!!!

Sorry tengdó....