GLEÐILEGA JÓLAHÁTÍÐ!!!

Vona að þið eigið gleðilega jólahátíð, kærar þakkir fyrir okkur. Er búin að taka helling af myndum og eitthvað af þeim hlýtur að rata inn á bloggið fljótlega. Erum annars búin að hafa það ósköp gott hérna þrátt fyrir þráláta kvefpest sem verið hefur að herja á fjölskylduna. Erum búin að halda eins íslensk jól eins og hægt er að halda hér um slóðir (meir að segja með norðlensku hangiketi, ORA baunum, maltesíni og laufabrauði!) og það besta af öllu er að geta hlustað á jólakveðjurnar á Rás 1 í gegnum netið. Það er alvöru jólafílingur!

Vonandi hafið þið það gott, jólakveðja ;)

Jæja, þá eru jólin farin að nálgast með hröðum skrefum. Að sjálfsögðu er maður farinn að hita upp með því að éta yfir sig meðal annars á jólahlaðborði, nú síðast með vinnufélögunum í hádeginu í dag. Og ég verð bara að segja að ég fíla sænska jólamatinn, eins og mér fannst hann nú óspennandi fyrst þegar ég flutti hingað. Ég er meir að segja farin að spá í hvort ég eigi að fara að prófa mig áfram með smá sænskan jólamat hérna um jólin. Samt hringdu viðvörunarbjöllur í hausnum á mér fyrst þegar ég fór að spá í þetta, "jæja, er ég nú orðin SVONA sænsk?!?".
En málið er að íslenskur jólamatur er svo sem ekkert gífulega spennandi, ja alla vega íslenskur jólamatur sem maður hefur aðgang í Svíþjóð. Fyrstu jólin hér keyrðum við yfir til Danmerkur til að kaupa hamborgarahrygg alveg þangað til við komust að þeirri niðurstöðu að okkur fannst hamborgarahryggur ekkert góður! Þannig að þá voru góð ráð dýr, niðurstaðan varð sú á endanum að við kaupum sænskt hangiket af Íslendingi sem býr hér ofar í Svíþjóð og svo keyrum við yfir til Köben og kaupum svínabóg með puru. Alveg ágætismatur en ég væri alveg til í smá síld, egg, heitreyktan lax og Freistingu Janssons sem er hreint út sagt hrikalega góð. Og smá spari-sænskar kjötbollur fyrir strákana... Nei, þetta gengur ekki lengur, nú verð ég bara að hysja upp um mig íslensku buxurnar. Kannski að ég ætti að biðja mömmu um að koma með vel kæstan hákarl? Þá er maður nú rammíslenskur ekki satt?

Frá hinni hefðbundnu jólahlaðborðsferð fjölskyldunnar. Við förum alltaf á sama stað, lengst út í sveit þar eru hjón sem reka hálfgerða sveitagistingu og veitingar tengdar því. Þar eru börn sérstaklega velkominn og jólasveinninn kemur meir að segja í heimsókn og gefur krökkunum pakka. Alveg meiriháttar!

Nokkrar myndir frá Kanarí.



Hawaiirós í blóma.











Mynd frá rútuferðinni - útsýni yfir norðurhluta Tenerife. Eins og sést ekki mikill gróður, aðallega kaktusar og þykkblöðungar.




Frá Garachico, fallegasta þorpi sem ég hef á ævi minni séð.








Hótelið sem við vorum á var brjálæðislega stórt og ekki var hótelgarðurinn og sundlaugin minni.

Jólarósirnar sem við kaupum í blómabúðinni fyrir jólin eeu aðeins minni en þessi sem sennilega var milli 3ja og fjögurra metra há.

Pálmatré og glæsilegar byggingar í kvöldsólinni.

Ok, ég hef nú alltaf verið þekkt fyrir að hlægja að óförum annarra, því pissaði ég næstum á mig úr hlátri við að lesa þetta blogg... þið verðið bara að kíkja!

http://gudrunb.blog.is/blog/gudrunb/#entry-383012

Tapas og kaktusalýs.

Jæja, þá er ég komin heim frá Kanarí. Alveg rosalega fín ferð. Sex tímar í flugvél er langur tími, maður er hálf flatrassa á eftir. Ja, brúnn varð maður alla vega ekki í þessari ferð, enda var það ekki planið. Búin að sitja á fyrirlestrum frá morgni til kvölds (ekki verður maður minna flatrassa af því) en þetta voru mjög fínir fyrirlestrar og ég er búin að læra alveg helling. Það er alltaf hægt að læra meira um tennur og allt sem þeim tengist...

Hitinn þarna var afskaplega þægilegur, svona 23 til 25 gráður og oftast smá gola. Mjög undarlegt að sjá jólaskraut í þessu sumarveðri! Vorum í fyrirlestrarfríi á miðvikudeginum og þá greip ég tækifærið og fór í rútuferð um Teneriffa eyjuna. Flestir aðrir ætluðu sko aldeilis að nýta tækifærið og liggja í sólinni allan daginn. Ég hef nú aldrei verið neitt fyrir að liggja í sólbaði, mér finnst það óþægilegt og hef auk þess enga eirð í mér að liggja kyrr og sólbakast!

Þannig að ég fór í rútuferð og sá margt fallegt. Maður hefur þessa mynd í huganum að Kanarí sé eintómar sólarstrendur, hótel og sólbrúnir gamlingjar. Þessi mynd af eyjunum passaði alveg þegar maður skoðaði sig um nálægt hótelinu (hef aldrei á ævi minni séð eins marga og eins brúna gamlingja, eins mikið af dýrum búðum og eins hrikalegan fjölda af veitingahúsum á litlu svæði!), en þegar maður var komin aðeins frá helstu túristasvæðunum var margt áhugavert að sjá. Teneriffa liggur til dæmis það sunnarlega að þar vex ekki gras nema þar sem það er vökvað reglulega. Þannig að út í náttúrunni er ekki stingandi strá að sjá, þarna vaxa bara pálmatré, kaktusar og aðrir þykkblöðungar. Allt fullt af nálum og kaktusávöxtum. Sem sagt ekki gott að hlaupa út á víðavang þar ef maður vill ekki verða allur út í nálum. Kanaríbúar rækta mikið að banönum, þannig að það var mikið af bananatrjám, og auk þess rækta þeir líka möndlur, tóbak, saffran, döðlur, fíkjur og margt annað (Fraktaði heim fíkjum, möndlum, kaktusmarmelaði og pálmasýrópi). Ég gerðist meðal annars svo fræg að prófa að tína kaktusalýs, hafið þið prófað það? Jú, kaktusalýs voru mikilvæg útflutningsvara fyrir eyjaskeggja á árum áður, þær eru nefnilega fullar af eldrauðu litarefni sem var mjög eftirsótt áður en verksmiðjuframleidd litarefni litu dagsins ljós. Campari (áfengið sem er á bragðið eins og eyrnarmergur, jakk!) og sumar tegundir af varalitum eru til dæmis litaðar með lit frá kaktusaúsum.

Ég sá meðal annars fallegasta þorp sem ég hef á ævi minni séð. Hef aldrei séð neitt í líkingu við það, gekk bara um göturnar þar með vantrúarsvip á andlitinu. Ótrúlega fallegt með afslöppuðum smábæjaranda. Vona að ég eigi eftir að komast þangað aftur og stoppa í einhvern tíma. Þegar ég síðan kom "heim" á hótel og fór að lýsa ferðinni fannst mér eins og að margir hálf sæju eftir að hafa legið á ströndinni allan daginn.

En svo var náttúrulega farið út að borða með vinnufélögunum á hverju kvöldi. Meðal annars búin að smakka brjálæðislega góðan fisk að ógleymdu tapasinu. Og svo gerði ég svolítið sem ég hef aldrei gert áður: Stóð upp á veitingastað og söng "Skál og syngja Skagfirðingar" fyrir sænska vinnufélaga mína (var bláedrú!).... jamm, nóg um það... fór svo á diskótek á eftir og dansaði eins og vitlaus manneskja (hef ekki gert það síðan sögur hófust) og uppskar hræðilega strengi í ANNARRI rasskinninni daginn eftir, hvernig sem ég fór nú að því....!!

Ég veit ekki, ég er farin að halda að ég sé frekar grámygluleg og litlaus svona dagsdaglega í vinnunni því vinnufélagar mínir voru oft hissa í ferðinni, fannst alveg stórmerkilegt að sjá mig dansa, fíflast, syngja og láta almennt eins og fífl (eins og mér er annars tamt!). Mér hefur greinilega tekist að villa á mér heimildir fram að þessu.... hí, hí!!

En alla vega, til að gera langa sögu stutta (..of seint..), þá var þetta fín ferð. Skrýtið að koma heim í kuldann og myrkrið, og það sem er ennþá undarlegra: ÞAÐ ERU AÐ KOMA JÓL!!

Jæja, læt þetta nægja að sinni, set inn myndir seinna. Kominn háttatími hjá mér....

Fyrst ég er loksins búin að læra að setja myndir inn á bloggið get ég ekki stillt mig........!
Frá ferðinni í Experimentarium í Kaupmannahöfn í haust (Experimentarium er svona hálfgert tæknisafn þar sem maður má og á að fikta í öllu). Atli og Egill stilltu sér upp fyrir framan risaeðlurnar sem voru í fullri stærð og hreyfðu sig ótrúlega eðlilega. Egill var smá smeykur í fyrstu en þegar hann var búinn að fatta að þær voru ekki "alvöru" var hann náttúrulega alveg heillaður.


Önnur mynd úr Experimentarium; Jömmíí..... Egill með grænmeti í matinn!

Jæja, þá er ég búin með fyrstu vikuna í vinnunni. Búin að vera temmilega heilaþvegin þegar ég kem heim á kvöldin, en þetta er nú samt fljótt að koma. Helst tölvufjandinn sem vefst fyrir mér en það er nú ekkert nýtt, he,he! Tannlæknirinn sem ég vinn hjá er við sama heygarðshornið, sem sé alveg jafn fúll og vanalega og allar hinar klinkurnar á stofunni eru yfir sig ánægðar að ég sé komin aftur þannig að þær sleppi við að vinna hjá honum. En sjálfri finnst mér bara fínt að vera hjá honum (ég hlýt bara að vera svona skrýtin). Ég nenni bara ekkert að vera að æsa mig yfir kallinum, hann er bara eins og hann er, besta skinn inn við beinið og svolítið gamall í hettunni. Það gildir bara að loka eyrunum þegar það á við og þykjast vera mátulega sammála til að hafa hann góðan!

Nú svo fer bara að styttast í Kanarí, verður ekki amalegt. Spurning samt hvort maður verði ekki alveg búni að fá nóg af vinnufélögunum eftir að hafa hangið með þeim og engum öðrum í heila viku! En það verður alla vega gaman að sjá Teneriffa, sleikja aðeins sólina (ekki vanþörf á á þessum árstíma) og njóta þess að vera til. Hef ekki einu sinni hugmynd um hvað á að fjalla um á þessu námskeiði, enda talar enginn um það í vinnunni, það eru allir miklu spenntari fyrir sjálfu ferðalaginu og ævintýrinu eins og skiljanlegt er. Þannig að nú er bara að fara að pakka niður sólarvörninni og hárburstanum.....

TENERIFFA HERE I COME!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ég og kisi... við erum vinir! Er maður annars ekki orðinn flottur, orðinn eins árs og allt!!?

Frá bleyjum yfir í tennur.

Já, þá er sko ekkert elsku mamma lengur. Nú er bara að rífa sig upp klukkan sex í fyrramálið og hjóla í vinnuna. Ja, það að vakna klukkan sex verður nú ekkert sjokk, sá yngsti er morgunhress með afbrygðum þannig að maður er hvort eð er alltaf vaknaður kortér í snemma. Aðalmunurinn verður kannski að það verður ekkert elsku mamma fyrir Jóhann meðan ég er í vinnunni, nú er það pabbi sem gildir og eins gott, þar sem hann er orðinn eins og algert frímerki á mér.

Það sem er kannski heldur verra er það að mér finnst ég gersamlega vera búin að gleyma öllu sem hefur með vinnuna að gera. Og ekki bætir úr skák að á meðan ég var í fæðingarorlofi kom nýtt tölvusístem með nýju bókunarkerfi, sjúkraskýrsluskráningu, tímabókunum og reikningakerfi. Umm, það verður gaman hjá mér. Og hafi ég haldið að mér yrði gefinn tími til að læra á þetta fyrst áður en ég set allt á fullt þá hafði ég rangt fyrir mér. Beint inn að tannlæknastól og setja í gang! Jæja, ég er alla vega nokkurn veginn viss um að einhver á eftir að geta hlegið að mér á morgun og þannig getur maður kannski gert daginn glaðari fyrir einhvern.

Svo kem ég heim seinnipartinn á morgun, gersamlega heiladauð og stari tómum augum út í loftið. En þá er nú gott að eiga ástkæran eiginmann sem nú er heima í feðraorlofi. Hann tekur örugglega vel á móti mér, færir mér dagblaðið og inniskóna, vísar mér inn í sófa, og ég get svo lesið í ró og næði á meðan ég finn matarylminn breiðast um húsið. Svona eins og þegar Jónas kemur heim úr vinnunni....he, he! Nja, kannski ekki alveg! En það er nú samt gott að skipta aðeins um hlutverk og komast frá heimilinu. Ætla ég að því tilefni að satsa aðeins extra á mig, fara í leikfimi og svona. Já, ég segi nú bara eins og Jóhanna forðum: "Minn tími er kominn!".. og hana nú!

Vá maður, þetta skrifast á spjöld sögunnar, ég komst loksins inn á bloggið mitt! Var alltaf á leiðinni að skapa nýtt blogg og gefa skít í þetta, en tókst þetta loksins (humm... með hjálp frá Jónasi). Að sjálfsögðu nennir enginn að kíkja á þessa síðu lengur þar sem ekkert hefur gerst í mánuði en það er nú kannski ekki úr vegi að athuga hvað ég verð dugleg að blogga áður en ég fer að segja fólki frá endurlífguninni....hummm..

Labbandi lampaskermur

Þegar lampaskermurinn labbar fram hjá mér fæ ég þetta svakalega samviskubit. Svo sest hann niður beint fyrir framan mig og horfir á mig með þessu líka eymdarsvip. Og ég geri ekkert til þess að hjálpa og það sem verra er er að ég ber ábyrgð á þessu öllu saman...

Nei, þetta er ekki neinn súrrealískur draumur sem mig dreymdi í nótt, heldur raunveruleg sena hér úr heimilislífinu síðustu dagana. Þar sem ég ætla ekki að fara að standa í einhverju kettlingastandi þá var kötturinn sendur skurðaðgerð til að koma í veg fyrir allt slíkt í framtíðinni. Þannig að nú labbar hún hér um húsið með einskonar lampaskerm á hausnum til að hún sleiki ekki sárið. Og mér finnst ég vera alveg svakalega vond manneskja. Ég meina, í sveitinni var sko ekki gert neitt svona, kettirnir fengu bara að leika lausum hala. Og þar hreyfðu þeir sig það mikið að þeir fitnuðu ekki. En hér gilda aðrar reglur. Ég er til dæmis búin að læra að maður verður að halda í með matinn, annar hleypur vinkonan bara í spik. Fattaði það að vísu aðeins of seint og var skömmuð hjá dýralækninum að kattarræfillinn væri þybbinn. Nú er bara harkan sex, naumt skammtaður matur, engin mjólk (hún þolir ekki mjólk!), og bara þurrfóður. Þvílíkt hundalíf segi ég nú bara.

En kötturinn kvartar ekki (nema þá yfir lampaskerminum) og lætur sér hundalífið vel líka. Kattakelling sem ég er, þá er ég alltaf að fíflast í henni, Agli finnst gaman að leika sér við hana og Jóhann hefur ekki af henni augun ef hann sér hana einhversstaðar. En nú þegar er búið að "taka hana úr sambandi" þá er loksins hægt að fara hleypa ræflinum út og verður þá spennandi að sjá hvað hún dregur hér heim í hús. Ég giska á að það verði eitthvað fleira en þessi fölnuðu laufblöð sem hún hefur dröslað inn í hús hingað til. Það má hugsa sér innyflaorma af ýmsum toga, en þó fyrst og fremst "fästingana" sem eru kvikindi sem festa sig á fólk og dýr til að sjúga blóð og sleppa ekki takinu fyrr en þeir eru að springa. Þá skríða þeir um gólfin (eða upp í rúmi!) útbelgdir og geta enga björg sér veitt. Og ef maður slysast til að stíga ofan á þá verður lítið annað eftir en stór blóðsletta á gólfinu.

Já, það er gaman að vera kattareigandi í útlöndum...

Meatloaf-ur Hauksson og sigurvissir Svíar

Kíkti inn á heimasíðu Ríkisjónvarpsins um daginn til að sjá íslenska lagið sem senda á í Júróvisjón. Fyrst hlustaði ég bara á lagið og fattaði ekki að hægt væri að sjá myndbandið líka. Mér fannst lagið bara ágætt við hlustun. Svo sá ég að hægt var að sjá myndbandið líka þannig að ég kíkti á það. En þá fór hrifningin dvínandi. Talandi um gangandi tímaskekkju. Eiríkur ræfillinn hefur greinilega ekki fengið styrk frá Ríkissjónvarpinu til að kaupa sér ný sviðsföt þannig að hann hefur þurft að dursta rykið af þeim sem hann var í þegar hann söng "Gaggó vest" hér um árið. Og hárburstanum gleymdi hann greinilega heima hjá sér í Noregi. Vona bara að hann verði búinn að spara sér fyrir almennilegum fötum (sem ekki þarf heila kúahjörð í) og ná í hárburstann til Noregs fyrir keppnina.

Í Skánska dagblaðinu í dag var verið að dæma öll lögin sem eiga að keppa í Júróvisjón í maí og þar með talið íslenska lagið. Í stuttu máli sagt fékk lagið algeran falldóm. Og þar sem Svíunum finnst annað hvert orð í íslensku enda á -ur, þá var Eiríkur snarlega skírður "Meatloaf-ur" í höfuðið á afdankaða bandaríska þungarokkaranum, sem mér fannst nú frekar fyndið.

En hvað sænska Júrúvisjónlaginu viðkemur, þá eru Svíarnir það sigurvissir að þeir eru þegar farnir að skipuleggja hvernig á að halda upp á sigurinn ÞEGAR Svíar vinna í maí. Í fúlustu alvöru!

Þegar undirmeðvitundin tekur völdin.

Þeir sem þekkja mig vita nú kannski að ég er ekki mesta íþróttafrík sem til er. En ég þykist nú samt vita það að maður neyðist nú til að hreyfa á sér rassinn endrum og sinnum ef maður ætlar ekki að stirðna alveg og hlaupa (meira) í spik. Eftir óléttuna er ég alger "sóffaklessa" og finn sko alveg að ég þarf að fara hreyfa mig. En veðrið hér í vetur hefur sett strik í reikninginn. Það er ekki búið að viðra vel til gönguferða með barnavagninn, sífelldar rigningar og sífellt rok. Að maður tali nú ekki um þennan skánska rakakulda sem nístir í gegnum merg og bein sama hvað maður reynir að dúða sig. Göngutúrarnir urðu því ekki svo margir og á endanum var ég komin með "inniveiki" og orðin hálf örvæntingarfull yfir hreyfingarleysinu.

Maður gerir ýmislegt misgáfulegt þegar maður er örvæntingarfullur og þannig varð það með mig. Áður en skynsemin náði bíta í skottið á mér var ég búin að kaupa gamalt þrekhjól á netinu og Jónas búinn að drösla draslinu inn í hús. Og þarna stóð maskínan og tók upp hálfa stofuna og ég var bæði búin að eyða peningum í þetta ferlíki og senda Jónas eftir því. Mér var því ekki til setunnar boðið, það var bara að príla upp á gripinn og trampa af stað. Sem ég og gerði. Og eftir nákvæmlega níu mínútur var ég gersamlega sprungin á limminu og fnæsti og dæsti eins og asmaveikur hundur. Humm, kannski ekki alveg í besta forminu. En ég þrjóskaðist við, heiður minn var í veði, ég skyldi sko sýna að ég hefði viljastyrkinn. Eftir rúma viku af hjólamaskínutrampi fékk ég ælupest. Og áður en ég komst í gang aftur fékk ég hita og hálsbólgu. Og áður en ég komst í gang enn aftur tókst mér að snúa einhvernveginn upp á hnéð á mér þannig að ekki var neitt um hjólatúra í nokkra daga. Það fyndna er að ég var sko ekkert að hjóla þegar ég beyglaði hnéð heldur að ná í sokka undir hjónarúm, ehhemm...

En nú er hnéð að komast í lag og þannig að mér er ekki til setunnar boðið, heiður minn er í veði. Þannig að nú er ekkert elsku mamma, bara að príla upp á hjólið og hamast, ja, að minnsta kosti í þessar fáu mínútur sem ég endist. Svo er bara að sjá hvort eitthvað nýtt setur strik í reikninginn á næstunni, ég er nefnilega hreinlega farin að halda að undirmeðvitundin sé búin að taka völdin og geri allt sem í hennar valdi stendur til ég sleppi við príla upp á gripinn og rifja upp hvað ég er í lélegu líkamlegu formi (og hvað það er ógeðslega leiðinlegt að hjóla alltaf á sama stað). En undanfarið er veðrið hérna farið að skána, kannski ég geti bara farið út ganga með barnavagninn í staðinn? En það leysir að vísu ekki vandamálið með að hjólamaskínuóskapnaðurinn stendur hér og tekur upp hálfa stofuna og minnir mig á hvað maður er vitlaus stundum...

Jæja, búin að fara og ná í Prins Póló kassann minn. Þegar ég var búin að ná í gleraugun þá fór ég náttúrulega beint yfir götuna inn í Polonia búðina. Þar stóð hópur fólks við kassann og virtist vera að ræða landsins gagn og nauðsynjar - allt á pólsku. Ég stillti mér kurteislega upp aftan við hópinn og beið. Allt í einu þögnuðu allir og litu á mig. Ég varð náttúrulega alveg eins og bjáni en tókst samt að stynja upp að ég væri að ná í Prins Póló kassann sem ég hefði pantað í síðustu viku. Konan við kassan afsakaði sig og fór inn á lager til að sækja kassann. Á meðan spjölluðu Pólverjarnir í hálfum hljóðum og horfðu á mig. Ég var sko farin að fatta að þarna var ég þokkalega ekki að passa inn, sennilega eru níutíuogníu prósent af kúnnunum pólverjar. Þegar konan kom til baka með kassann fór hún að skýra út fyrir Pólverjunum að ég væri að sækja Prins Póló súkkulaði, allir Íslendingar væru nefnilega alveg vitlausir í Prins Póló. Hún hafði greinilega heyrt skýringu einhvers Íslendings á því hvernig þetta súkkulaði varð svona vinsælt hjá landanum og útlistaði þetta fyrir löndum sínum. Allt í einu horfði allir hópurinn á mig aftur með spurnaraugum. Ég brosti vandræðalegu brosi og byrjaði í fáti að fálma eftir veskinu mínu. Loksins gat ein eldri kona í hópnum ekki orða bundist: Af hverju Prins Póló? Það er ekkert merkilegt. Það er sko til miklu betra pólskt súkkulaði en Prins Póló! Ég brosti ennþá meira vandræðalega og hélt þéttingsfast um peningaveskið mitt. Áður en ég vissi af var sú gamla búin að draga mig inn að súkkulaðihyllunum og fór að fræða mig um sögu pólsks súkkulaðis.
-"Englamjólk". "Englamjólk, þú bara verður að prófa hana!"
Nú var mér sko alveg hætt að lítast á blikuna. Ég sem hafði bara ætlað að ná í mitt Pins Póló og nú var einhver pólsk kelling farin að reyna að pranga inn á mig einhverju sem hljómaði eins og eitthvað ólöglegt. Vandræðalega brosið var orðið gersamlega frosið á andlitinu. Konan á kassanum hefur kannski fundið að þetta var orðið vandræðalegt og kom mér til bjargar og sagði við þá gömlu að ég væri nú bara að sækja þennan kassa í dag en næst þegar ég kæmi myndi ég örugglega prófa englamjólkina. En englamjólk eru sem sagt súkkulaðibitar fylltir með vanillukremi. Sú gamla lét það gott heita en minnti mig á að Prins Póló væri bara prump og ég ætti að kaupa almennilegt pólskt súkkulaði.
Ég borgaði Prinskassann minn og hópurinn horfði á mig fara út. Þegar ég var um það bil að loka dyrunum upphófust miklar umræður aftur sem örugglega snerust um þessa skrýtnu Íslendinga sem ekki vita hvað er gott súkkulaði.

En ég, ég er bara heimskur Íslendingur sem ekki veit betur og er því sæl og ánægð með mitt lélega pólska súkkulaði. En hver veit nema nema ég sé að missa af einhverri guðdómlegri sælkerasúkkulaðiupplifun og er því ekki útilokað að ég prófi bara englamjólkina næst!

Heyrt í eldhúsinu:

Egill: Mamma, þegar maður er búinn að vera mjög mjög gamall mjög lengi deyr maður þá?
M: Já...
E: ..það er ekki gott
M: Þegar maður er búinn að vera gamall mjög lengi þá finnst manni allt í lagi að deyja. Þá fer maður aftur upp til himna til Guðs.
E: Aftur? Er maður þá búinn að vera áður í himninum?
M: Jaá...sko...
E: En hver er eiginlega Guð?
M: eee...Guð sem skapaði heiminn og vakir yfir okkur öllum...
E: Jahá. Ég veit nú eiginlega ekkert hver það er.
M: Jú, Guð á himninum ..sem er til dæmis talað um í kirkjuskólanum.... Guð og Jesú....
E: mmm já, ég held að ég kannist eitthvað við Jesú...


Púff. Ég vissi að ég var ekki að standa mig í trúaruppeldinu og íslenski kirkjuskólinn annan hvern laugardag bjargaði ekki öllu í þeim málunum. En hvað er það sem gerir að maður er eins og bjáni þegar maður ætlar að fara að tala um Guð og Jesú við börnin? Ef ég væri algerlega trúlaus væri það kannski ekki undarlegt, en það tel ég mig nú þrátt fyrir allt ekki vera þannig að mér finnst þetta mjög merkilegt! Mér vefst einhvernveginn tunga um tönn (sem er nú annars sjaldan vandamálið hjá mér, ha, ha) og allt sem ég segi verður svo bjánalegt. Þannig að maður lætur bara "proffsin" um þetta, þ.e. kirkjuskólann. Lélegt Hlíf!

Spegill, spegill herm þú mér....

Díses, er sko alveg búin að fá meir en nóg af því að glápa á sjálfan mig í speglinum núna um helgina. Ætla helst að forðast að sjá sjálfan mig í spegli næstu vikurnar eftir þetta ævintýri. Ég fékk sem sé lánaðar heim sex stykki af gleraugnaumgjörðum sem ég mátaði milljón og sjö sinnum þar sem ég átti temmilega erfitt með að ákveða mig. Gekk meira segja svo langt að ég lét Jónas taka myndir af mér (þokkalega sjúskaðri ennþá með koddafarið í hárinu) með mismunandi umgjörðum sem hann svo setti inn á netið. Svo hringdi ég í múttu og skipaði henni að fara til Svölu og skoða ófögnuðinn með henni svo þær gætu komið með úrskurð sinn. Ég sem hata að láta taka myndir af mér, ef þetta kallast ekki ákvarðanafælni þá veit ég ekki hvað! Nú, mamma og Svala skoðuðu myndirnar og komu með tillögu en ég held nú samt að þær hafi haft meiri skoðanir á (skortinum) á hárgreiðslunni og hvað ég væri orðin kinnfiskasogin, en það er nú önnur saga! Myndunum var svo snarlega kippt aftur út af netinu eftir að búið var að skoða. En það sem verra var var að tengdó kíkti akkúrat inn á netið á meðan myndirnar voru þarna. Þau skildu ekkert í þessum frekar undarlegu myndum af frúnni teknum frá ýmsum vinklum...

Nú, fór svo í dag til að skila herlegheitunum og panta gler, nú er sko ekkert aftur snúið. Það er náttúrulega alveg týpískt fyrir mig að ég valdi umgjarðir sem eru um það bil jafn látlausar og skreytt jólatré. Af hverju get ég ekki verið skynsöm og keypt mér eitthvað látlaust og praktískt? Merkilegt.

Þetta dæmi kostar svo að sjálfsögðu skildinginn þannig að þegar ég gekk út úr gleraugnabúðinni var ég svona hálf miður mín yfir kostnaðinum á þessu öllu saman. Þar var stæsti hlutinn af fæðingarorlofinu fokinn. Ég þurfti því verulega á því að halda að róa taugarnar aðeins. Og hvað er nú betra til þess fallið en smá súkkulaðibiti? Og akkúrat þarna standandi fyrir utan gleraugnabúiðina sannaðist máltækið að þegar neyðin er stærst er hjálpin næst. Því beint á móti gleraunabúiðinn er einhver búð sem heitir Polonia og lítur út eins og lítil kjörbúið. Ég gekk þar inn til að sjá hvort ekki væri hægt að finna þar einhvern ætan súkkulaðibita. Og viti menn, hvað haldiði að ég hafi fundið? Þetta reyndist vera kjörbúð með fullt af pólskum vörum og þarna fann ég hvorki meira né minna en Prins Póló sem ég er búin að vera drösla heim frá Íslandi ef ég hef pláss í farangrinum (sem er náttúrulega aldrei). Þvílík gleði, keypti mér þau sex stykki sem til voru í búðinni, pantaði heilan kassa (þar var restin af mánaðarlaununum fokin!) og gekk sæl og glöð út með prinspólóin mín. Hugsið ykkur hvað smá súkkulaði getur gert. Og svo er Prins Póló auk þess eiginlega ekki súkkulaði, heldur mest loft, og ekki fitnar maður af því...

Þannig að nú er bara að bíða eftir að gleraugun verði tilbúin þannig að ég geti farið að sjá heiminn í nýju ljósi með jólatrésgleraugunum mínum. En speglana ætla ég að forðast áfram og verður koddafarshárgreiðslan því sennilega mín aðalhárgreiðsla næstu vikurnar...

En hvað skiptir það máli þegar maður á Prins Póló?

Jæja, þá er árið liðið í aldanna skaut og komið árið tvöþúsundogsjö. Og ég búin að eiga ammæli. Ég verð eiginlega að segja að þetta var í fyrsta sinn sem ég hefði alveg viljað sleppa við að verða einu ári eldri. Afmælisdagurinn var náttúrulega fínn, Jónas sætur í sér að baka tertu handa mér og svona (slæ aldrei hendinni á móti góðri tertu, ha, ha!!) , þannig að ekkert yfir sjálfum deginum að kvarta. Það er bara þetta með þrjátíuogfimm. Búin að velta því fyrir mér hvernig stendur á því að mér fannst þetta svona miður gaman og er held ég búin að komast að þeirri niðurstöðu að þetta hafi eiginlega ekki með neitt þrjátíuogfimm að gera heldur frekar aðstæðurnar akkúrat núna. Ég lá náttúrulega á sóffanum síðustu tvo mánuðina áður en ég átti Jóhann, ekki verður maður beint buffaður af því (meira svona eins og Lindubuff), Eftir fæðinguna tóku svo náttúrulega við andvökunætur með tilheyrandi þreytu og baugum undir augunum. Og svo nú þegar maður ætlar að fara að koma sér í gang og hreyfa sig, fara út í göngutúra og þvílíkt þá er bara alltaf skítakuldi, mýgandi rigning og rok. Er þar af leiðandi komin með inniveikina líka með temmilegt framtaksleysi sem fylgifisk. Nú og svo verður maður bara allt í einu þrjátíuogfimm mitt í öllu þessu og kennir aldrinum um allt það sem miður hefur farið síðustu mánuði. En svona eftir á fór ég nú að hugsa þannig að iss, þetta var sko ekkert aldurinn bara heldur meira svona tímabundið álag og óheppni.... þangað til í dag...

Fór í sjónmælingu í dag. Er farin að sjá það illa að ég þarf gleraugu. Ekki bara til að lesa. Til að ganga með ALLTAF.

Díses nei, kannski hafði ég bara rétt fyrir mér: Ég ER orðin gömul!!!!!!!!!!!!!