Já, fyrst ég er farin að játa á mig gamlar hrekkjusvína-syndir þá er kannski bara best að láta ekki þar við sitja! Það er ekki nóg með að ég sé hrekkjusvín heldur hef ég alveg svakalega gaman af því að hlægja að óförum annarra. Þetta vita nú sennilega flestir sem þekkja mig. Það var eflaust þess vegna sem mér fannst blektúpuævintýrið okkar Sæunnar svona óstjórnlega fyndið, þar fór saman hrekkjusvínið í mér og það að hlægja að óförum annarra! Það gerist ekki betra. Sem betur fer hlæ ég nú ekki að hvaða óförum sem er hjá öðrum, en alls kyns hrakfarir eins og að detta á hausinn eða reka stóru tánna í finnst mér alveg ógeðslega fyndið. Stundum er að vísu erfitt að halda sér réttu megin við strikið svo fólk verði ekki móðgað. Í þessu samhengi man ég sérstaklega eftir þegar ein eldri kona sem ég var að vinna með í Goða lýsti fyrir mér með andakt hvernig hún hefði dottið í stiga og orðið röndótt af marblettum á eftir. Fyrst í stað reyndi ég að halda andlitinu og kinka kolli með meðaumkunarsvip, en það varð bara erfiðara og erfiðara og á endanum hreinlega sprakk ég úr hlátir beint framan í konugreyið. Ja, það mátti allavega lesa á svip hennar á eftir að ég fékk engar stjörnur þar.

Annað dæmi sem mér dettur í hug er þegar Jónas hrundi hér niður af háaloftinu. Hann var á leiðinni upp stigann að sækja kassa upp á háaloft og stóð efst í stiganum til að kíkja í kringum sig. Skyndilega rennur stiginn undan honum og bæði Jónas og stiginn lenda á forstofugólfinu með miklum dynk. Þarna lá Jónas vel mörboltaður ofan á stiganum, búinn að skrapa á sér báða handlegginn og verða sér út um óendanlegan fjölda af marblettum. Flestar góðar eiginkonur hefðu á þessu augnabliki rokið að stað til að hjúkra limlestum eiginmanninum... en ekki ég. Þegar ég sá að Jónas hreyfði sig (=hann var sem sé enn á lífi!) hreinlega rifnaði ég úr hlátri mér fannst þetta svo fyndið. Jónasi var kannski ekki alveg eins skemmt. Sjálf þóttist ég nú bara góð að hafa alla vega athugað hvort hann var lifandi áður en ég sprakk úr hlátri, það er alltaf eitthvað!
Já, svona er er ég nú illa innrætt!

Jónas segir að það sé nú mikil blessun að ég skyldi ekki fara í hjúkkuna, hann segir að ég yrði gersamlega gangslaus sem hjúkka, ég yrði svo upptekin við að hlægja að óförum vesalings sjúklinganna. Ja, hvort ég er alveg svo slæm veit ég nú ekki, hvað finnst ykkur?

hjé hjé hjé hjé hjé