Skýrsla frá ælubælinu

Jæja, nú er ég nú eiginlega komin með æluna upp í háls af þessu öllu saman. Þetta heimili er búið að vera þvílíkt ælubæli hérna síðustu þrjár vikurnar að það er engu lagi líkt. Hér er stutt skýrsla:

• Jónas fer til Íslands til að vinna og tengdó kemur til að passa á meðan ég er í vinnunni.
• Jóhann fær ælupest og stuttu seinna verður tengdó líka veik.
• Jóhann verður svo veikur að við förum með hann á neyðarmóttökuna og verðum að fá lækni heim tvisvar sinnum.
• Tengdó verður ennþá slappari en Jóhann fer að braggast eftir að hafa ælt upp öllu í fimm sólarhringa.
• Atli verður veikur en fer að braggast eftir þrjá daga.
• Jónas kemur heim.
• Tengdó fer heim hálfveik.
• Atli veikist aftur.
• Jónas verður veikur, ég rýk heim úr vinnunni til að passa Jóhann og er varla komin heim þegar það er hringt frá leikskólanum því Egill er orðinn veikur.

Og þannig er staðan í dag. Í vinnunni hjá mér finnst engum merkilegt lengur að ég verði að rjúka heim: "Ha, nú? Hver er veikur núna?" Og svo er maður með samviskubit yfir að skilja vinnufélagana alltaf eftir með það sem ég á að vera að gera, þó það sé nú lítið við því að gera. Týpískt. Bíð nú bara eftir því að verða veik sjálf, er orðin svo taugaveikluð af þessu öllu saman að maður er sífellt að spá í hvernig manni líður. "Jú, nú finn ég sko að ég er að verða skrýtin í maganum..."

En nú finnst mér sem sagt nóg komið. Er búin að fá nóg af því að þrífa upp ælur, deila út kóki og horfa upp á fjölskyldumeðlimi líða virkilega illa. Pirr, arg, stuna, hvæs, nöldur.

Jäkla skit (fyrirgefið orðbragðið)

Jæja, þá er ég búin að fá aðeins útrás. Lofa að vera í betra formi næst.

Kveðja frá ælubælinu á Västratornsvägen.