Afi.

Hrossahlátur. Stórar hendur. Svo háværir hnerrar að maður hrökk í kút. Stórir gúmmískór og helst lopapeysa. Hestaspjall. Klóraði sér á bakinu á karminum við búrdyrnar. Hressilegar snýtingar. Sögur sem hann tók sér góðan tíma til að segja - en voru fyllilega þess virði að bíða eftir. Húmor. Vasaklútur í buxnavasanum. En þó fyrst og fremst maður með mikla útgeislun, æðruleysi, ákveðni, dugnað og hlýju. Þetta var afi minn.

Mikið afskaplega fannst mér tómlegt að koma í Tumabrekku þegar afi var ekki þar. Mér fannst hvað eftir annað að hann hlyti bara að vera úti í hesthúsi eða inni stofu og kæmi fljótlega fram í eldhús. Ég held að ég geti sagt að þetta sé í fyrsta sinn sem ég hef virkilega séð eftir því að hafa búið erlendis síðastliðin átta ár. Ég geri mér grein fyrir að ég hef misst af mörgum góðum stundum sem ég hefði getað átt með afa og öðrum ættingjum hefði ég búið nær. En svona er gangur lífsins, lífið heldur áfram og allir hafa sitt. En minningin um afa er ljóslifandi og mun vera um ókomin ár.