Já, þá er sko ekkert elsku mamma lengur. Nú er bara að rífa sig upp klukkan sex í fyrramálið og hjóla í vinnuna. Ja, það að vakna klukkan sex verður nú ekkert sjokk, sá yngsti er morgunhress með afbrygðum þannig að maður er hvort eð er alltaf vaknaður kortér í snemma. Aðalmunurinn verður kannski að það verður ekkert elsku mamma fyrir Jóhann meðan ég er í vinnunni, nú er það pabbi sem gildir og eins gott, þar sem hann er orðinn eins og algert frímerki á mér.
Það sem er kannski heldur verra er það að mér finnst ég gersamlega vera búin að gleyma öllu sem hefur með vinnuna að gera. Og ekki bætir úr skák að á meðan ég var í fæðingarorlofi kom nýtt tölvusístem með nýju bókunarkerfi, sjúkraskýrsluskráningu, tímabókunum og reikningakerfi. Umm, það verður gaman hjá mér. Og hafi ég haldið að mér yrði gefinn tími til að læra á þetta fyrst áður en ég set allt á fullt þá hafði ég rangt fyrir mér. Beint inn að tannlæknastól og setja í gang! Jæja, ég er alla vega nokkurn veginn viss um að einhver á eftir að geta hlegið að mér á morgun og þannig getur maður kannski gert daginn glaðari fyrir einhvern.
Svo kem ég heim seinnipartinn á morgun, gersamlega heiladauð og stari tómum augum út í loftið. En þá er nú gott að eiga ástkæran eiginmann sem nú er heima í feðraorlofi. Hann tekur örugglega vel á móti mér, færir mér dagblaðið og inniskóna, vísar mér inn í sófa, og ég get svo lesið í ró og næði á meðan ég finn matarylminn breiðast um húsið. Svona eins og þegar Jónas kemur heim úr vinnunni....he, he! Nja, kannski ekki alveg! En það er nú samt gott að skipta aðeins um hlutverk og komast frá heimilinu. Ætla ég að því tilefni að satsa aðeins extra á mig, fara í leikfimi og svona. Já, ég segi nú bara eins og Jóhanna forðum: "Minn tími er kominn!".. og hana nú!
Engin ummæli:
Skrifa ummæli