Súperíslendingar
Ég held að fátt sé íslenskara en Íslendingar búsettir erlendis. Þegar Íslendingar í útlöndum koma saman er ósjaldan talað um ástkæra föðurlandið, menn berja sér á brjóst, syngja ríðum, ríðum og vilja helst borða hangiket, harðfisk og smér. Svona Íslenskar samkomur held ég varla að séu til enn á Íslandi nema helst á hinum mestu útkjálkum.
Hér í Lundi meðal annars starfrækt Íslendingafélag, íslenskur kirkjuskóli fyrir börn, Íslendingakór og að ekki sé minnst á ófáa saumaklúbba, föndurklúbba og aðrar óformlegri samkomur. Og maður er ekki Íslendingur meðal Íslendinga nema taka þátt í einhverju af þessu. Af augljósum orsökum er ég ekki með í kórnum (gæti þó hugsanlega fengið að hella upp á kaffi á æfingum hjá þeim), en ég er með í svo mikið sem tveimur saumaklúbbum og í kirkjuskólann mæti ég og guttarnir reglulega. Og er það fyrst og fremst út af því að þar eru Íslendingar og íslensk börn, ekki út af því að guttarnir fái svo ægilega kristilegt uppeldi. Satt best að segja er kristilegt uppeldi þeirra eingöngu bundið við kirkjuskólann, en það er nú önnur saga.
En málið er að líkur sækir líkan heim. Maður finnur sig í hópi með Íslendingum, bakgrunnurinn er sá sami og allir geta talað sitt ástkæra ylhýra. Stundum verður maður nefnilega þreyttur að vera eilíft í hlutverki útlendingsins. Maður verður þreyttur á sænskunni og finnst stundum að þessir Svíaræflar getir bara dru... til að tala íslensku við mann. Ókey, þannig hugsar maður nú bara á vondum degi. En það verður samt ekki frá því að komist að hér er maður útlendingur. Maður talar sína bjöguðu sænsku daginn út og daginn inn. Í vinnunni hjá mér er ég til dæmis alltaf kynnt fyrir nýju fólki sem "Liv, hon kommer från Island". Eins og það segi allt sem segja þarf um mig (nokkur orð um hversu gáfuð og skemmtileg ég er væru til dæmis ekki alveg úr vegi..). Og verandi eini útlendingurinn á vinnustaðnum fæ ég oft undarlegustu spurningar um land mitt og þjóð. Eins og ég viti til dæmis hversu stórt að flatarmáli Ísland sé... eða hversu stórt hlutfall fiskiðnaðurinn eigi í útflutningi landsmanna...! Ég verð að fara að lesa mér til til að verða mér ekki til skammar, nei annars, það er sennilega of seint.
En svo ég byrji aftur á byrjuninni þá held ég bara að ég sé ég svei mér þá Íslenskari núna en áður en ég flutti út. Stundum hellist yfir mig löngun í skyr, almennilegt íslenskt rok, snjó og Ríkisjónvarpið (já ég veit, fjarlægðin gerir fjöllin blá!!).
Þegar ég var að leggja af stað heim úr kirkjuskólanum síðastliðinn laugardag frétti ég af íslenskri útvarpsstöð sem sendir út einhverja klukkutíma um helgar. Á leiðinni heim í bílnum leitaði ég upp stöðina og viti menn, þarna í Volvoinum á keyrslu um göturnar í Lundi hljómaði "Stóð ég út í tungsljósi" með honum Bjögga. Frekar undarleg tilfinning verð ég að segja. Og á eftir kom "Þrjú hjól undir bílnum" með Ómari Ragnarssyni og ég réð mér ekki fyrir kæti. Þegar ég kom heim hreinlega hljóp ég inn í stofu til að stilla inn á þessa nýuppgötvuðu stöð. Og svo söng ég með hverju laginu á fætur öðru og strákarnir horfðu stóreygir á mig synga (falskt) texta við lög sem þeir höfðu aldrei nokkurn tíma heyrt. Og ég fór að hugsa, oh hvað það væri nú fínt að eiga heima á Fróni og getað hlustað á tónlist sem maður þekkir út og inn. En augnabliki síðar rankaði ég við mér. Svona útvarp er náttúrulega ekki til heima. Þar er bara spiluð amerísk poppmúsík út í eitt. Kannski eitt og eitt nýtt eða nýlegt íslenskt lag inn á milli (en nýrri íslenskri tónlist hef ég ekki hundsvit á). Og á sömu stundu varð ég bara sátt við mína stöðu. Það er kannski bara miklu betra að vera "súperíslendingur" í Lundi en "ameríkaniseraður" Íslendingur á Fróni.....!
Og hana nú!
Hlíf súperíslendingur
Ég held að fátt sé íslenskara en Íslendingar búsettir erlendis. Þegar Íslendingar í útlöndum koma saman er ósjaldan talað um ástkæra föðurlandið, menn berja sér á brjóst, syngja ríðum, ríðum og vilja helst borða hangiket, harðfisk og smér. Svona Íslenskar samkomur held ég varla að séu til enn á Íslandi nema helst á hinum mestu útkjálkum.
Hér í Lundi meðal annars starfrækt Íslendingafélag, íslenskur kirkjuskóli fyrir börn, Íslendingakór og að ekki sé minnst á ófáa saumaklúbba, föndurklúbba og aðrar óformlegri samkomur. Og maður er ekki Íslendingur meðal Íslendinga nema taka þátt í einhverju af þessu. Af augljósum orsökum er ég ekki með í kórnum (gæti þó hugsanlega fengið að hella upp á kaffi á æfingum hjá þeim), en ég er með í svo mikið sem tveimur saumaklúbbum og í kirkjuskólann mæti ég og guttarnir reglulega. Og er það fyrst og fremst út af því að þar eru Íslendingar og íslensk börn, ekki út af því að guttarnir fái svo ægilega kristilegt uppeldi. Satt best að segja er kristilegt uppeldi þeirra eingöngu bundið við kirkjuskólann, en það er nú önnur saga.
En málið er að líkur sækir líkan heim. Maður finnur sig í hópi með Íslendingum, bakgrunnurinn er sá sami og allir geta talað sitt ástkæra ylhýra. Stundum verður maður nefnilega þreyttur að vera eilíft í hlutverki útlendingsins. Maður verður þreyttur á sænskunni og finnst stundum að þessir Svíaræflar getir bara dru... til að tala íslensku við mann. Ókey, þannig hugsar maður nú bara á vondum degi. En það verður samt ekki frá því að komist að hér er maður útlendingur. Maður talar sína bjöguðu sænsku daginn út og daginn inn. Í vinnunni hjá mér er ég til dæmis alltaf kynnt fyrir nýju fólki sem "Liv, hon kommer från Island". Eins og það segi allt sem segja þarf um mig (nokkur orð um hversu gáfuð og skemmtileg ég er væru til dæmis ekki alveg úr vegi..). Og verandi eini útlendingurinn á vinnustaðnum fæ ég oft undarlegustu spurningar um land mitt og þjóð. Eins og ég viti til dæmis hversu stórt að flatarmáli Ísland sé... eða hversu stórt hlutfall fiskiðnaðurinn eigi í útflutningi landsmanna...! Ég verð að fara að lesa mér til til að verða mér ekki til skammar, nei annars, það er sennilega of seint.
En svo ég byrji aftur á byrjuninni þá held ég bara að ég sé ég svei mér þá Íslenskari núna en áður en ég flutti út. Stundum hellist yfir mig löngun í skyr, almennilegt íslenskt rok, snjó og Ríkisjónvarpið (já ég veit, fjarlægðin gerir fjöllin blá!!).
Þegar ég var að leggja af stað heim úr kirkjuskólanum síðastliðinn laugardag frétti ég af íslenskri útvarpsstöð sem sendir út einhverja klukkutíma um helgar. Á leiðinni heim í bílnum leitaði ég upp stöðina og viti menn, þarna í Volvoinum á keyrslu um göturnar í Lundi hljómaði "Stóð ég út í tungsljósi" með honum Bjögga. Frekar undarleg tilfinning verð ég að segja. Og á eftir kom "Þrjú hjól undir bílnum" með Ómari Ragnarssyni og ég réð mér ekki fyrir kæti. Þegar ég kom heim hreinlega hljóp ég inn í stofu til að stilla inn á þessa nýuppgötvuðu stöð. Og svo söng ég með hverju laginu á fætur öðru og strákarnir horfðu stóreygir á mig synga (falskt) texta við lög sem þeir höfðu aldrei nokkurn tíma heyrt. Og ég fór að hugsa, oh hvað það væri nú fínt að eiga heima á Fróni og getað hlustað á tónlist sem maður þekkir út og inn. En augnabliki síðar rankaði ég við mér. Svona útvarp er náttúrulega ekki til heima. Þar er bara spiluð amerísk poppmúsík út í eitt. Kannski eitt og eitt nýtt eða nýlegt íslenskt lag inn á milli (en nýrri íslenskri tónlist hef ég ekki hundsvit á). Og á sömu stundu varð ég bara sátt við mína stöðu. Það er kannski bara miklu betra að vera "súperíslendingur" í Lundi en "ameríkaniseraður" Íslendingur á Fróni.....!
Og hana nú!
Hlíf súperíslendingur
Engin ummæli:
Skrifa ummæli