Sneypuför
Ég fór út að borða með vinnufélögunum í vikunni. Keyrðum eitthvert út í sveit þar sem rekið er leirkeraverkstæði. Við fengum svakalega gott að borða á veitingahúsinu sem rekið er í samvinnu við leirkeraverkstæðið auk þess sem við fengum að skoða verkstæðið og heyra um 150 ára sögu þess. Allt þetta hefði svo sem ekki verið í frásögur færandi ef henni Hlíf hefði ekki tekist að klúðra einu og öðru á leiðinni þangað.
Þegar búið var að ákveða að fara að borða á Vallåkra leirkeraverkstæðinu fóru vinnufélagar mínir strax að rotta sig saman í bílana, því það er jú afskaplega félagsskítslegt að keyra einn auk þess sem það þýðir auka mengun fyrir umhverfið(!). Ég vonaði í lengstu lög að ég gæti troðið mér í baksætið hjá einhverjum og þannig sloppið við að villast um sveitavegi Skánar. Og ef það gengi ekki væri sennilega best að ég keyrði ein og gæti villst í friði. En á endanum var það úr að einn vinnufélagi minn sem var bíllaus fékk far með mér. Ég varaði hana við að ég rataði ekki rassg... um koppagötur Skánar en hún sagði að við hlytum að finna út úr þessu.
Til þess að sýna hversu skipulögð ég er prentaði ég kort með leiðbeiningum út af netinu og þóttist nú fær í flestan sjó. Leiðbeiningarnar virtust svo nákvæmar að ómögulegt væri að villast. Og svo var lagt í hann. Í kolniðamyrkri keyrðum við eftir hraðbrautinni og allt gekk vel. En svo þurftum við að beygja út af henni og fara að keyra koppagöturnar og þá fór heldur betur að versna í því. Við keyrðum fram og til baka og gátum ómögulega fundið þennan afleggjara þar sem við áttum að beygja til hægri. Það stóð jú að hann ætti bara að vera 600 m frá hraðbrautinni. Fram og til baka og við vorum eins og verstu strandaglópar. Í eitt skiptið sem ég ætlaði að snúa við tók ég einum of mikla hreppsstjórabeygju og afleiðingin varð að framhjólið fór á bólakaf ofan í blautt grasið við hliðina á heimkeyrslunni sem ég ætlaði að snúa við í. Og ég var pikkföst. Það var alveg sama hvað ég reyndi, framhjólið var á kafi. Einhversstaðar "in the middle of nowhere" vorum við staddar - gemsalausar- og það eina sem vantaði var að eigandi heimreyðarinnar kæmi út og hundskammaði okkur fyrir að skemma blettinn sinn. Á endanum sá farþegi minn ekki annars úrkosti en fara út að ýta - á spariskónum. Ég gaf allt í botn, setti í gír og drullusletturnar þeyttust yfir bílinn - og farþega minn sem akkúrat á þessum tímapunkti var orðið frekar lítið skemmt af þessu öllu saman. En ekkert gerðist, og fröken Hlíf var oðin pínulítið stressuð. Nú var bara að duga eða drepast og ég gaf allt í botn, drullusletturnar þeyttust út í loftið og ... ég komst upp úr drullunni. Þvílíkur léttir. Ég ætlaði að fara að öskra af kæti.. - þangað til ég sá leirugan farþega minn setjast inn í bílinn. Öll gleðióp fengu að bíða í bili.
Nú og svo rúntuðum áfram í einhvern tíma í viðbót og reyndum að finna út úr þessum 600 m sem stóðu á kortinu. Á endanum gáfum við skít í þessar leiðbeiningar og þá loksins fundum við staðinn. Þar biðu allir vinnufélagarnir eftir okkur, meira og minna frostnir úti í kuldanum, því kvöldið átti sem sagt að byrja með smá sýningu á hvernig leirinn er tekinn og hreinsaður áður en hann er fluttur inn í hús. Þar hlustuðum við, með sultardropa á nefinu, á leirkerakellinguna lýsa þessu öllu með andakt. Ég vildi bara komast inn í hlýjuna og éta.
Loks komumst við inn og eftir ljúffenga máltíð, glaðlegar umræður og slatta af strýðni sem beindist af mér var kominn tími á að keyra heim. Þegar við komum út í bíl sá farþegi minn að annar leðurhanski hennar var horfinn, hafði hún sennilega misst hann í slagsmálunum við drullusletturnar áður. Ég var frekar sneypuleg og sagði að við skyldum stoppa við drullupyttinn og sjá hvort við finndum handskann. En það vildi hún alls ekki. Hefur sennilega séð í hyllingum hvernig mér tækist að festa mig í drullunni aftur eða lóðareigandinn kæmi út og dræpi okkur. Og hún var nú þegar búin að þurrka af fötunum og skónum eins og hægt var. Það var sama hvað ég sagði - nei, við skyldum ekki stoppa hjá drullunni aftur. Á leiðinni heim var ekki mikið talað nema helst um þessar fj... leiðbeiningar sem ég hafði prentað út af netinu og ekkert var að marka. Við vorum sammála um að reyna ekki slíkt aftur.
Þegar ég kom heim sagði ég Jónasi allar sólar -eða öllu heldur sorgar- söguna. Iss, ekki fékk ég mikla huggun þar, honum fannst þetta bara fyndið. Ég reyndi að klóra í bakkann og segja að þetta væri sko allt þessu korti að kenna sem ég hefði prentað út af netinu. Það væri sko ekki dugg að marka það. Þá spyr Jónas: "Mundirðu ekki eftir að breyta ensku mílunum yfir í kílómetra?" ......
Stundum má satt kyrrt liggja, ég er að hugsa um að vera ekkert að segja henni (farþega mínum) frá þessu litla smáatriði sem ég gleymdi. En er með smá samviskubit yfir þessu öllu saman..
-Ætli sé einhvers staðar hægt að fá leðurhandska á góðu verði?
Jamm, þannig var nú það.
Hlíf
Ég fór út að borða með vinnufélögunum í vikunni. Keyrðum eitthvert út í sveit þar sem rekið er leirkeraverkstæði. Við fengum svakalega gott að borða á veitingahúsinu sem rekið er í samvinnu við leirkeraverkstæðið auk þess sem við fengum að skoða verkstæðið og heyra um 150 ára sögu þess. Allt þetta hefði svo sem ekki verið í frásögur færandi ef henni Hlíf hefði ekki tekist að klúðra einu og öðru á leiðinni þangað.
Þegar búið var að ákveða að fara að borða á Vallåkra leirkeraverkstæðinu fóru vinnufélagar mínir strax að rotta sig saman í bílana, því það er jú afskaplega félagsskítslegt að keyra einn auk þess sem það þýðir auka mengun fyrir umhverfið(!). Ég vonaði í lengstu lög að ég gæti troðið mér í baksætið hjá einhverjum og þannig sloppið við að villast um sveitavegi Skánar. Og ef það gengi ekki væri sennilega best að ég keyrði ein og gæti villst í friði. En á endanum var það úr að einn vinnufélagi minn sem var bíllaus fékk far með mér. Ég varaði hana við að ég rataði ekki rassg... um koppagötur Skánar en hún sagði að við hlytum að finna út úr þessu.
Til þess að sýna hversu skipulögð ég er prentaði ég kort með leiðbeiningum út af netinu og þóttist nú fær í flestan sjó. Leiðbeiningarnar virtust svo nákvæmar að ómögulegt væri að villast. Og svo var lagt í hann. Í kolniðamyrkri keyrðum við eftir hraðbrautinni og allt gekk vel. En svo þurftum við að beygja út af henni og fara að keyra koppagöturnar og þá fór heldur betur að versna í því. Við keyrðum fram og til baka og gátum ómögulega fundið þennan afleggjara þar sem við áttum að beygja til hægri. Það stóð jú að hann ætti bara að vera 600 m frá hraðbrautinni. Fram og til baka og við vorum eins og verstu strandaglópar. Í eitt skiptið sem ég ætlaði að snúa við tók ég einum of mikla hreppsstjórabeygju og afleiðingin varð að framhjólið fór á bólakaf ofan í blautt grasið við hliðina á heimkeyrslunni sem ég ætlaði að snúa við í. Og ég var pikkföst. Það var alveg sama hvað ég reyndi, framhjólið var á kafi. Einhversstaðar "in the middle of nowhere" vorum við staddar - gemsalausar- og það eina sem vantaði var að eigandi heimreyðarinnar kæmi út og hundskammaði okkur fyrir að skemma blettinn sinn. Á endanum sá farþegi minn ekki annars úrkosti en fara út að ýta - á spariskónum. Ég gaf allt í botn, setti í gír og drullusletturnar þeyttust yfir bílinn - og farþega minn sem akkúrat á þessum tímapunkti var orðið frekar lítið skemmt af þessu öllu saman. En ekkert gerðist, og fröken Hlíf var oðin pínulítið stressuð. Nú var bara að duga eða drepast og ég gaf allt í botn, drullusletturnar þeyttust út í loftið og ... ég komst upp úr drullunni. Þvílíkur léttir. Ég ætlaði að fara að öskra af kæti.. - þangað til ég sá leirugan farþega minn setjast inn í bílinn. Öll gleðióp fengu að bíða í bili.
Nú og svo rúntuðum áfram í einhvern tíma í viðbót og reyndum að finna út úr þessum 600 m sem stóðu á kortinu. Á endanum gáfum við skít í þessar leiðbeiningar og þá loksins fundum við staðinn. Þar biðu allir vinnufélagarnir eftir okkur, meira og minna frostnir úti í kuldanum, því kvöldið átti sem sagt að byrja með smá sýningu á hvernig leirinn er tekinn og hreinsaður áður en hann er fluttur inn í hús. Þar hlustuðum við, með sultardropa á nefinu, á leirkerakellinguna lýsa þessu öllu með andakt. Ég vildi bara komast inn í hlýjuna og éta.
Loks komumst við inn og eftir ljúffenga máltíð, glaðlegar umræður og slatta af strýðni sem beindist af mér var kominn tími á að keyra heim. Þegar við komum út í bíl sá farþegi minn að annar leðurhanski hennar var horfinn, hafði hún sennilega misst hann í slagsmálunum við drullusletturnar áður. Ég var frekar sneypuleg og sagði að við skyldum stoppa við drullupyttinn og sjá hvort við finndum handskann. En það vildi hún alls ekki. Hefur sennilega séð í hyllingum hvernig mér tækist að festa mig í drullunni aftur eða lóðareigandinn kæmi út og dræpi okkur. Og hún var nú þegar búin að þurrka af fötunum og skónum eins og hægt var. Það var sama hvað ég sagði - nei, við skyldum ekki stoppa hjá drullunni aftur. Á leiðinni heim var ekki mikið talað nema helst um þessar fj... leiðbeiningar sem ég hafði prentað út af netinu og ekkert var að marka. Við vorum sammála um að reyna ekki slíkt aftur.
Þegar ég kom heim sagði ég Jónasi allar sólar -eða öllu heldur sorgar- söguna. Iss, ekki fékk ég mikla huggun þar, honum fannst þetta bara fyndið. Ég reyndi að klóra í bakkann og segja að þetta væri sko allt þessu korti að kenna sem ég hefði prentað út af netinu. Það væri sko ekki dugg að marka það. Þá spyr Jónas: "Mundirðu ekki eftir að breyta ensku mílunum yfir í kílómetra?" ......
Stundum má satt kyrrt liggja, ég er að hugsa um að vera ekkert að segja henni (farþega mínum) frá þessu litla smáatriði sem ég gleymdi. En er með smá samviskubit yfir þessu öllu saman..
-Ætli sé einhvers staðar hægt að fá leðurhandska á góðu verði?
Jamm, þannig var nú það.
Hlíf
Engin ummæli:
Skrifa ummæli