Hús til sölu!

Mikið svakalega verð ég fegin þegar við verðum búin að selja húsið. Hefði aldrei trúað hvað það er mikil vinna við það að selja eitt hús! Fyrir utan alla pappírsvinnu þá þarf að ljósmynda húsið í bak og fyrir og svo þarf náttúrulega að halda sýningu á herlegheitunum.

Hér í Svíþjóð hefur ríkt hálfgert "homestyling" æði að undanförnu og það nú orðið þannig að það þykir ekkert fútt í húsum sem ekki eru "stæluð". Helst eiga hús sem eru til sölu að vera "stæluð" fyrir sýninguna með nýtískuhúsgögnum og allt verður að vera í stíl. Svo mega engir persónulegir hlutir svo sem fjölskyldumyndir sjást. Óhreinatauskörfur, þvottabalar, litlir seglar á ísskápnum og smáhlutir eru bannlýstir. Handklæðin á baðherberginu eiga að vera í stíl. Og svona mætti lengi telja. Þetta hefur orðið til þess að hér spretta "homstyling" fyrirtækin upp eins og gorkúlur. Fyrirtækin bjóða fram þjónustu sína til þeirra sem eru að selja og getur hún innifalið allt frá smá ráðgjöf hvernig sé hægt að fá húsið til að líta betur út, og alveg til að öllum húsgögnum eigandans er hent út, allt er málað og jafnvel skipt um gólfefni og svo er nýjum fínum húsgögnum og gardínum stillt upp í húsinu í staðinn á meðan sýningunni stendur.

Jamm, ég segi nú bara öllu má ofgera. Er fólk orðið alveg ófært um að nota ímyndnaraflið? Það er ekki eins og maður sé að fara að kaupa innanstokksmuni eigandans! Fólk er orðið svo vant því að vera matað að það gildir kannski um þetta líka. En alla vega, við Jónas þorðum náttúrulega ekki annað en að gera smá "stælingu" hérna á húsinu fyrir sýninguna. Ég meina, auðvitað vill maður græða sem mest og fá sem flesta til til að bjóða í! Svo við gerðum okkar eigin "homestyling" Fórum í IKEA og keyptum náttborð og náttlampa (erum s.s. búin að vera á leiðinni að gera það síðan við fluttum hér inn!) Tróðum gömlu erfðu handklæðunum frá mömmu og tengdó inn í skáp og keyptum ný handklæði í stíl (tými ekki einu sinni að nota þau!). Allar fjölskyldumyndir, smáhlutir og milljón seglar og minnismiðar af ísskápnum fengu að fjúka ofan í kassa. Nokkur húsgögn voru sett í geymslu líka. Eftir þessa miklu grisjun virðist húsið allt í einu vera orðið helmingi stærra (enda erum við búin að fylla hálft herbergi hjá aumingja Óla vini okkar!). Maður gengur um á tánum, ekkert má rusla út, það má ekki þurrka sér á handklæðunum og ég veit ekki hvað....

Eins og ég segi: Mikið afskaplega verð ég fegin þegar þetta er búið. Þá getum við loksins aftur farið að rusla út, safna drasli á ískápinn, skítugum fötum í óhreinatauskörfuna og þar fram eftir götunum. Krónísku tiltektartímabili verður lokið og við geturm verið við sjálf!