Úlfur í sauðagæru

Um daginn þegar ég sat á kaffistofunni í vinnunni bárust umræðurnar að skólagöngu okkar. Ein sem ég er að vinna með lýsti því hvernig hún var alltaf blóraböggull, henni var kennt um eitt og annað skammarstrikið í skólanum þó svo að hún hafi yfirleitt átt engan hlut að máli og oftast verið hin rólegasta.

Þá fór ég að spá í það að það var nú eiginlega akkúrat öfugt með mig. Það má kannski segja að í gegnum barnaskólann hafi ég verið úlfur í sauðagæru. Svona frekar hljóðlát og róleg á yfirborðinu en átti til að detta eitt og annað í hug sem engum hefði samt dottið í hug að saka mig um. Ég gat alltaf bara sett upp englasvipinn.. "ha ég?.." og þar með var ég sloppin. En þið ættuð nú bara að vita...

-Tróð skóna hans Ágústs kennara fulla af snjó þegar hann var að borða í matsalnum.

-Stakk skrúfblýantsoddi í rassinn á Stefaníu stærðfræðikennara (viljandi).

-Trekkti upp svona upptrekkjanlega mús og setti í möppuna hjá sama vesalings stærðfræðikennara svo þegar hún kom og ætlaði að hefja kennsluna opnaði hún möppuna og... já....uppi varð fótur og fit!

En þó það skorti ekki á uppátækjasemina þá var eitt sem mig skorti: kjarkur. Það var þar sem Sæunn vinkona kom inn. Fengi ég (eða við saman) einhverja snilldar prakkarastriks-hugmynd var nú aldeilis ekki víst að ég hefði kjarkinn til að framkvæma það. En það hafði Sæunn. Og eitt prakkarastik er mér mjög minnisstætt í þessu samhengi, og sennilega það allra fyndnasta (finnst mér). Það var þegar undirrituð tók með sér gerfiblek í skólann. Þetta var svona túpa með bláu bleki sem maður gat sprautað út um allt og í byrjun var það blekblátt eins og alvöru blek en eftir nokkrar mínútur breyttist það og allur liturinn hvarf og eftir var bara bleyta. En eins og gefur að skilja urðu þeir sem urðu fyrir þessum blekárásum mínum skelfingu lostnir, að minnsta kosti þangaði til blái liturinn hvarf, þá breyttist stundum skelfingin yfir í reiði (tíhí).

En ég eða við Sæunn höfðum fengið þessa snilldarhugmynd að sprauta bleki á Jón Tryggva stærðfræðikennara, en eins og vanalega skorti mig kjarkinn. Sæunn fékk því túpuna og saman plönuðum við hvernig þetta ætti að gerast. Jón Tryggvi sat uppi við kennaraborðið og maður átti að fara til hans til að fá hjálp ef maður strandaði við reikninginn. Planið hjá okkur Sæunni var sem sé að hún færi upp að kennaraborðinu undir því yfirskini að hún þyrfti hjálp en þegar að borðinu yrði komið myndi hún taka túpuna fram og sprauta beint á Jón Tryggva. Gott plan fannst okkur. Svo labbar Sæunn af stað með túpuna í hendinni aftan við bak. Eitthvað hefur Jón Tryggvi fundið á sér því um leið og Sæunn kemur upp að kennaraborðinu og ætlar að taka túpuna fram til að sprauta, þrífur hann í túpuna og tæmir næstum innihaldið beint framan í Sæunni. Þetta augnablik en sennilega með þeim alfyndnustu sem ég hef upplifað á ævinni. Þarna stóðu þau tvö upp við kennaraborðið, það er erfitt að segja hvort þeirra var meira skelfingu lostið. Andlitið á Sæunni var algerlega blátt og hún var blá langt niður á peysu, ekki alveg það sem hún hafði átt von á þegar hún lagði af stað í þessa svaðilför. Jón Tryggvi var aftur á móti þeim mun hvítari af skelfingu hann vissi jú ekki betur en að hann hefði tæmt úr heilli blekbyttu á nemanda sinn. Þarna stóðu þau hreyfingarlaus í nokkrar sekúndur þangað til Jón Tryggvi sprettur upp úr stólnum og segir Sæunni að drífa sig út og inn á snyrtingarnar til að reyna ná þessu af sér. Á þessum tímapunkti var ég farin að hlægja, og þegar Sæunn tók niður alblá gleraugun og sjá mátti hvíta hringi í krigum augun, var mér allri lokið. Ég veinaði úr hlátri. Sæunn fór inn á bað eins og Jón Tryggvi sagði og allur bekkurinn lá í kasti. Þegar hún svo kom til baka var hún náttúrulega ekkert blá, bara blaut, en ég lá ennþá fram á borðið og hreinlega orgaði úr hlátri....

Og svo var það annað atvik sem mér fannst minna fyndið. Þá var ég í 9. bekk og hafði tekið með mér fretblöðru í skólann. Það var svona foreldradagur og foreldrarnir gengu um aftast í bekknum og fylgdust með. Sjálf sat ég eins og vanalega fyrir miðri skólastofunni, við hliðina á ofninum við gluggann, með skólatöskuna á ofninum. Mér fannst svo fínt að hafa skólatöskuna þar og svo hafði ég olnbogann ofan á töskunni og hönd undir kinn þegar mér leiddist. En allavega, ég bar búin að blása upp blöðruna og ætlaði að fara að setja hana í stólinn hjá Fríðu kennara, en hún kom aðeins á undan áætlun þannig að ég náði ekki að smygla blörðunni í stólinn. Nú þá var ekkert annað að gera en að bíða eftur öðru tækifæri. En eitthvað virtist vera erfitt að finna rétta augnablikið, Fríða sat sem fastast á stólnum auk þess sem það var fullt af foreldrum aftast í skólastofunni. Mér fór að leiðast þófið og laumaði því fretblöðrunni ofan í skólatöskuna. Og svo hélt kennslustundin áfram og mér fór að leiðast, þá gerði ég það sem ég var vön að gera: Lagði olnbogann á skólatöskuna og hönd undir kinn.... og þvílíka frethljóðið kom út úr skólatöskunni. Jæja, ef ég hef einhverntíman viljað hverfa ofan í jörðina þá var það þarna!

Já, þetta voru sem sé nokkur dæmi um skammarstrik mín í den. Kannski engir háalvarlegir hlutir, en samt nóg til þess að manni finnst merkilegt að hafa ekki fengið neinar skammir fyri þetta. En það er kannski þannig að manni hefnist að lokum, og held ég að ég hafi róast töluvert eftir fretsjokkið á foreldradeginum í 9. bekk. En púkinn er enn á sínum stað, og stekkur fram annað slagið, vinnufélögum, eiginmanninum og sonum til mikillar armæðu...

hehehehe

Hlíf