Þeir sem þekkja mig vita nú kannski að ég er ekki mesta íþróttafrík sem til er. En ég þykist nú samt vita það að maður neyðist nú til að hreyfa á sér rassinn endrum og sinnum ef maður ætlar ekki að stirðna alveg og hlaupa (meira) í spik. Eftir óléttuna er ég alger "sóffaklessa" og finn sko alveg að ég þarf að fara hreyfa mig. En veðrið hér í vetur hefur sett strik í reikninginn. Það er ekki búið að viðra vel til gönguferða með barnavagninn, sífelldar rigningar og sífellt rok. Að maður tali nú ekki um þennan skánska rakakulda sem nístir í gegnum merg og bein sama hvað maður reynir að dúða sig. Göngutúrarnir urðu því ekki svo margir og á endanum var ég komin með "inniveiki" og orðin hálf örvæntingarfull yfir hreyfingarleysinu.
Maður gerir ýmislegt misgáfulegt þegar maður er örvæntingarfullur og þannig varð það með mig. Áður en skynsemin náði bíta í skottið á mér var ég búin að kaupa gamalt þrekhjól á netinu og Jónas búinn að drösla draslinu inn í hús. Og þarna stóð maskínan og tók upp hálfa stofuna og ég var bæði búin að eyða peningum í þetta ferlíki og senda Jónas eftir því. Mér var því ekki til setunnar boðið, það var bara að príla upp á gripinn og trampa af stað. Sem ég og gerði. Og eftir nákvæmlega níu mínútur var ég gersamlega sprungin á limminu og fnæsti og dæsti eins og asmaveikur hundur. Humm, kannski ekki alveg í besta forminu. En ég þrjóskaðist við, heiður minn var í veði, ég skyldi sko sýna að ég hefði viljastyrkinn. Eftir rúma viku af hjólamaskínutrampi fékk ég ælupest. Og áður en ég komst í gang aftur fékk ég hita og hálsbólgu. Og áður en ég komst í gang enn aftur tókst mér að snúa einhvernveginn upp á hnéð á mér þannig að ekki var neitt um hjólatúra í nokkra daga. Það fyndna er að ég var sko ekkert að hjóla þegar ég beyglaði hnéð heldur að ná í sokka undir hjónarúm, ehhemm...
En nú er hnéð að komast í lag og þannig að mér er ekki til setunnar boðið, heiður minn er í veði. Þannig að nú er ekkert elsku mamma, bara að príla upp á hjólið og hamast, ja, að minnsta kosti í þessar fáu mínútur sem ég endist. Svo er bara að sjá hvort eitthvað nýtt setur strik í reikninginn á næstunni, ég er nefnilega hreinlega farin að halda að undirmeðvitundin sé búin að taka völdin og geri allt sem í hennar valdi stendur til ég sleppi við príla upp á gripinn og rifja upp hvað ég er í lélegu líkamlegu formi (og hvað það er ógeðslega leiðinlegt að hjóla alltaf á sama stað). En undanfarið er veðrið hérna farið að skána, kannski ég geti bara farið út ganga með barnavagninn í staðinn? En það leysir að vísu ekki vandamálið með að hjólamaskínuóskapnaðurinn stendur hér og tekur upp hálfa stofuna og minnir mig á hvað maður er vitlaus stundum...
Engin ummæli:
Skrifa ummæli