Labbandi lampaskermur

Þegar lampaskermurinn labbar fram hjá mér fæ ég þetta svakalega samviskubit. Svo sest hann niður beint fyrir framan mig og horfir á mig með þessu líka eymdarsvip. Og ég geri ekkert til þess að hjálpa og það sem verra er er að ég ber ábyrgð á þessu öllu saman...

Nei, þetta er ekki neinn súrrealískur draumur sem mig dreymdi í nótt, heldur raunveruleg sena hér úr heimilislífinu síðustu dagana. Þar sem ég ætla ekki að fara að standa í einhverju kettlingastandi þá var kötturinn sendur skurðaðgerð til að koma í veg fyrir allt slíkt í framtíðinni. Þannig að nú labbar hún hér um húsið með einskonar lampaskerm á hausnum til að hún sleiki ekki sárið. Og mér finnst ég vera alveg svakalega vond manneskja. Ég meina, í sveitinni var sko ekki gert neitt svona, kettirnir fengu bara að leika lausum hala. Og þar hreyfðu þeir sig það mikið að þeir fitnuðu ekki. En hér gilda aðrar reglur. Ég er til dæmis búin að læra að maður verður að halda í með matinn, annar hleypur vinkonan bara í spik. Fattaði það að vísu aðeins of seint og var skömmuð hjá dýralækninum að kattarræfillinn væri þybbinn. Nú er bara harkan sex, naumt skammtaður matur, engin mjólk (hún þolir ekki mjólk!), og bara þurrfóður. Þvílíkt hundalíf segi ég nú bara.

En kötturinn kvartar ekki (nema þá yfir lampaskerminum) og lætur sér hundalífið vel líka. Kattakelling sem ég er, þá er ég alltaf að fíflast í henni, Agli finnst gaman að leika sér við hana og Jóhann hefur ekki af henni augun ef hann sér hana einhversstaðar. En nú þegar er búið að "taka hana úr sambandi" þá er loksins hægt að fara hleypa ræflinum út og verður þá spennandi að sjá hvað hún dregur hér heim í hús. Ég giska á að það verði eitthvað fleira en þessi fölnuðu laufblöð sem hún hefur dröslað inn í hús hingað til. Það má hugsa sér innyflaorma af ýmsum toga, en þó fyrst og fremst "fästingana" sem eru kvikindi sem festa sig á fólk og dýr til að sjúga blóð og sleppa ekki takinu fyrr en þeir eru að springa. Þá skríða þeir um gólfin (eða upp í rúmi!) útbelgdir og geta enga björg sér veitt. Og ef maður slysast til að stíga ofan á þá verður lítið annað eftir en stór blóðsletta á gólfinu.

Já, það er gaman að vera kattareigandi í útlöndum...