Heyrt í eldhúsinu:

Egill: Mamma, þegar maður er búinn að vera mjög mjög gamall mjög lengi deyr maður þá?
M: Já...
E: ..það er ekki gott
M: Þegar maður er búinn að vera gamall mjög lengi þá finnst manni allt í lagi að deyja. Þá fer maður aftur upp til himna til Guðs.
E: Aftur? Er maður þá búinn að vera áður í himninum?
M: Jaá...sko...
E: En hver er eiginlega Guð?
M: eee...Guð sem skapaði heiminn og vakir yfir okkur öllum...
E: Jahá. Ég veit nú eiginlega ekkert hver það er.
M: Jú, Guð á himninum ..sem er til dæmis talað um í kirkjuskólanum.... Guð og Jesú....
E: mmm já, ég held að ég kannist eitthvað við Jesú...


Púff. Ég vissi að ég var ekki að standa mig í trúaruppeldinu og íslenski kirkjuskólinn annan hvern laugardag bjargaði ekki öllu í þeim málunum. En hvað er það sem gerir að maður er eins og bjáni þegar maður ætlar að fara að tala um Guð og Jesú við börnin? Ef ég væri algerlega trúlaus væri það kannski ekki undarlegt, en það tel ég mig nú þrátt fyrir allt ekki vera þannig að mér finnst þetta mjög merkilegt! Mér vefst einhvernveginn tunga um tönn (sem er nú annars sjaldan vandamálið hjá mér, ha, ha) og allt sem ég segi verður svo bjánalegt. Þannig að maður lætur bara "proffsin" um þetta, þ.e. kirkjuskólann. Lélegt Hlíf!